Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία οι Ελληνικές ναυτιλιακές εταιρείες έχουν παραγγείλει πάνω από 800 πλοία, διαφόρων τύπων (Δεξαμενόπλοια, Εμπορευματοκιβωτίων, LNG κ.α.) για την επόμενη τετραετία μέχρι το 2030,στα ναυπηγεία της Κίνας της Νότιας Κορέας και της Ιαπωνίας. Το κόστος κατασκευής αυτών των πλοίων ξεπερνά τα 60 δισ. ευρώ, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία.
Έχει υπολογιστεί ότι κάθε ένα ευρώ που επενδύεται στη ναυπηγική βιομηχανία, αλλά και ευρύτερα στις παραγωγικές επενδύσεις, αυξάνει το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν κατά τέσσερα ευρώ.
Το γεγονός συνεπάγεται ότι το «χτίσιμο» αυτών των πλοίων θα παράγει στο ΑΕΠ των συγκεκριμένων χωρών τουλάχιστον 240 δισ. ευρώ στην επόμενη τετραετία, όταν το Ελληνικό ΑΕΠ το 2026 προσεγγίζει τα 243 δισ. ευρώ. Όπως εύκολα καταλαβαίνουμε αν «χτίζονταν» αυτά τα πλοία στην Ελλάδα θα είχαμε την δυνατότητα να διπλασιάσουμε το ελληνικό ΑΕΠ μέσα στα επόμενα τέσσερα χρόνια.
Ουσιαστικά χάνουμε ένα ελληνικό ΑΕΠ κάθε τέσσερα χρόνια μόνο και μόνο από τις παραγγελίες των πλοίων της Ελληνικής ναυτιλίας.
Ο ελληνικός πλούτος αυξάνει το ΑΕΠ τρίτων χωρών, παρόλο που υπάρχουν ναυπηγεία στη χώρα μας (Σκαραμαγκάς, Ελευσίνα, Σαλαμίνα, Νεώριο Σύρου, Χαλκίδας κ.ά.) τα οποία με τις κατάλληλες επενδύσεις θα μπορούσαν να κατασκευάζουν πλοία όλων των τύπων.
Για να κατασκευαστεί ένα πλοίο είναι απαραίτητα πάνω από 40 επαγγέλματα, από σχεδιαστές πλοίων, ναυπηγούς, τεχνίτες σιδήρου, ηλεκτροσυγκολλητές, μηχανολόγους, υδραυλικούς, ηλεκτρολόγους, λογισμικά κ.α. και ουσιαστικά δημιουργεί χιλιάδες θέσεις καλοπληρωμένης εργασίας.
Η Ελλάδα έχει ανεκμετάλλευτα χαρακτηριστικά οικονομικής υπερδύναμης, ανεξάρτητα από τον πληθυσμό ή την έκταση της, διότι κατέχει ένα περιουσιακό στοιχείο το οποίο δεν έχουν ούτε οι μεγάλες οικονομικές υπερδυνάμεις, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες ή η Κίνα, διότι κατέχει το 19% της παγκόσμιας ναυτιλίας που αντιστοιχεί στο 61% της εμπορικής ναυτιλίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης!
Μόνο με τις παραγγελίες των πλοίων των ναυτιλιακών εταιρειών θα μπορούσαμε να προσθέτουμε 240 δισ. ευρώ στο Ελληνικό ΑΕΠ κάθε τέσσερα χρόνια ανεξάρτητα αν οι άλλοι παραγωγικοί συντελεστές όπως ο Τουρισμός, η Βιομηχανία ή οι Υπηρεσίες κ.ά. παρέμεναν σταθεροί, θα είχαμε τουλάχιστον 25% ρυθμό αύξησης της Οικονομίας μας μόνο από την συγκεκριμένη παραγωγική διαδικασία, αντίθετα τώρα συζητάμε για ρυθμούς ανάπτυξης της τάξεως 2,1% ή 2,3% δηλ. ψίχουλα μπροστά σε έναν ανεκμετάλλευτο ελληνικό πλούτο που τον απολαμβάνουν οι Κινέζοι, οι Νοτιοκορεάτες και οι Ιάπωνες πίνοντας «σάκε» στην υγειά μας.
Έχουμε βάλει το «λιθαράκι» μας ώστε να γίνει οικονομική υπερδύναμη η Κίνα και η Ν. Κορέα, ενώ αντίθετα η Ελληνική οικονομία παρουσιάζει δημόσιο χρέος στο 130% του ΑΕΠ. Θα είχαμε καταφέρει μέσα σε τέσσερα μόνο χρόνια να διπλασιάσουμε το ΑΕΠ άρα διπλασιάζοντας τον παρονομαστή ο λόγος ΧΡΕΟΣ/ΑΕΠ θα διαμορφωνόταν στο 65%.
Οι παραγγελίες είναι συνεχιζόμενες τις τελευταίες δεκαετίες, δημιουργώντας ένα μεγάλο βιβλίο παραγγελιών με αποτέλεσμα οι τράπεζες, ελληνικές και ξένες, θα χρηματοδοτούσαν με άπλετο χρήμα τις επενδύσεις οι οποίες είναι απαραίτητες.
