Φίλτατοι, καλή σας ημέρα!
Τη διαπίστωση ότι «δεν αποκτήσαμε εθνική συναίνεση» στην Ελλάδα έκανε χθες από το Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελος Βενιζέλος.
Όσο χρήσιμη κι αν εμφανίζεται, ούτε γλαύκα κομίζει ο βετεράνος πολιτικός και πανεπιστημιακός ούτε καινοφανής είναι αυτή του η επισήμανση. Αποτελεί κοινό κτήμα των περισσοτέρων εδώ στη χώρα μας και είχαμε την ευκαιρία να το επιβεβαιώσουμε πολλάκις, από γενέσεως του έθνους και εντεύθεν. Από τις εμφύλιες διαμάχες του αγώνα της εθνικής ανεξαρτησίας, έως τον εθνικό διχασμό και τον εμφύλιο πόλεμο, έως τις ημέρες μας και τη διαβόητη Συμφωνία των Πρεσπών ή ακόμη και τα ελληνο-τουρκικά, πού ακριβώς εντοπίζεται η παράμετρος της «εθνικής συναίνεσης»;
Ακόμη και εάν επιλέξουμε να τραβήξουμε μία μακρά διαχωριστική γραμμή στην ιστορία αυτού του τόπου και να υποθέσουμε -χάριν συζητήσεως και μόνον- ότι τα πάντα άρχισαν κατά τη Μεταπολίτευση, πότε στη διάρκειά της υιοθετήθηκαν προϋποθέσεις εξεύρεσης αυτής της συναίνεσης; Με τις σκληρές πολιτικές αντιπαραθέσεις μεταξύ των κομμάτων; Με την άλωση του κράτους από την εκάστοτε πολιτική του ηγεσία; Ή εντέλει, επειδή είναι και ζήτημα των ημερών, μέσω του «θεσμού» του ρουσφετιού, ο οποίος -τουλάχιστον για τον Δημόσιο τομέα- υπήρξε ο μόνος διακομματικός συνδετικός κρίκος;
Όταν η διάχυση της πληροφόρησης για τα εθνικά θέματα δεν ξεπερνά τα όρια της ενημέρωσης των κοινοβουλευτικών κομμάτων περί αυτών, είτε στην αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή είτε στις εκάστοτε κατ’ ιδίαν ενημερώσεις εκ μέρους του ΥΠΕΞ, γιατί θα έπρεπε να περιμένουμε ότι είναι δυνατή η διαμόρφωση «εθνικής συναίνεσης» ή ακόμη περισσότερο «εθνικής γραμμής», επ’ αυτών των θεμάτων;
Σε ποια βάση διαλόγου θα μπορούσε να τεθεί αυτή η συναίνεση, όταν η Ελλάδα εμφανίζεται να είναι «υπεράνω» θεσμών όπως το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας, έτσι όπως αυτό υφίσταται και λειτουργεί σε άλλες χώρες του Δυτικού κόσμου; Δηλαδή, με συμμετοχή πρώην πρωθυπουργών, ανθρώπων που κράτησαν τα ηνία της εξουσίας και έχουν γνώση των πραγμάτων αλλά και τεχνοκρατών και άλλων που μπορούν να εισφέρουν κατά τρόπο εποικοδομητικό στον εθνικό διάλογο.
Η συζήτηση είναι παλιά αλλά καθίσταται ολοένα και πλέον επίκαιρη, όπως θύμισε χθες ο φίλτατος Βενιζέλος, υπό το φως της ταχύτητας που λαμβάνουν οι γεωπολιτικές εξελίξεις και της αβεβαιότητας που τις συνοδεύει.
Ακόμη και στα λεγόμενα «δικά μας», με τη γείτονα, κατά πόσον αποτελούν τμήμα του δημοσίου διαλόγου ζητήματα όπως η αναζωπύρωση της τουρκικής προκλητικότητας και η ευθεία παραβίαση του δικαίου της θαλάσσης εκ μέρους της, όχι μόνον με το τουρκολιβυκό μνημόνιο, όσο ακόμη και πρόσφατα με όσα διαδραματίστηκαν για ακόμη μία φορά πλησίον της Κάσου; Καλώς ή κακώς, «γραμμή» της κυβέρνησης είναι ο κατευνασμός και άρα η υποβάθμιση περιστατικών όπως αυτό.
Εντέλει, ανεξαρτήτως των απόψεων που τρέφει ο καθένας μας για τα εθνικά θέματα, ίσως ο ακριβέστερος γνώμονας προσδιορισμού της κυρίαρχης άποψης περί αυτά να είναι και ο βαθμός προθυμίας με τον οποίον προσεγγίζουν οι νέοι αυτού του τόπου το ζήτημα της στρατιωτικής θητείας. «…. 35.500 δεν έχουν στρατευθεί την τελευταία τριετία επικαλούμενοι «ψυχολογικά προβλήματα». Και επίσης 38.890 έχουν αποφασίσει και είναι ανυπότακτοι στο εξωτερικό», είπε πέρυσι τον Σεπτέμβριο, παρουσιάζοντας νομοσχέδιο για την αναμόρφωση και τον εκσυγχρονισμό των Ενόπλων Δυνάμεων, ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Ν. Δένδιας.
«Μιλάμε για 20 Ταξιαρχίες -για να έχουμε αίσθηση του μεγέθους-, όταν η Πατρίδα αντιμετωπίζει δεκαπλάσια απειλή!» πρόσθεσε, παρέχοντας ένα μέτρο σύγκρισης, το οποίο κατά τα φαινόμενα δεν είναι κοινό κτήμα στη χώρα μας. Υπ’ αυτό, δε, το πρίσμα, εάν δεν ενδιαφερόμαστε καν για την επιβίωσή μας, γιατί θα έπρεπε να αναζητούμε και «εθνική συναίνεση»;