Τον πόλεμο με το Ιράν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ θα τον κερδίσουν. Πλην, όμως, δεν θα έχουν πετύχει κανέναν από τους στόχους που ανακοίνωσαν πριν ξεκινήσουν τους βομβαρδισμούς.
Το ιρανικό καθεστώς που θα αφήσουν πίσω τους δεν θα είναι αμιγώς θεοκρατικό, αλλά πλήρως μαφιόζικο και βαθύτατα αυταρχικό. Θα διαθέτει δε μεγάλη τεχνογνωσία σε ασύμμετρους πολέμους και άρα σε νέες μορφές τρομοκρατίας. Επίσης, το καθεστώς αυτό προσωρινά ίσως να μην έχει εμπλουτισμένο ουράνιο, θα διαθέτει όμως κινεζική πυρηνική στήριξη. Οσο για τον ιρανικό λαό θα έχει υποστεί μια συντριπτική ήττα και η απογοήτευσή του από τη Δύση θα μπορούσε να γίνει αντιδυτικό μένος.
Η αμερικανική απομόνωση
Από την άλλη πλευρά, ο εκ των «νικητών» του πολέμου, μεγάλος «dealer» της Ουάσιγκτον, θα έχει διαλύσει την Ατλαντική Συμμαχία, θα έχει υπερχρεώσει την Αμερική και οι δήθεν προστασίες του στα αραβικά Εμιράτα και αλλού θα αποτελούν ανέκδοτο. Παγκοσμίως η Αμερική θα θεωρείται μια ανεύθυνη χώρα, ο λαός της οποίας ψηφίζει και ηγέτες της πλάκας. Αν δε στην πορεία πάρει τα πάνω του και το μουσουλμανικό στοιχείο στις ΗΠΑ, τότε η Ευρώπη θα παρακαλεί για βοήθεια τον Βλαδίμηρο Πούτιν.
Μήπως όμως τελικά αυτός ήταν από την πρώτη θητεία του στην προεδρία των ΗΠΑ, ο κύριος στόχος του Ντόναλντ Τραμπ; Στο πλαίσιο της αντιπαράθεσής του με την Κίνα, η οποία για την ώρα δεν λέει κουβέντα, μήπως ο σημερινός πρόεδρος θέλει να κάνει δώρο στον Πούτιν μια διαλυμένη Ατλαντική Συμμαχία για να απομακρύνει τη Ρωσία από τη Συμμαχία των Brics;
Ιστορικό παρασκήνιο
Το σενάριο αυτό δεν είναι αποκλειστικής εμπνεύσεως του ενοίκου του Λευκού Οίκου. Έχει έλθει στο προσκήνιο στο τέλος της δεκαετίας του 1990, όταν επί προεδρίας Μπιλ Κλίντον, κάποιοι σύμβουλοί του, βλέποντας την πιθανή διεύρυνση της Ε.Ε. προς την πρώην κομμουνιστική Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη, δεν απέκλεισαν μια ισχυροποίηση της Γερμανίας και πλησίασμα της τελευταίας με τη Ρωσία, εις βάρος της Αμερικής.
Εκείνα τα χρόνια, τις ίδιες περίπου σκέψεις, αλλά από διαφορετική οπτική γωνία έκανε και το τότε ανερχόμενο αστέρι της Ρωσίας, ο Βλαδίμηρος Πούτιν, ο οποίος όμως φοβόταν ότι η Γερμανία θα ήταν στην ουσία αμερικάνικος Δούρειος Ιππος για τη νέα «ρωσική αυτοκρατορία» που «οραματιζόταν».
Το δώρο στη Μόσχα
Στη βάση αυτή της συλλογιστικής, ο Πούτιν ανέθεσε στις ρωσικές μυστικές υπηρεσίες να πλησιάσουν στις ΗΠΑ επιχειρηματίες και πολιτικούς, πρόθυμους να ακολουθήσουν αντιευρωπαϊκές κατευθύνσεις, ενισχύοντας κυρίως εθνικιστικά κινήματα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο Ντόναλντ Τραμπ, για τον οποίον η σοβιετική KGB, μετά την επίσκεψή του στη Μόσχα το 1987 είχε έναν πλήρη φάκελο, αποτελούσε ιδανική περίπτωση. Δικαιολογείται έτσι το μεγάλο δώρο που ο Τραμπ προσφέρει στον Πούτιν ξεκινώντας τον πόλεμό του στο Ιράν.
Ο πόλεμος αυτός, ο οποίος για την ώρα μόνο ζημιές προκαλεί στην παγκόσμια οικονομία και ειδικά στην Ευρώπη και αρκετές φτωχές χώρες, αποτελεί άλλοθι για να παρατήσει η Αμερική την Ουκρανία στο έλεος της Ρωσίας, εκβιάζοντας παράλληλα και μια αποδυναμωμένη Ευρώπη.
Η διάλυση του ΝΑΤΟ
Με αφετηρία εξάλλου τον πόλεμο αυτό, ο Τραμπ δρομολογεί την κατάργηση του ΝΑΤΟ και την πιθανή διάλυση της Ατλαντικής Συμμαχίας. Μη μου πείτε ότι τα δώρα δεν είναι κομμένα και ραμμένα στα μέτρα του Πούτιν. Με τον τελευταίο εξάλλου ο αμερικανός πρόεδρος θέλει να μοιραστεί και την Αρκτική γι’ αυτό και απειλεί με προσάρτηση τη Γροιλανδία και με απίθανους δασμούς τη Δανία.
Πιστεύει ο αμερικανός πρόεδρος ότι με όλα αυτά θα απομακρύνει τη Ρωσία από την Κίνα, αγνοώντας ότι η τελευταία ελέγχει ήδη το 60% των ρωσικών ενεργειακών πηγών, με συμβόλαια ενοικίασης 99 ετών. Κατά συνέπεια, μια ρωσική απομάκρυνση από την Κίνα είναι προβληματική, πλην όμως η αποστασιοποίηση της Ευρώπης από την Αμερική θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη. Αυτό σημαίνει ότι ο αμερικανός πρόεδρος στην προσπάθειά του να αντιμετωπίσει την Κίνα, βρίσκεται χωρίς συμμάχους. Ξεκινά με αυτογκόλ, το οποίο θα μπορούσε να έχει υψηλό κόστος γι’ αυτόν και τις περί MAGA θεωρίες του.
Κατά τα λοιπά, με τον πόλεμό του κατά του Ιράν, ναι μεν η διεθνής οικονομία και η Ε.Ε. δέχονται ισχυρά πλήγματα, δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και με τις φιλικές προς τον αμερικανό πρόεδρο κερδοσκοπικές εταιρίες, οι οποίες ήδη μετρούν δωδεκαψήφιο αριθμό κερδών.
Όσο για τον ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου, δεν θα ήθελε να τελειώσει κανένας πόλεμος, γιατί τότε θα ξεκινήσουν γι’ αυτόν αρκετά δυσάρεστες περιπέτειες με τη δικαιοσύνη της χώρας του.