Η δυσπιστία των τελευταίων αποτυπώθηκε στην απόδοση του 30ετούς αμερικανικού ομολόγου, η οποία βρισκόταν κοντά στο 11% το 1983, με τον πληθωρισμό να έχει πέσει στο 3% από 14% το 1980.
Οι «τιμωροί» πείσθηκαν ότι οι ΗΠΑ θα κάνουν ό,τι χρειαζόταν και έριξαν τα επιτόκια. Πράγματι το 1999, ο ομοσπονδιακός προϋπολογισμός εμφάνισε πλεόνασμα για πρώτη φορά από το 1969. Όμως, σύντομα, από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, το σκηνικό άλλαξε εκ νέου, με τις ΗΠΑ και άλλες χώρες να καταγράφουν ελλείμματα και να αυξάνουν το δημόσιο χρέος τους. Μετά ήλθε η μεγάλη οικονομική κρίση του 2008 και οι κυβερνήσεις συνέχιζαν να δανείζονται ενώ η Fed αύξησε τον ισολογισμό της και λίγα χρόνια αργότερα η ΕΚΤ.
Οι αγορές έμαθαν ότι η Fed και η ΕΚΤ θα ήταν πάντα εκεί να στηρίξουν τις τιμές των ομολόγων και των μετοχών καθώς τα μεγάλα δημοσιονομικά ελλείμματα δεν τροφοδοτούσαν τον πληθωρισμό. Μετά από πολλά χρόνια, οι «τιμωροί» των ομολόγων κάνουν την επανεμφάνισή τους αλλά αυτή τη φορά το τοπίο είναι διαφορετικό. Τα χρέη είναι πολύ μεγάλα και οι υψηλοί τόκοι διογκώνουν τα ελλείμματα.
Για να βγουν οι ΗΠΑ κι άλλες χώρες με υψηλά χρέη και ελλείμματα από αυτό το οικονομικό αδιέξοδο και να πεισθούν οι «τιμωροί» των ομολόγων, θα πρέπει να ληφθούν μέτρα πολιτικής που έχουν μεγάλο πολιτικό κόστος. Μεγαλύτεροι φόροι, μειώσεις κρατικών δαπανών, υψηλός πληθωρισμός, πιθανώς τεχνητή συμπίεση των επιτοκίων από τις κεντρικές τράπεζες ή υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης που δεν είναι εύκολο να επιτευχθούν.
Όμως, αυτό το μίγμα οικονομικής πολιτικής είναι σε μεγάλο βαθμό ανεπιθύμητο από το πολιτικό προσωπικό στις ΗΠΑ και αλλού. Οι μειώσεις δαπανών είναι σχεδόν αδύνατες, οι αυξήσεις φόρων ανεπιθύμητες και γενικότερα οι διαρθρωτικές αλλαγές που θίγουν μεγάλες επαγγελματικές ομάδες και συμφέροντα. Ο πληθωρισμός πληγώνει την αγορά ομολόγων και το νόμισμα ενώ η τεχνητή συμπίεση των επιτοκίων υπονομεύει τις αμερικανικές κεφαλαιαγορές.
Σε τέτοιες περιπτώσεις έρχονται στο νου ιστορικά γεγονότα που δείχνουν πως κάποιες μεγάλες χώρες βγήκαν από τα οικονομικά τους αδιέξοδα μέσω της διεξαγωγής πολέμων. Όπως υπενθυμίζουν αναλυτές, όταν οι κυβερνήσεις εξαντλήσουν τα ειρηνικά μέσα για να επιτύχουν τους οικονομικούς στόχους τους και να ικανοποιήσουν τις υποσχέσεις προς τους ψηφοφόρους τους, συχνά καταφεύγουν σε πολέμους στο εξωτερικό.
Οι ΗΠΑ έχουν το μεγάλο πλεονέκτημα ότι τέτοιοι πόλεμοι δεν γίνονται στο έδαφός τους ή έστω δίπλα τους αλλά πολύ μακριά. Στην Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και την Ασία. Μάλιστα, τέτοιοι πόλεμοι εξασθενούν οικονομικά τους ανταγωνιστές των ΗΠΑ ενώ μπορεί να επωφεληθεί η αμερικανική βιομηχανία, στρατιωτική, τεχνολογική κ.λπ. και οι αμερικανικές κεφαλαιαγορές καθώς πολλοί επενδυτές θα αναζητήσουν καταφύγιο εκεί.
Αν λοιπόν φθάσει ο κόμπος στο χτένι με τα οικονομικά, ένας εξωτερικός πόλεμος μπορεί να προσφέρει διέξοδο καθώς το Κογκρέσο θα δώσει λογικά το πράσινο φως για μεγαλύτερες δαπάνες, δανεισμό κ.λπ.
Είναι λοιπόν παράδοξο αλλά υπάρχει μια διασύνδεση μεταξύ των «τιμωρών» των αγορών και της γεωπολιτικής, σε μια περίοδο που οι ΗΠΑ πορεύονται προς τις ενδιάμεσες εκλογές, με το Ιράν να προσπαθεί να επηρεάσει ωθώντας τις τιμές του πετρελαίου στα ύψη.