Επί χρόνια η Ελλάδα «μοιρολογούσε» για τον θάνατο της βιομηχανικής της βάσης. Για τον θάνατο της ελληνικής αυτοκινητοβιομηχανίας, της κλωστοϋφαντουργίας, της βαριάς βιομηχανίας και των ναυπηγείων, συνολικά, της αποβιομηχάνισης που βίωσε ο τόπος από τα τέλη της δεκαετίας του '70 και στη συνέχεια.
Καθ’ όλη αυτή την περίοδο και ιδίως την τελευταία εικοσαετία, η χώρα μας κοιτούσε με δέος τη γείτονά της, Τουρκία, και τη σταδιακή ισχυροποίηση της βιομηχανίας της και δη της αμυντικής, με αποτέλεσμα σήμερα να είναι μία από τις σημαντικότερες παγκοσμίως και να δρέπει δάφνες και εξαγωγικά συμβόλαια, ιδίως στον τομέα των drones.
Ε, λοιπόν, από ό,τι φαίνεται, ήρθε η ώρα για ένα φρένο σε αυτή την κατρακύλα, που στοίχισε πολύτιμες θέσεις εργασίας και εισόδημα στη χώρα μας επί τόσα χρόνια.
Από πελάτης η Ελλάδα γίνεται σταδιακά παραγωγός και μάλιστα σε τεχνολογικά απαιτητικούς τομείς, θεμελιώνοντας νέα εργοστάσια, κάνοντας επενδύσεις και ανοίγοντας την πόρτα της καινοτομίας. Εκμεταλλευόμενη εγχώρια τεχνογνωσία αλλά και συνεργασίες με χώρες όπως το Ισραήλ, η Γαλλία και η Γερμανία, η ελληνική επιχειρηματικότητα αλλά πλέον και η ίδια η πολιτεία θέτουν τις βάσεις ανάπτυξης της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας.
Από τη ΜETLEN Energy & Metals και τον κόμβο των εργοστασίων της στον Βόλο, έως την Intracom Defense, τα Ναυπηγεία Σαλαμίνας (συμμετοχή στο πρόγραμμα φρεγατών Naval), τη Theon, την EODH, τη MEVACO, την ΕΛΒΟ και τις συνεργασίες που αναπτύσσει τόσο με τον Όμιλο Κοπελούζου όσο και με τη Rheinmetall, το τοπίο της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας αλλάζει.
Τα παραδείγματα είναι δεκάδες. Ο «χάρτης» μεταβάλλεται, γίνονται επενδύσεις, δημιουργούνται νέες θέσεις εργασίας και σταδιακά τερματίζονται πρακτικές που κορυφαίοι επιχειρηματίες της χώρας μας, όπως ο Ευάγγελος Μυτιληναίος, έχουν κακίσει και αφορούν στη χαμηλή εγχώρια συμπαραγωγή και τη μικρή ελληνική προστιθέμενη αξία, στις εξοπλιστικές προμήθειες.
Το «όνειρο» αυτής της μεταστροφής περιέγραψε χθες με κάθε λεπτομέρεια ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Δένδιας, από το βήμα της DEFEA 2026.
Ποσοστό τουλάχιστον 25%, που μπορεί να ανέλθει έως και το 33% της αξίας των εξοπλιστικών προγραμμάτων, κατευθύνεται πλέον στην ελληνική αμυντική βιομηχανία, με ποσά που ενδέχεται να υπερβούν τα 10 δισ. ευρώ, εφόσον αξιοποιηθούν πλήρως οι δυνατότητες του εγχώριου οικοσυστήματος.
Σε αυτό το μονοπάτι η χώρα μας οφείλει να παραμείνει.
Στο μονοπάτι της τεχνολογίας και της καινοτομίας, με το Ελληνικό Κέντρο Αμυντικής Καινοτομίας (ΕΛΚΑΚ) «παιδί» Δένδια, όπως ο ίδιος το αποκάλεσε χθες, τις δεκάδες ΜμΕ που διαδραματίζουν καίριο ρόλο στον τομέα, με στόχο να υπερβούν τις εγχώριες ανάγκες, των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων και να μεταστραφούν σε κυρίως εξαγωγικές επιχειρήσεις, ακολουθώντας τον δρόμο που ορισμένες έχουν ήδη χαράξει.
Μέσα από αυτόν τον δρόμο, που άνοιξε ιδίως τα τελευταία χρόνια, η χώρα μας μπορεί να ξαναχτίσει τη βιομηχανική της βάση και σταδιακά να μεταστρέψει το παραγωγικό της μοντέλο.
Να μην είναι μία χώρα που επαφίεται τόσο σημαντικά στην τουριστική βιομηχανία ή που εξαρτάται από τρίτες χώρες για τις εξοπλιστικές της προμήθειες, αλλά που μπορεί να χαράξει τη δική της βιομηχανική πορεία.
Να δημιουργήσει πλούτο και θέσεις εργασίας. Να διαφυλάξει την κυριαρχία της με «ίδια μέσα».
Είναι ένας μονόδρομος από τον οποίο οφείλουμε να μην αποκλίνουμε.