Φίλτατοι, καλή σας ημέρα!
Σε μία εποχή κατά την οποία οι θεσμοί της χώρας, το πολιτικό σύστημα αλλά και ο ίδιος ο πολιτικός κόσμος, εμφανίζονται σε μεγάλο βαθμό απαξιωμένοι στα μάτια της κοινωνίας, μερίδα της οποίας στρέφεται πλέον στα λεγόμενα αντισυστημικά κόμματα, η συνταγματική αναθεώρηση που προωθεί η κυβέρνηση εμφανίζεται ως μία μεγάλη ευκαιρία ανάκτησης τουλάχιστον ενός τμήματος αυτής της χαμένης εμπιστοσύνης.
Ο πραγματικός διαχωρισμός των εξουσιών, με την κατάργηση του διορισμού της ηγεσίας της δικαιοσύνης από την κυβέρνηση, (άρθρο 90), η κατάργηση της ιδιότυπης ασυλίας που απολαμβάνουν οι πολιτικοί έναντι της Δικαιοσύνης, μέσω του άρθρου 86 του Συντάγματος αλλά και η ενίσχυση των διαδικασιών ελέγχου της “εξουσίας”, ρόλου που σήμερα επιτελεί μόνον μερικώς το Συμβούλιο της Επικρατείας, θα συνιστούσαν ένα καταλυτικό βήμα προς αυτήν την κατεύθυνση.
Μπορούν κόμματα που σήμερα αδυνατούν να συναινέσουν ακόμη και για την στελέχωση των θέσεων των επικεφαλής των Ανεξαρτήτων Αρχών, δημιουργώντας έτσι αμφιβολίες και για την πολιτική σταθερότητα του τόπου μετά τις επικείμενες εκλογές, να βρουν κοινό τόπο σε αυτές τις θεμελιώδεις αλλαγές του καταστατικού χάρτη της χώρας; Άγνωστο και υπό τις παρούσες συνθήκες, αμφίβολο. Αυτό όμως απαιτείται, εάν επιθυμούν να ανακτήσουν τουλάχιστον ένα τμήμα της χαμένης εμπιστοσύνης των Ελλήνων πολιτών προς αυτά.
Είναι ένα “παιχνίδι” που εναπόκειται τόσο στην κυβέρνηση όσο και στην αντιπολίτευση. Εάν η κυβέρνηση εμφανιστεί μόνον ή εντέλει κυρίως να εμμένει στην αναθεώρηση άρθρων του Συντάγματος όπως το 16 περί ανωτάτης παιδείας, το οποίο έχει ούτως ή άλλως παρακαμφθεί, δίχως να προωθεί τις αλλαγές ως προς την ηγεσία της δικαιοσύνης ή την “ασυλία” των πολιτικών προσώπων, τότε η ίδια θα έχει καταδικάσει αυτήν την προσπάθεια.
Αντίστοιχα, εάν τα κυριότερα πολιτικά κόμματα της αντιπολίτευσης αρνηθούν να συναινέσουν σε αυτές τις θεμελιώδεις αλλαγές, απαραίτητες για την μεγιστοποίηση των όρων διαφάνειας και ισότιμης μεταχείρισης έναντι του νόμου, τότε αυτά θα φέρουν την ευθύνη και θα σταθούν αντιμέτωπα με τα επίχειρα των επιλογών τους ενώπιον της κάλπης.
Όμως, για ακόμη μία φορά πρόκειται για ένα “παιχνίδι” εντυπώσεων αλλά και ουσίας. Η στάση των κομμάτων θα αποτελέσει όντως κριτήριο πολιτικής ευθύνης απέναντι στο μέλλον της χώρας, όπως υποστήριξε χθες ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Π. Μαρινάκης. Αντίστοιχα, όμως, το ίδιο ισχύει και για την κυβέρνηση, εάν εμφανιστεί να καθιστά την συνταγματική αναθεώρηση μία διαδικασία που κύριο στόχο έχει το κομματικό όφελος για την ίδια.
«Ποιος από εμάς μπορεί, παραδείγματος χάρη, στο πλαίσιο αυτής της αναθεώρησης να συνεχίζει να υπερασπίζει τη λογική ότι η ηγεσία της Δικαιοσύνης πρέπει να επιλέγεται από την εκάστοτε κυβέρνηση; Ποιος από εμάς δεν βλέπει την κρίση αξιοπιστίας των θεσμών στην ελληνική κοινωνία;» διερωτήθηκε χθες, κατά τρόπο καταφανώς ειλικρινή αλλά εντέλει μάλλον ρητορικό, ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, Ν. Δένδιας.
Διότι η απάντηση στα ερωτήματά του είναι γνωστή και δεδομένη. Εάν όντως ο πολιτικός κόσμος της χώρας επιθυμούσε την μεγιστοποίηση των όρων διαφάνειας και ισότιμης μεταχείρισης έναντι του νόμου, θα είχε συναινέσει σε αυτές τις θεμελιώδεις αλλαγές ήδη από την τελευταία Συνταγματική αναθεώρηση, το 2019. Σήμερα του προσφέρεται εκ νέου αυτή η ευκαιρία, το διακύβευμα της οποίας είναι όντως η Ελλάδα του μέλλοντος.