Είναι χαρακτηριστικό ότι η απόδοση των 10ετών ομολόγων της Ιαπωνίας, της Γαλλίας και της Βρετανίας βρίσκονταν 20 μονάδες βάσης και πλέον πάνω από τον παγκόσμια μέση αύξηση από την αρχή της χρονιάς μέχρι τις 10 Σεπτεμβρίου. Η σωρευτική απόδοση των 10ετών ομολόγων της Ιταλίας, της Ελλάδας και των ΗΠΑ ήταν 10 μονάδες βάσης και πλέον πιο πάνω από τον παγκόσμιο μέσο όρο.
Αντίθετα, η απόδοση του 10ετούς κρατικού ομολόγου της Κίνας ήταν κάπου 40 μονάδες βάσης και της Νορβηγίας με την Σουηδία ήταν 20 μονάδες και πλέον χαμηλότερα σε σχέση με τον παγκόσμιο μέσο όρο. 100 μονάδες βάσης ισούται με μια ποσοστιαία μονάδα.
Για οικονομολόγους, όπως ο Robin Brooks, πρώην επικεφαλής στρατηγικός αναλυτής συναλλάγματος της Goldman Sachs και senior fellow στο Brookings Institute, αυτό δείχνει ότι βρισκόμαστε σε μια περίοδο που οι αγορές τιμωρούν τις χώρες με τα μεγάλα χρέη και τα υψηλά δημοσιονομικά ελλείμματα.
Αν όμως κάποιος εξετάσει την περίοδο από τα τέλη Ιουνίου μέχρι τις 10 Σεπτεμβρίου θα διαπιστώσει ότι η αύξηση του κόστους δανεισμού πάνω από τον παγκόσμιο μέσο όρο δεν μονοπωλείται από χώρες με υψηλό δημόσιο χρέος ως προς το ΑΕΠ αλλά και χώρες με χαμηλό χρέος. Αξίζει να σημειωθεί ότι η αύξηση των αποδόσεων των 10ετών ομολόγων από τα τέλη Ιουνίου μέχρι σήμερα αντιπροσωπεύει το 70% της κίνησης από τα τέλη Φεβρουαρίου που άρχισε ο πόλεμος στο Ιράν μέχρι σήμερα.
Είναι αλήθεια ότι η απόδοση του 10ετούς ελληνικού ομολόγου πήγε στο 4,23% από 3,54% δηλ. ανέβηκε 69 μονάδες βάσης περίπου, και του 10ετούς ιταλικού και γαλλικού ομολόγου στο 4,35% και 4,45% αντίστοιχα έναντι 3,59% και 3,64% από τα τέλη Ιουνίου, δηλ. 77 και 82 μονάδες περίπου υψηλότερα.
Όμως, ακόμη και χώρες με χαμηλό δημόσιο χρέος, όπως η Νέα Ζηλανδία και η Αυστραλία, είδαν το κόστος δανεισμού τους να αυξάνεται στο 5,03% και 5,77% αντίστοιχα πρόσφατα από 4,36% και 4,72% αντίστοιχα στις 26 Ιουνίου. Δηλ. αύξηση 68 και 65 μονάδες βάσης αντίστοιχα.
Φυσικά, άλλοι έχουν διαφορετική άποψη και υποστηρίζουν ότι η άνοδος των αποδόσεων των κρατικών ομολόγων οφείλεται εν μέρει στο ρυθμό ανάπτυξης και εν μέρει, όπως στις ΗΠΑ, στις τεράστιες επενδύσεις οι οποίες υλοποιούνται στην τεχνητή νοημοσύνη (ΑΙ).
Προφανώς, η αύξηση του πληθωρισμού ωθεί τα επιτόκια προς τα πάνω και το κόστος δανεισμού όλων των χωρών. Θα ήταν λάθος όμως να μην επισημάνουμε ότι οι πλέον υπερχρεωμένες χώρες πληρώνουν ακριβότερα το μάρμαρο στη τωρινή συγκυρία. Αυτό είναι λογικό από την στιγμή που είναι πιο ευάλωτες δημοσιονομικά και πρέπει να αναχρηματοδοτήσουν το χρέος τους με υψηλότερα επιτόκια με εξαίρεση την Ελλάδα που έχει μικρές χρηματοδοτικές ανάγκες και είναι ήδη καλυμμένες για φέτος.