Φίλτατοι, καλή σας ημέρα!
Το μετέωρο βήμα της Ελλάδας έναντι του διεθνούς δικαίου, όπως αυτό απεικονίστηκε με αλλεπάλληλες τοποθετήσεις του πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη, έναντι των εξελίξεων στην Βενεζουέλα και την Γροιλανδία, οδηγεί τη χώρα μας σε ιδιαίτερα ολισθηρά μονοπάτια και απαξιώνει τα θεμέλια της έως τώρα ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.
Μετά την άρνηση του να αποφανθεί, στον παρόντα χρόνο, επί της νομιμότητας της Αμερικανικής επέμβασης στην Βενεζουέλα, με την φράση «... δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών», ο Έλληνας πρωθυπουργός επαναβεβαίωσε χθες το διφορούμενο της στάσης του έναντι των ΗΠΑ και του διεθνούς δικαίου.
Στην κυριακάτικη ανάρτησή του στα κοινωνικά δίκτυα, ο κ. Μητσοτάκης σημείωσε, αφενός, ότι “η διεθνής κοινότητα δεν μπορεί να αδιαφορεί απέναντι σε παράνομα και αυταρχικά καθεστώτα που παραβιάζουν θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα...”, αιτιολογώντας έτσι την επέμβαση των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα και μία πιθανή νέα στο Ιράν, αφετέρου, όμως, πρόσθεσε: «Την ίδια ώρα, όπως δηλώσαμε ξεκάθαρα στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, οι αρχές του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και του Διεθνούς Δικαίου πρέπει πάντοτε να γίνονται σεβαστές.»
Αντίστοιχα, για την υπόθεση της Γροιλανδίας, υποστήριξε: “Εξίσου σαφείς είμαστε και στη στήριξη της Γροιλανδίας. Η προσήλωσή μας στο Διεθνές Δίκαιο είναι η πυξίδα μας σε αυτόν τον νέο, άγριο κόσμο. Ταυτόχρονα, όμως, δεν είμαστε αφελείς. Είμαστε ρεαλιστές….”.
Σε ποιο συμπέρασμα μπορούν να οδηγήσουν άραγε, αυτές οι επαμφοτερίζουσες τοποθετήσεις του φίλτατου κ. Μητσοτάκη. Ότι η Ελλάδα τάσσεται υπέρ της τήρησης του διεθνούς δικαίου αλλά συνάμα και ότι “όπου απαιτείται” αυτό μπορεί να παραβιάζεται, καθώς η “διεθνής κοινότητα δεν μπορεί να αδιαφορεί απέναντι σε παράνομα και αυταρχικά καθεστώτα …”.
Ακόμη, όμως, κι αν υποθέσουμε ότι αυτή η κραυγαλέα αντιφατική στάση όντως εξυπηρετεί σήμερα τα εθνικά συμφέροντα, καθώς δεν προσκρούει στις καινοφανείς πολιτικές που προωθεί ανά την υφήλιο, ο Αμερικανός πρόεδρος Ντ. Τραμπ, όταν έρθει η στιγμή της κρίσης, δηλαδή μίας ενδεχόμενης σύρραξης με την γείτονα, πού θα μπορούσε να μας οδηγήσει;
Εάν, ισχυριστεί, φερ’ ειπείν η Τουρκία, ότι αποτελεί εθνικό της συμφέρον να αποκτήσει ορισμένα από τα νησιά του Β. Α. Αιγαίου, παραβιάζοντας κάθε έννοια κυριαρχίας της Ελλάδας επ’ αυτών, τότε θα έχει έρθει η ώρα να αποφανθεί η χώρα μας επί της νομιμότητας της συγκεκριμένης ενέργειας ή όχι;
Διότι, εάν δεν μας απατά η μνήμη μας, αντίστοιχους ισχυρισμούς είχαν διατυπώσει και οι φίλτατοι Ρώσοι όταν εισέβαλαν στην Ουκρανία και τότε η Ελλάδα τάχθηκε στην... σωστή πλευρά της Ιστορίας, όπως είχε ισχυριστεί ο κ. Μητσοτάκης. Σήμερα, σε ζητήματα αρχών, γιατί δεν μπορεί να διαλέξει με ποια ακριβώς πλευρά της ιστορίας θέλει να … καθίσει;
Σε περίπτωση, για παράδειγμα, που υπάρξει όντως στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ στην Γροιλανδία, όπως έχει επανειλημμένως αρνηθεί να διαψεύσει ο κ. Τραμπ, δηλαδή κατά μίας χώρας συμμάχου, ως αποτέλεσμα της κυριαρχίας που ασκεί επ’ αυτής η -χώρα μέλος του ΝΑΤΟ - Δανία, τότε θα έχει έρθει η ώρα να καταδικάσει αυτήν την πολιτική των ΗΠΑ ο Έλληνας πρωθυπουργός ή ούτε ακόμη και τότε;
Διότι, εντέλει, ούτε το διεθνές δίκαιο μπορεί να εφαρμόζεται α λα καρτ και κατ’ αναλογίαν των εκάστοτε συμφερόντων ή πολιτικών των ΗΠΑ, ούτε βεβαίως και να κλείνουμε τα μάτια στις κινήσεις των ισχυρών όποιοι κι αν είναι αυτοί.
Είτε σε περιφερειακό, είτε σε διεθνές επίπεδο.