Φίλτατοι, καλή σας ημέρα!
Στο Ισραήλ δεν τρέφουν αυταπάτες ως προς τις βλέψεις και την στόχευση της Τουρκίας.
Όχι πως ο Πρόεδρος Ρ. Τ. Ερντογάν τους αφήνει περιθώρια ως προς αυτό, αλλά από πολλού χρόνου think tanks της Ιερουσαλήμ και του Τελ Αβίβ αναφέρονται ευθέως στους σχεδιασμούς της γείτονος, επικαλούμενοι την παρουσία δυνάμεών της από το Αζερμπαϊτζάν έως την Σομαλία, συμπεριλαμβανομένης της Συρίας, του Ιράκ, του Κατάρ, της Λιβύης και βεβαίως της Κύπρου, ως μίας εκ των κυριοτέρων αποσταθεροποιητικών δυνάμεων της Μ. Ανατολής. Τονίζουν, δε, τις αγαστές σχέσεις της Τουρκίας τόσο με την Μουσουλμανική Αδελφότητα, όσο και με την Χαμάς.
Πρόκειται, ωστόσο, για σχεδιασμούς οι οποίοι προσέκρουσαν στον αναβαθμισμένο ρόλο που πλέον διαδραματίζει το Ισραήλ στην ευρύτερη περιοχή, όπως καταδείχτηκε και με την σύρραξη στο Ιράν.
Έτσι, λοιπόν, αν αναζητούμε τα αίτια που προκάλεσαν χθες την μήνη της Άγκυρας, όπως αυτή εκφράστηκε δια στόματος του υπουργού Εξωτερικών της γείτονος, Χακάν Φιντάν, με συνέντευξή του στο κρατικό πρακτορείο Αναντολού, κατά της τριμερούς συνεργασίας Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ, θα ήταν χρήσιμο να ανατρέξουμε στην -τουλάχιστον μερική – κατάρρευση του αφηγήματος περί αναβίωσης του οθωμανικού οράματος της Τουρκίας, στον απόηχο του πολέμου Ιράν – ΗΠΑ – Ισραήλ.
Ακόμη χειρότερα για την Άγκυρα, στην τροπή που λαμβάνουν τα πράγματα στην Μ. Ανατολή, με παρουσία του Ισραήλ στον Λίβανο αλλά και την Συρία, δηλαδή μία ανάσα από τα σύνορα με την Τουρκία.
Υπ’ αυτό το πρίσμα, ακόμη κι αν αγνοήσουμε το εξόχως κατευναστικό ύφος που επέλεξε να υιοθετήσει η Αθήνα έναντι των άκρως προκλητικών δηλώσεων Φιντάν, ο οποίος απείλησε ευθέως τη χώρα μας μας με πόλεμο εξαιτίας αυτής της τριμερούς συμμαχίας, καθίσταται πρόδηλο το αίσθημα περικύκλωσης που επικαλείται ο υπουργός Εξωτερικών της γείτονος, ως απόρροια της παρουσίας του Ισραήλ… στο κεφαλόσκαλό του.
Το μήνυμά του, ωστόσο, ήταν διττό, καθώς απευθυνόταν τόσο προς την Αθήνα, όσο και προς την Ουάσινγκτον καθώς και σε άλλες πρωτεύουσες κρατών της περιοχής. τις οποίες αν και δεν κατονόμασε, σαφώς περιέγραψε με τις δηλώσεις του. Τις μεν ΗΠΑ με την αποστροφή «πιθανότατα πρόκειται για μια επιβολή κατόπιν παραγγελίας. Αλλά ας σταματήσω εδώ», τις δε άλλες χώρες λέγοντας ότι η συμμετοχή τους στην παραπάνω συμμαχία “τερματίστηκε χάρις στις έγκαιρες παρεμβάσεις της Τουρκίας”, υπονοώντας κατά πάσα βεβαιότητα την Αίγυπτο.
Σε οποιαδήποτε περίπτωση, η οργίλη αντίδραση Φιντάν αφορά κυρίως ένα ζήτημα: στην υποβάθμιση του ρόλου που διαδραματίζει η χώρα του, στον απόηχο του πολέμου των ΗΠΑ και του Ισραήλ με το Ιράν, όσο και της επιλογής των ΗΠΑ να καταστήσουν την Ελλάδα, αντί της Τουρκίας, ως το κύριο θέατρο στάθμευσης των δυνάμεών τους στην περιοχή, από την Αλεξανδρούπολη έως τη Σούδα, αλλά βεβαίως και εξαιτίας της τριμερούς συνεργασίας Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ.
Όπως αντίστοιχα, εκνευρισμό προκαλεί στην Άγκυρα και η περαιτέρω αντιαεροπορική και αντιπυραυλική θωράκιση της Ελλάδας με ισραηλινά συστήματα, γεγονός που δεν ενισχύει μόνον την ελληνική αμυντική ικανότητα αλλά δημιουργεί και περαιτέρω αμυντικό βάθος για το Ισραήλ.
Υπό το φως όλων αυτών, της συνέχισης της ισραηλινής προέλασης στον Λίβανο, της παρουσίας ισραηλινών στρατευμάτων στη Συρία και της αναδιάταξης των δυνάμεων που στέκουν “απέναντι” στην γείτονα, η τουρκική ονείρωξη περί ανασύστασης της «οθωμανικής αυτοκρατορίας», εάν δεν οδεύει στις ελληνικές καλένδες, βρίσκει τουλάχιστον αναχώματα.