Μια ματιά στα σχετικά διαγράμματα αποκάλυπτε μια έντονα ανοδική τάση των κρατικών δαπανών που τις οδήγησε πάνω από το 50% του ΑΕΠ και σχεδόν σταθεροποιητική τάση των συνολικών εσόδων κοντά στο 39% του ΑΕΠ.
Από τότε έχει χυθεί πολύ νερό στο αυλάκι. Με βάση τα τελευταία στοιχεία του ΟΟΣΑ, η Ελλάδα κατατάσσεται στη 10η θέση με τα φορολογικά έσοδα, δηλ. φόροι εισοδήματος, ΦΠΑ, άλλοι φόροι και ασφαλιστικές εισφορές να αντιστοιχούν στο 39,8% του ΑΕΠ. Μάλιστα, βρίσκεται αρκετά πιο πάνω από τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ που είναι το 34,1% του ΑΕΠ για εκείνη τη χρονιά όπως φαίνεται στο σχετικό διάγραμμα του Antony Martini.
Όπως μπορείτε να δείτε, οι χώρες της Ευρωζώνης βρίσκονται πάνω από τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ με ελάχιστες εξαιρέσεις.
Πρωταθλήτριες χώρες στα φορολογικά έσοδα προς το ΑΕΠ είναι η Δανία, η Γαλλία, η Αυστρία, η Ιταλία και το Βέλγιο με 45,2%, 43,5%, 43,4%, 42,8% και 42,6% αντίστοιχα.
Αν ρίξουμε μια ματιά στις επιδόσεις αυτών των χωρών σε μέσο ρυθμό ανάπτυξης, δημοσιονομικό έλλειμμα/ πλεόνασμα και δημόσιο χρέος την τελευταία 10ετία θα διαπιστώσουμε το εξής. Η Δανία αναπτύσσεται με μέσο ρυθμό λίγο πιο πάνω από το 2%, έχει πλεονασματικό προϋπολογισμό και πολύ χαμηλό δημόσιο χρέος που δεν υπερβαίνει το 30% του ΑΕΠ. Προφανώς, η ισχυρή βιομηχανική βάση και οι εξαγωγές συμβάλλουν σ’ αυτές τις επιδόσεις που είναι κοντά ή καλύτερες από τους αντίστοιχους μέσους όρους του ΟΟΣΑ.
Αντίθετα, οι υπόλοιπες χώρες, δηλ. Γαλλία, Αυστρία, Ιταλία και Βέλγιο, εμφανίζουν μέσο ρυθμό ανάπτυξης μεταξύ 0,9% για την Ιταλία και 1,3% για το Βέλγιο την τελευταία 10ετία με αποτέλεσμα να υπολείπονται αρκετά του μέσου όρου ανάπτυξης στον ΟΟΣΑ. Επιπλέον, καταγράφουν δημοσιονομικά ελλείμματα από 5,8% του ΑΕΠ για την Ιταλία μέχρι 4,2% για την Αυστρία και δημόσιο έλλειμμα από 140% του ΑΕΠ για την Ιταλία έως 80,5% για την Αυστρία.
Κάποιος θα μπορούσε να υποστηρίξει ότι η Δανία είναι σκανδιναβική χώρα και συνδυάζει την υψηλή φορολογία με ικανοποιητικούς ρυθμούς ανάπτυξης λόγω του σκανδιναβικού μοντέλου, το οποίο επιστρέφει τα λεφτά στην οικονομία μέσω των επενδύσεων για αύξηση της παραγωγικότητας και της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας της.
Από την άλλη πλευρά, οι υπόλοιπες χώρες, δηλ. Γαλλία, Αυστρία, Ιταλία και Βέλγιο, δίνουν έμφαση στη χρηματοδότηση των συνταξιοδοτικών συστημάτων τους, της κρατικής γραφειοκρατίας κ.τ.λ., Το αποτέλεσμα είναι να μην αυξάνονται σημαντικά οι επενδύσεις και να χωλαίνει η παραγωγικότητα.
Σημειώνεται ότι η Ελλάδα εμφανίζει μέσο ρυθμό ανάπτυξης 1,9% σε βάθος 10ετίας και 2,7% στη 5ετία, όντως πάνω από τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ, μέσο δημοσιονομικό έλλειμμα 1,8% του ΑΕΠ την τελευταία 5ετία αλλά ένα πολύ υψηλό δημόσιο χρέος που αποκλιμακώνεται ταχέως. Όμως, τα δομικά προβλήματα, όπως το χαμηλό ποσοστό παραγωγικότητας που δεν ξεπερνά το 60% του ευρωπαϊκού μέσου όρου, παραμένουν.
Ουσιαστικά, το ερώτημα που μπαίνει εδώ δεν είναι μόνο ποια είναι η πιο φορομπήχτρα χώρα αλλά ποιό είναι το αντάλλαγμα παίρνει από την αυξημένη φορολογική επιβάρυνση. Με άλλα λόγια, η αποτελεσματικότητα των κρατικών δαπανών σε σχέση με τους στόχους που έχουν τεθεί. Σε κάποιες χώρες, οι στόχοι μπορεί να είναι η κοινωνική συνοχή ενώ σε άλλες η αύξηση της παραγωγικότητας. Η απάντηση δεν είναι εύκολη γιατί είναι πολυπαραγοντική.