Φίλτατοι, καλή σας ημέρα!
Η συζήτηση που διεξάγεται αυτό το διάστημα στην κεντροαριστερά περί προεκλογικής συνεργασίας κομμάτων και προοπτικής «συνένωσης δυνάμεων» ενόψει των εκλογών είναι, κατά πάσα βεβαιότητα, μία άσκοπη και δίχως νόημα συζήτηση.
Όχι επειδή δεν έχει νόημα μία ενδεχόμενη σύμπραξη δυνάμεων, ιδίως ενόψει των εκλογικών αναμετρήσεων που θα βιώσει σύντομα η χώρα, όσο κυριότερα επειδή δεν πληρούνται δύο βασικές προϋποθέσεις για την επιτυχή έκβαση ενός τέτοιου εγχειρήματος. Πρώτον, δεν ξέρουν και οι ίδιοι εάν το θέλουν και δεύτερον, δεν διαθέτουν ενιαία προγραμματική κατεύθυνση, τουλάχιστον μέχρι στιγμής.
Πάρτε για παράδειγμα όσα έγιναν το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε.
Από την ακριτική πλην πανέμορφη Μυτιλήνη, ο φίλτατος δήμαρχος Αθηναίων Χάρης Δούκας, μιλώντας σε ημερίδα περί «νησιωτικότητας» από κοινού με άλλους εκπροσώπους της κεντροαριστεράς, όπως τον πρόεδρο του ΣYΡΙΖΑ Σωκράτη Φάμελο, τον πρόεδρο της Νέας Αριστεράς Αλέξη Χαρίτση και τον πρόεδρο του «ΚΟΣΜΟΣ» Πέτρο Κόκκαλη, ανθρώπους δηλαδή που θα ταίριαζαν «γάντι» σε μία τέτοια συνένωση, τάχθηκε υπέρ της σύναψης προγραμματικής συμφωνίας για τη διατύπωση μιας «εναλλακτικής πρότασης προοδευτικής διακυβέρνησης».
Προφανώς με ορισμένους ή και το σύνολο των πολιτικών συνομιλητών του.
Όλα αυτά, το Σάββατο. Την επομένη, η πρόταση απορρίφθηκε, μετ’ επαίνων ή μη, από τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ Νίκο Ανδρουλάκη, ο οποίος, στεντορεία τη φωνή, κατέστησε σαφές ότι το ΠΑΣΟΚ θα δώσει αυτόνομο τη μάχη των εκλογών και άρα τζάμπα οι κουβέντες από την ακριτική Μυτιλήνη.
Θα αναρωτηθείτε, ενδεχομένως και πάντως κατά τρόπο ρητορικό, «δηλαδή, τελειώνει εδώ το πράγμα;», για να λάβετε την αντιστοίχως ρητορική απάντηση, «συνέδριο έρχεται, ίδωμεν».
Ωστόσο, αυτός ο διάλογος δεν απέχει από την πραγματικότητα.
Σήμερα το ΠΑΣΟΚ εμφανίζεται να νοσεί από το λεγόμενο σύνδρομο της «κολλημένης βελόνας». Δηλαδή από τις χαμηλές -και ενίοτε ακόμη χαμηλότερες- επιδόσεις που καταγράφει στις δημοσκοπήσεις.
Γεγονός το οποίο αξιοποιείται από ορισμένους για να θέσουν εκ νέου θέμα ηγεσίας στο κόμμα, μολονότι ο επικεφαλής του Νίκος Ανδρουλάκης έχει εκλεγεί όχι άπαξ αλλά δις στη θέση αυτή.
Γεγονός, αντιστοίχως, το οποίο, του δίδει την ευχέρεια διατύπωσης θέσεων όπως η παραπάνω περί αυτόνομης καθόδου στις εκλογές. Ακόμη περισσότερο, που η συζήτηση περί «ενιαίου μετώπου», είτε περιλαμβάνει την παράμετρο του προγραμματικού διαλόγου είτε όχι, διεξάγεται χωρίς τον ξενοδόχο, δηλαδή χωρίς το ίδιο το ΠΑΣΟΚ, το οποίο στα τέλη Μαρτίου θα πραγματοποιήσει το συνέδριό του. Με άλλα λόγια, θα έχει μία πρώτης τάξεως ευκαιρία να ξεκαθαρίσει τις προθέσεις του και την κατεύθυνσή του και κατά πόσον θα εμμείνει στην εσωστρέφεια ή θα (ξανα)κοιτάξει προς την κοινωνία.
Σημείο κατά το οποίο, ενδεχομένως, να αναρωτηθείτε, «θα τελειώσει εκεί η όλη κουβέντα;» για να λάβετε την απάντηση, «προφανώς όχι».
Διότι η πραγματική κουβέντα αφορά στους λόγους για τους οποίους τόσο το ίδιο το ΠΑΣΟΚ όσο και οι λοιποί φίλτατοι της κεντροαριστεράς δεν κατορθώνουν να ξεφύγουν από τα παρόντα δημοσκοπικά ποσοστά τους. Με άλλα λόγια, στους λόγους για τους οποίους δεν κατορθώνουν να πείσουν ένα μεγαλύτερο τμήμα του εκλογικού σώματος για την ικανότητά τους να αναλάβουν τα ηνία της χώρας.
Θα πείτε, ίσως, «μα αν ενωθούν, δεν θα έχουν μία καλύτερη ευκαιρία να ανέβουν δημοσκοπικά;». Ενδεχομένως, είναι η απάντηση. Δίχως πειστική πρόταση διακυβέρνησης, όμως, και δίχως πρόσωπα που να πείθουν ότι μπορούν να την υλοποιήσουν, δύσκολα θα πάει παραπέρα η βαλίτσα. Είτε την κρατάει ένας είτε πολλοί.