Η απώλεια της έξωθεν καλής μαρτυρίας

Φίλτατοι, καλή σας ημέρα!

Στον αστικό πολιτισμό η έννοια της «έξωθεν καλής μαρτυρίας», δηλαδή της καλής φήμης, της υπόληψης ή εντέλει της αξιοπιστίας που απολαμβάνει κάποιος από τρίτους και το κοινωνικό σύνολο, είναι καίριας σημασίας και θεωρείται ως απαραίτητη, ιδίως κατά τον διορισμό ή την ανάληψη καθηκόντων που σχετίζονται με δημόσιο λειτούργημα.

Ένας ιερέας, για παράδειγμα, ή ένας δικαστικός, ένας πολιτικός ή ακόμη ένας δημοσιογράφος, οφείλει να απολαμβάνει αυτού που αντιλαμβανόμαστε ως «έξωθεν καλή μαρτυρία», ώστε να αναλάβει θέση ευθύνης έναντι του κοινωνικού συνόλου.

Σε αυτές τις γραμμές, εξάλλου, κινείται και η χθεσινή τοποθέτηση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, όταν εμμέσως πλην σαφέστατα απευθύνεται και στα μέλη της κοινοβουλευτικής του ομάδος επισημαίνοντας ότι για λόγους όπως αυτοί «... χαιρέτισα την απόφαση των 11 μελών της Κοινοβουλευτικής μας Ομάδας να δεχτούν την άρση της ασυλίας τους. Τον πιο γρήγορο δρόμο για να αποδείξουν την αθωότητά τους».

Ολοκλήρωσε δε τη συγκεκριμένη αναφορά του με την αιτιολόγηση ότι «... δεν πρέπει να αφήσουμε περιθώρια σε επιχειρήματα για καμία σκιά στη στάση μας», επιχειρώντας έτσι να αποφύγει το όποιο πολιτικό κόστος προκύψει από τυχόν αρνητικές ψήφους εκ μέρους βουλευτών της ΝΔ επί του θέματος της άρσης των ασυλιών.

Εάν, όμως, φίλτατοι, έχουν όντως έτσι τα πράγματα, τότε τι ακριβώς συνέβη στην περίπτωση του, επίσης φίλτατου, Μακάριου Λαζαρίδη;

Διότι ακόμη και ο κ. Λαζαρίδης είχε τη λεγόμενη «έξωθεν καλή μαρτυρία» πριν την ανάληψη των καθηκόντων του ως υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης -και η στήλη ουδεμία αμφιβολία τρέφει ως προς αυτό-, την απώλεσε ραγδαίως, όχι μόνο στη διάρκεια των περίπου δύο εβδομάδων που διήρκεσε ο θόρυβος περί των όποιων πανεπιστημιακών του περγαμηνών αλλά με τη δημόσια ομολογία του πως δέχεται να επιστρέψει τα τυχόν αχρεωστήτως καταβληθέντα ποσά τα οποία έλαβε ενόσω υπηρετούσε σε κρατικά μισθοδοτούμενες θέσεις, ως σύμβουλος, αποδεχόμενος έτσι ότι είχε υποπέσει σε ατόπημα, εκουσίως ή ακουσίως.

Διότι, εντέλει, ως γνωστόν, «ολίγον έγκυος» δεν υπάρχει.

Πολύ περισσότερο, δε, που η τοποθέτησή του στη θέση του υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης πραγματοποιήθηκε κατόπιν της αποπομπής της προηγούμενης πολιτικής ηγεσίας του συγκεκριμένου υπουργείου, στον απόηχο του σκανδάλου ΟΠΕΚΕΠΕ και άρα υποτίθεται ότι σηματοδοτούσε μία «εξυγιαντική» προσπάθεια στον χώρο.

Υπ’ αυτό το πρίσμα, το βάρος διατήρησης της «έξωθεν καλής μαρτυρίας» δεν αφορά αποκλειστικώς τον κ. Λαζαρίδη αλλά την κυβέρνηση που υπηρετούσε και τον ίδιο τον πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος τον διόρισε σε αυτό το πόστο και είχε άρα τη συνολική ευθύνη εποπτείας των πραγμάτων.

Συμβαίνουν όλα αυτά, δε, ενώ η παρούσα κυβέρνηση εμφανίζεται να σύρεται από τις εξελίξεις περί τον ΟΠΕΚΕΠΕ αλλά και την υπόθεση των υποκλοπών, με τις δικογραφίες και τις έρευνες που τις συνοδεύουν. Με άλλα λόγια, ενώ η έξωθεν καλή μαρτυρία της απειλείται.

Υπ’ αυτό το πρίσμα, θα ανέμενε κανείς ταχύτερα αντανακλαστικά εκ μέρους της κυβερνήσεως, τουλάχιστον στην υπόθεση Λαζαρίδη, και όχι την υποβολή της παραίτησής του μόνον κατόπιν της δημόσιας «παρότρυνσής» του ως προς αυτό εκ μέρους της -επίσης φιλτάτης-  Ντόρας Μπακογιάννη.

Εντέλει, κατά πόσον συνάδει η σημερινή εικόνα της κυβέρνησης υπό το φως των πολυποίκιλων σκανδάλων που ταλανίζουν τη δημόσια σφαίρα και ωθούν τον πρωθυπουργό να κάνει λόγο περί «κανονικοποίησης της τοξικότητας» με όσα -προ επταετίας- υποστήριζε η ΝΔ για την ανάγκη επικράτησης της αριστείας, της αξιοκρατίας και εντέλει της διαφάνειας στον δημόσιο βίο;