Είχαμε αναφερθεί σ’ αυτά στο παρελθόν αλλά αξίζει να τα ξαναθυμηθούμε. Το έτος αναφοράς ήταν το 2024 και το 100 ήταν ο μέσος όρος των τιμών στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ).
Οι ακριβότερες χώρες ήταν η Ελβετία και η Ισλανδία και οι φθηνότερες ήταν η Τουρκία και τα γειτονικά μας Σκόπια. Ανάμεσα στις χώρες της ΕΕ, το Λουξεμβούργο ήταν πιο ακριβό με τιμές 51% πιο πάνω από τον μέσο όρο. Στον αντίποδα, η Βουλγαρία και η Ρουμανία ήταν οι φθηνότερες με τιμές στο 57% του μέσου όρου. Οι τιμές στην Ελλάδα βρισκόνταν στο 83% του μέσου όρου της ΕΕ.
Πρόσφατα υπέπεσε στην αντίληψη μας ένας άλλος πίνακας που κατατάσσει τις χώρες της ΕΕ ανάλογα με το κόστος στέγασης, ύδρευσης, ηλεκτρισμού, φυσ. αερίου και καυσίμων ως προς το μέσο όρο της ΕΕ. Είναι ένας τρόπος μέτρησης του κόστους διαβίωσης.
Τι προκύπτει από τον πίνακα; Πρώτον, η Ιρλανδία εμφανίζεται να είναι η πιο ακριβή με βάση αυτό το κόστος διαβίωσης καθώς βρίσκεται 90% σχεδόν πάνω από τον μέσο όρο της ΕΕ. Ακολουθούν το Λουξεμβούργο και η Δανία με 82% και 67% περίπου πάνω από τον μέσο όρο της ΕΕ. Αντίθετα, η Βουλγαρία, η Κροατία και η Πολωνία είναι οι φθηνότερες καθώς βρίσκονται στο 40,6%, 48,1% και στο 52,2% του μέσου όρου της ΕΕ.
Όσον αφορά την Ελλάδα, αυτή βρίσκεται στις πιο φθηνές χώρες καθώς το κόστος στέγασης, ύδρευσης, ηλεκτρισμού, φυσικού αερίου αντιστοιχεί στο 76,6% του μέσου όρου της ΕΕ.
Με άλλα λόγια, η Ελλάδα ανήκει στις χώρες της ΕΕ με χαμηλότερες τιμές καταναλωτή και κόστους διαβίωσης σε σύγκριση με τον μέσο όρο της ΕΕ.
Επομένως, για κάποιον ξένο επισκέπτη, τουρίστα που προέρχεται από τις πιο ακριβές χώρες της ΕΕ ή του κόσμου, π.χ. ΗΠΑ, η Ελλάδα φαντάζει σχετικά φθηνή χώρα.
Από την άλλη πλευρά, αν κάποιος κοιτάξει άλλες έρευνες της Eurostat, θα πρέπει να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι είναι ακριβή για τους κατοίκους της, οι οποίοι πληρώνονται με τοπικούς μισθούς.
Οι τιμές στις υπηρεσίες τηλεφωνίας και ίντερνετ είναι 26% πιο πάνω στην Ελλάδα σε σχέση με τον μέσο όρο της ΕΕ σύμφωνα με την Eurostat. Επίσης η Ελλάδα είναι από τις ακριβότερες χώρες στην βενζίνη στην ΕΕ λόγω των υψηλών φόρων και ενδεχομένως της διάρθρωσης της αγοράς. Ακόμη, το ¼ του πληθυσμού και πλέον δαπανά το 40% και πλέον του εισοδήματός του για στέγαση.
Όμως, όλοι γνωρίζουμε ότι τα δηλωθέντα εισοδήματα στα οποία βασίζεται η Eurostat για τις στατιστικές έρευνές της στην Ελλάδα υπολείπονται αρκετά των πραγματικών. Αυτό περιπλέκει τους υπολογισμούς και είναι ιδιαίτερα αισθητό ανάμεσα σε επαγγελματικές ομάδες, όπως οι ελεύθεροι επαγγελματίες, οι αγρότες κ.τ.λ. χωρίς να εξαιρούνται μισθωτοί με εισόδημα από άλλες πηγές όπως ενοίκια κ.τ.λ.
Ως γνωστόν, το μέσο δηλωθέν μηνιαίο ενοίκιο πλησιάζει τα 250 ευρώ τον μήνα όταν όλοι γνωρίζουν στην αγορά ότι το μέσο πραγματικό ενοίκιο είναι πιο κοντά στα 500 ευρώ, δηλ. διπλάσιο.
Ακόμη, υπάρχουν αδήλωτα εισοδήματα σε μεγαλύτερο βαθμό σε σχέση με τις περισσότερες χώρες της ΕΕ. Δεν είναι μυστικό ότι υπάρχουν αμοιβαία επωφελής συμφωνίες ιδιωτικών εταιρειών και εργαζομένων για πληρωμή μέρους του μισθού των τελευταίων στο χέρι (φθάνει το 40% σε κάποιες περιπτώσεις) . Επιπλέον, αρκετές εταιρείες πληρώνουν τροφεία τα οποία είναι πρακτικά εισόδημα αλλά δεν θεωρείται τέτοιο και δεν συνυπολογίζεται.
Με άλλα λόγια, τα στοιχεία της Eurostat για τα εισοδήματα στην Ελλάδα υποτιμούν το πραγματικό ύψος τους και περιπλέκουν τους υπολογισμούς όταν συγκρίνονται με τις τιμές και το κόστος ζωής.
ΠΗΓΗ: Alex Chernenko