Σε μια χώρα όπου περίπου 580 κάτοικοι της στους 1.000 έχουν αυτοκίνητο, ένας στους δύο διαθέτει τρία κινητά τηλέφωνα, ένα tablet, ενώ 7,5 νοικοκυριά στα 10 διαθέτουν δικό τους σπίτι, οι κάτοικοί της, με ετήσιο κατά κεφαλή εισόδημα περί τα 22.000 ευρώ, σε ποσοστό 67% σχεδόν, δηλώνουν ότι είναι φτωχοί!!
Με άλλα λόγια σχεδόν 7 Έλληνες στους 10 αυτοθεωρούνται φτωχοί, όταν έρευνα του Διεθνούς Νομίσματος Ταμείου (ΔΝΤ) τοποθετεί στο 19% το ποσοστό των Ελλήνων που ενδεχομένως κινδυνεύουν από φτώχεια. Τι συμβαίνει λοιπόν;
Δυστυχώς, πίσω από τους πιο πάνω αριθμούς και τα σχετικά ποσοστά, υπάρχει μια θλιβερή και εξαιρετικά επικίνδυνη πραγματικότητα. Αυτή μιας οδυνηρής παρακμής, πνευματικής και ψυχολογικής.
Παρακμή μορφωτική επίσης, η οποία ευνοεί τη διάδοση υπεραπλουστεύσεων και ψευδών, ενδυναμώνει το κοινωνικό και πολιτικό μίσος και οδηγεί σε κοινωνική απάθεια, που είναι και μέγα ζητούμενο των λαϊκιστικών για την ενίσχυση του εξουσιαστικού τους προφίλ.
Αρκεί να αναλύσει κανείς το λεξιλόγιο και τις έννοιες που χρησιμοποιούν οι λαϊκιστές πολιτικοί στο Κοινοβούλιο και θα συνειδητοποιήσει αμέσως το πενιχρό επίπεδο ανθρώπων, για τους οποίους η πνευματική παρακμή και η διάδοση της είναι εργαλείο εξουσίας.
Στο μέτρο λοιπόν που παγκοσμίως, η γνώση, η έρευνα, η επιστήμη και η αναζήτηση αποτελούν εργαλεία προόδου και πολύπλευρης ανάπτυξης, στη φθίνουσα δημογραφικά Ελλάδα, οι αδυσώπητες δυνάμεις της παρακμής κερδίζουν έδαφος.
Δυστυχώς δε, η κατάσταση αυτή, δεν είναι μόνον ελληνική. Παρουσιάζεται και στον αναπτυγμένο κόσμο, ο οποίος, αργά αλλά σταθερά χάνει δυναμισμό και έφεση για δημιουργία. Αυτό εξάλλου επιδιώκουν και οι εχθροί του, οι οποίοι δεν έχουν τίποτε άλλο να κάνουν αρά να περιμένουν την πτώση του ώριμου φρούτου. Και από την άποψη αυτή έχουν μπόλικο χρόνο στη διάθεση τους.
Η πτώση αυτή όμως μπορεί να αποφευχθεί. Παρά τα όσα λέγονται και τις κατηγορίες που εκτοξεύονται, η ευρωπαϊκή κουλτούρα και ο Ελληνορωμαϊκός πολιτισμός πάνω στον οποίον αναπτύχτηκε, παραμένουν όαση ελπίδας στο σημερινό κόσμο της βίας και του Ισλάμ. Ο Ελληνορωμαϊκός πολιτισμός και η προσωκρατική φιλοσοφία αποτελούν ισχυρό πνευματικό ατού για την Ευρωπαϊκή Ένωση και τη Δύση γενικότερα.
Ο μόνος πολιτισμός στον πλανήτη που είναι δεκτικός στην αυτοκριτική και που καταγράφει τις αδικίες που πράττονται στους κόλπους του, ακόμα και όταν από αυτές πλουτίζουν οι επικριτές του, είναι ο δικός μας. Και τον πολιτισμό αυτόν μπορούμε να τον ενισχύσουμε, αν τον προστατεύσουμε από τους εχθρούς του, όχι με όπλα, αλλά με αυτό το πνεύμα που κάνει λαούς και τόπους αθάνατους.
Υπό την προϋπόθεση ότι η γκρίνια δεν αποτελεί τρόπο ζωής και ερμηνείας της πραγματικότητας.