Φίλτατοι, καλή σας ημέρα!
Οι φορολογούμενοι πολίτες αυτής της χώρας έβαλαν βαθιά το χέρι στην τσέπη τα προηγούμενα χρόνια για να διασώσουν το ελληνικό Δημόσιο αλλά και το τραπεζικό σύστημα, μέσω αλλεπάλληλων ανακεφαλαιοποιήσεων.
Μίας διαδικασίας απαραίτητης για την διάσωση της ίδιας της ελληνικής οικονομίας, πλην οικονομικά και περιουσιακά επώδυνης για τους ίδιους, εξαιτίας της υπερφορολόγησης και της απώλειας θέσεων εργασίας, που είχαν ως αποτέλεσμα σε πολλές περιπτώσεις την αθέτηση των υποχρεώσεών τους, δανειακών ή άλλων.
Ωστόσο, περίπου 2,4 εκατομμύρια εξ’ αυτών ή σχεδόν το 25% του ελληνικού πληθυσμού, παραμένουν εκτός πιστωτικού συστήματος σήμερα, εξαιτίας των χρεών που εξακολουθούν να έχουν και τα οποία αφορούν σχεδόν 3 εκατομμύρια μη εξυπηρετούμενα δάνεια, παρά την ανάκαμψη τόσο της χώρας όσο και του τραπεζικού συστήματος.
Σύμφωνα με το ΔΝΤ και τον Τσάρλς Κοέν, σύμβουλο του Ταμείου, αυτή η κατάσταση δεν στερεί μόνον τη χώρα από ταχύτερους αναπτυξιακούς ρυθμούς αλλά εγκλωβίζει και εκατομμύρια συμπολιτών μας εκτός πιστωτικού συστήματος και δυνατότητας δανεισμού, για την χρηματοδότηση των όποιων σχεδίων τους. Τους κρατά, με λίγα λόγια, στο περιθώριο της οικονομικής ζωής του τόπου. Όπως αντίστοιχα κρατά εκεί και σειρά επιχειρήσεων που συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα εξυπηρέτησης των υποχρεώσεών τους.
Ως κύρια αιτία αυτής της κατάστασης εντοπίζει ο φίλτατος Κοέν το δικαστικό σύστημα της χώρας και την αργή διαδικασία διευθέτησης αντιδικιών μεταξύ τραπεζών, servicers και δανειοληπτών στεγαστικών δανείων, η οποία μπορεί να διαρκέσει και χρόνια.
Αποτέλεσμα «όλου αυτού» είναι αφενός η δημιουργία στρεβλώσεων στην αγορά ακινήτων, με πλασματική έλλειψη ακινήτων από την αγορά ενώ χιλιάδες εξ’ αυτών παραμένουν δέσμια των «κόκκινων δανείων», αφετέρου η «πριμοδότηση» των μεγαλύτερων επιχειρήσεων έναντι των ΜμΕ, καθώς έχουν ευχερέστερη πρόσβαση σε τραπεζικό δανεισμό και άρα μεγαλύτερες δυνατότητες ανάπτυξης και ως εξ αυτού του λόγου.
Πρόκειται για μία κατάσταση γνωστή και άριστα καταγεγραμμένη η οποία όμως διαιωνίζεται καθώς απουσιάζουν τα εργαλεία εκείνα, δικαστικά ή άλλα που θα επιτάχυναν την αποδέσμευση ακινήτων ή των όποιων τυχόν άλλων ενυπόθηκων στοιχείων ενεργητικού, οδηγώντας στην εξομάλυνση των παραπάνω στρεβλώσεων.
Υπ’ αυτό το πρίσμα και υπό το φως των δυνητικών κινδύνων που ελλοχεύουν για το εξυπηρετούμενο ιδιωτικό χρέος, υπό το φως της αβεβαιότητας και των αναταράξεων που δημιουργεί η σύρραξη στη Μ. Ανατολή, είναι άμεση η ανάγκη νέων νομοθετικών παρεμβάσεων ώστε να δοθεί λύση σε ένα χρονίζον πρόβλημα.
Είτε αυτή θα αφορά την διαγραφή του τυχόν υπολοίπου ενός δανείου μετά την εκποίηση ή εκπλειστηρίαση ενός ακινήτου, είτε νέα σχήματα ευχερέστερης εξυπηρέτησης υποχρεώσεων, είτε την αναμόρφωση των δικαστικών διαδικασιών για την διευθέτηση των παραπάνω διαφορών, είτε συνδυασμό όλων αυτών, η άμεση προώθηση της “λύσης” είναι το ζητούμενο.
Όπως έχουν σήμερα τα πράγματα, όχι μόνον διαιωνίζεται μία μέγιστη αδικία αλλά στερούνται οι πολίτες, οι επιχειρήσεις και συνολικά η οικονομία της χώρας, της δυνατότητας να ανακάμψουν ταχύτερα. Στερούνται με άλλα λόγια, ίσων ευκαιριών να επιτύχουν τους στόχους τους.
Ο φίλτατος Κοέν του ΔΝΤ, ίσως, εάν ερμηνεύουμε ορθά τα λεγόμενά του, θα αρκούνταν με μία επίσπευση των δικαστικών διευθετήσεων που αφορούν σε πλειστηριασμούς ακινήτων. Μία κυβέρνηση που μεριμνά για τους πολίτες της χώρας, θα όφειλε να διερευνήσει και τελικά να προσφέρει, μία μεγαλύτερη γκάμα λύσεων.