Κατά την επίσκεψη του πρωθυπουργού στην Κίνα το 2019, είπε στον κινέζο πρόεδρο ότι οι Έλληνες εφοπλιστές «έχτισαν» 1.000 πλοία στα κινεζικά ναυπηγεία τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. Οπως βλέπουμε τα νούμερα είναι τεράστια.
Θα μπορούσαν τα ελληνικά ναυπηγεία να «συνασπιστούν» και να προβούν σε αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου και να συμμετέχουν στις αυξήσεις οι ναυτιλιακές εταιρείες, ή να δημιουργηθεί μία νέα εταιρεία συμμετοχών όπου θα συμμετέχουν ως μέτοχοι και τα ναυπηγεία αλλά και οι ναυτιλιακές εταιρείες και το Ελληνικό Δημόσιο (αν το επιθυμούσε) δηλ. να μπουν μέτοχοι οι ναυτιλιακές εταιρείες στα ναυπηγεία όπου θα «χτίσουν» τα πλοία τους, ώστε να απολαμβάνουν και μερίσματα από τα πλοία που θα κατασκευάσουν.
Με τέτοια βιβλία παραγγελιών τα ναυπηγεία θα εξελίσσονταν σε πολύ μεγάλες εταιρείες, με εξασφαλισμένη κερδοφορία και θα μπορούσαν να εισαχθούν στο Χρηματιστήριο με τεράστιες κεφαλαιοποιήσεις ώστε και οι ναυτιλιακές εταιρείες και οι ιδιοκτήτες των ναυπηγείων αλλά και το Ελλ. Δημόσιο θα μπορούσαν να αποκομίσουν και κεφαλαιακά κέρδη από τις μετοχές τους, δηλ. θα μιλούσαμε για μια διαδικασία win-win για όλους, ελληνικό δημόσιο, τράπεζες, ναυπηγεία και ναυτιλιακές εταιρείες.
Επίσης η ανάπτυξη αυτής της βιομηχανίας θα είχε και μεγάλες προεκτάσεις, διότι θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένα ολόκληρο ναυπηγικό οικοσύστημα όπως, η ναυπηγοεπισκευαστική βιομηχανία και τα διαλυτήρια πλοίων (με λύπη παρακολουθήσαμε το θρυλικό Αίολος-Κεντέρης να πηγαίνει σε διαλυτήριο πλοίων στην Τουρκία!).
Με την ένταξη όλων των μικρών ναυπηγείων μας στο ευρύτερο οικοσύστημα, εκατοντάδες άλλες εταιρείες θα λειτουργούσαν ως προμηθευτές των ναυπηγείων. Θα μπορούσε να προχωρήσει η προσέλκυση αλλοδαπών ναυτιλιακών εταιρειών για την κατασκευή πλοίων διότι θα μπορούσαν να δημιουργηθούν γραμμές παραγωγής για διάφορους τύπους πλοίων λόγω του μεγάλου βιβλίου παραγγελιών.
Μπορούσε, επίσης, να προχωρήσει η κατασκευή πλοίων για το Πολεμικό Ναυτικό που τόσο έχουμε ανάγκη και μην ξεχνάμε τα τεράστια έσοδα για το κράτος αλλά και τις τράπεζες, αλλά και την δημιουργία χιλιάδων θέσεων εργασίας, καθώς επίσης και τη δημιουργία νέων ναυπηγικών μονάδων εκτός από τις υπάρχουσες.
Βέβαια είναι απαραίτητο όλο αυτό το project να θωρακιστεί νομοθετικά και να συμπεριληφθεί στις στρατηγικές επενδύσεις της χώρας μας, ώστε να είναι απαλλαγμένο από οποιαδήποτε μικροπολιτική σκοπιμότητα και εργασιακά εμπόδια, διότι μιλάμε για εθνικό έργο αλλαγής σελίδας της χώρας μας.
Η Ελλάδα με την ναυτική ιστορία και παράδοση που έχει, αλλά και με την κυριαρχία της στην εμπορική ναυτιλία, πρέπει να γίνει η «Μέκκα» της ναυπηγικής βιομηχανίας, εκμεταλλευόμενη το μεγαλύτερο περιουσιακό στοιχείο που διαθέτει και δεν είναι άλλο από τη Ναυτιλία της.
Κλείνοντας θα πρέπει να επισημάνουμε ότι σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, οι ελληνικές ναυτιλιακές εταιρείες μόνο κατά το πρώτο εξάμηνο του 2026 έχουν προβεί σε παραγγελίες 299 νέων πλοίων όλων των τύπων: μόνο κατά το πρώτο εξάμηνο του 2026!
Αυτή είναι η αλήθεια και όταν «ακούγεται» είμαι σίγουρος ότι θα φέρει θετικό αποτέλεσμα!
*Πιστοποιημένος Οικονομικός Αναλυτής