Kι ενώ η διεθνής κατάσταση συνεχώς επιδεινώνεται και η παγκόσμια οικονομία δέχεται ισχυρά πλήγματα, παράλληλα γίνεται ολοένα και πιο εμφανές το κράτος εκείνο που σέρνει τον χορό της καταστροφής.
Το Ισραήλ, το οποίο φέρεται να έσυρε τις ΗΠΑ σε αυτή την πρωτοφανή περιπέτεια στη Μέση Ανατολή και το οποίο ελάχιστα φαίνεται να ενδιαφέρεται για τις καταστροφικές επιπτώσεις στον υπόλοιπο κόσμο.
Τις τελευταίες εβδομάδες γινόμαστε αποδέκτες ολοένα αυξανομένων μαρτυριών που αναδεικνύουν τον πρωτεύοντα ρόλο του Ισραήλ στην κήρυξη του πολέμου εναντίον του Ιράν από τις ΗΠΑ.
Μάλιστα δεν πρόκειται για δημοσιογραφικές «αποκαλύψεις» αλλά για δηλώσεις κορυφαίων Αμερικανών αξιωματούχων όπως του υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, της διευθύντριας της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών Τούλσι Γκάμπαρντ, του διευθυντή του Κέντρου Εναντίον της Τρομοκρατίας Τζον Κεντ κ.ά.
Η δήλωση φυσικά που προκάλεσε τη μεγαλύτερη αίσθηση ήταν του αρχηγού της αμερικανικής διπλωματίας που υποστήριξε ότι το Ισραήλ σχεδίαζε να επιτεθεί στο Ιράν και αυτό θα οδηγούσε την Τεχεράνη να επιτεθεί στα αμερικανικά συμφέροντα στη Μέση Ανατολή και γι’ αυτό η Ουάσιγκτον αναγκάστηκε να προχωρήσει σε προληπτικές επιθέσεις κατά του Ιράν.
Σε αυτά τα πλαίσια παραμένει η στρατηγική απόκλιση του στόχου των δύο χωρών. Για τις ΗΠΑ ο κυριότερος στόχος είναι η εξουδετέρωση του πυρηνικού οπλοστασίου του Ιράν.
Για το Ισραήλ αντίθετα ο βαθύτερος στόχος όπως μπορεί να υποθέσει κανείς δεν είναι απλά ένα «regime change light» αλλά η διάλυση του Ιράν, η μετατροπή του σε έναν χώρο αλληλοσυγκρουόμενων πολιτικοθρησκευτικών ομάδων -κάτι όπως η Συρία ή το Αφγανιστάν-που θα το καταδικάσουν σε περιθωριακό ρόλο και θα του αφαιρέσουν τη δυνατότητα να ασκεί οποιαδήποτε ηγεμονική πολιτική στην περιοχή.
Αυτό τον ρόλο θα τον ασκεί εφεξής αποκλειστικά το Ισραήλ με αναφορά πιθανώς σε βιβλικά οράματα όπως συνηθίζουν να κάνουν ορισμένοι υπουργοί του.
Έτσι π.χ. σε άρθρο του στην Israel Hayom ο διευθυντής του Ισραηλινού Ινστιτούτου Στρατηγικών Σπουδών δρ. Μάρτιν Σέρμαν υποστηρίζει ότι το Ισραήλ δεν μπορεί να αρκεστεί σε regime change για την ασφάλεια του, αλλά θα πρέπει να στοχεύσει να διασπάσει την χώρα σε μικρότερες εθνοτικές οντότητες κυρίως Κούρδους, Βαλούχους, Αζέρους Τουρκoμάνους και Άραβες.
Είναι ασφαλώς ιδιαίτερα ενδιαφέρον ότι η ηγεσία του Ισραήλ βλέπει την Ελλάδα να παίζει ουσιαστικό ρόλο στη νέα τάξη πραγμάτων που θα προκύψει από τον σημερινό πόλεμο. Πρόκειται για το πολυσυζητημένο όραμα του κ. Νετανιάχου, ενός εξαγώνου δηλαδή έξι δυνάμεων -μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνεται η Ινδία η Ελλάδα η Κύπρος και φυσικά το Ισραήλ- που θα αναλάβουν την αστυνόμευση της περιοχής από σπιτικά και σουνιτικά «ριζοσπαστικά κινήματα». Όπως δήλωνε:
«Στο όραμά μου, θα δημιουργήσουμε ένα ολόκληρο σύστημα, κατ’ ουσίαν ένα εξάγωνο συμμαχιών γύρω ή εντός της Μέσης Ανατολής. Αυτό περιλαμβάνει την Ινδία, τις αραβικές χώρες, τις αφρικανικές χώρες, τις μεσογειακές χώρες (την Ελλάδα και την Κύπρο) καθώς και χώρες της Ασίας στις οποίες δεν θα αναφερθώ προς το παρόν.
Η πρόθεση είναι να δημιουργηθεί ένας άξονας χωρών που συμμερίζονται το ίδιο ρεαλιστικό όραμα, τις προκλήσεις και τους στόχους απέναντι στους ριζοσπαστικούς άξονες, τόσο τον ριζοσπαστικό σιιτικό άξονα, τον οποίο πλήξαμε πολύ σκληρά, όσο και τον αναδυόμενο σουνιτικό ριζοσπαστικό άξονα. Όλες αυτές οι χώρες έχουν διαφορετική αντίληψη και η συνεργασία μας μπορεί να επιφέρει εξαιρετικά αποτελέσματα».
Με άλλα λόγια σύμφωνα με το σχέδιο του Ισραηλινού ηγέτη η Ελλάδα θα είναι στο μέλλον ο χωροφύλακας της Τουρκίας κάτι που όπως αναμενόταν προκάλεσε τις έντονες αντιδράσεις των τουρκικών ΜΜΕ.
Από την άλλη πλευρά, η απουσία αντίδρασης σε αυτές τις σκέψεις από την πλευρά της Αθήνας δείχνει ότι τουλάχιστον ένα τμήμα της ντόπιας πολιτικής ελίτ ίσως να καλωσορίζει αυτούς τους επικίνδυνους γεωπολιτικούς «οραματισμούς».
Πάντως εκείνο που είναι σημαντικό με τα «οράματα» του Ισραηλινού ηγέτη είναι ότι δείχνουν πως το Ισραήλ ετοιμαζόταν εδώ και καιρό για μια νέα τάξη πραγμάτων στη Μέση Ανατολή κάτι το οποίο δεν ίσχυε κατ' ανάγκη για τις ΗΠΑ.