Φίλτατοι, καλή σας ημέρα!
Η μειωμένη γεωπολιτική σημασία της Ευρωπαϊκής Ένωσης έναντι κρατών αντίστοιχης οικονομικής βαρύτητας, είναι προφανής και αποτελεί γεγονός άριστα καταγεγραμμένο. Ο πόλεμος στην Ουκρανία αποτελεί, ενδεχομένως, το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού.
Παρά τα όποια βήματα έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια, η απουσία ενιαίας εξωτερικής και βεβαίως αμυντικής πολιτικής, δημιουργεί ακόμη έδαφος ώστε να εξακολουθεί να ισχύει η περίφημη ρήση “ποιον να καλέσω στο τηλέφωνο, όταν θέλω να μιλήσω με την Ευρώπη;”, που αποδίδεται στον Χ. Κίσσινγκερ.
Παρόλα αυτά, η ΕΕ συνεχίζει να εκπλήσσει με το εύρος της ατολμίας των αντιδράσεών της και την ανυπαρξία ουσιαστικής πολιτικής κατεύθυνσης ακόμη και σε περιπτώσεις κρίσεων “χαμηλού βεληνεκούς”, γεγονός με αλυσιδωτές προεκτάσεις.
Μόλις αυτήν την εβδομάδα, την Κυριακή το βράδυ, 7 τρέχοντος, τα αεροσκάφη που μετέφεραν τους υπουργούς Άμυνας τριών κρατών μελών της ΕΕ, της Ελλάδας, της Γαλλίας και της Ολλανδίας, ώστε αυτοί να συμμετάσχουν σε άτυπη σύνοδο των ομολόγων τους στην Κύπρο την επομένη ημέρα, παρενοχλήθηκαν δι’ ασυρμάτου από τον παράνομο πύργο ελέγχου του αεροδρομίου της Τύμπου, στα Κατεχόμενα.
Την ίδια ώρα δυο τουρκικά πολεμικά αεροσκάφη εντοπίστηκαν σε σχετικά μικρή απόσταση, δίχως όμως να εμπλακούν άμεσα στο περιστατικό.
Στην διάρκεια της υπουργικής Συνόδου της ΕΕ, την επομένη ημέρα, ο Έλληνας υπουργός Εθνικής Άμυνας, Νίκος Δένδιας, ενημέρωσε επισήμως τους ομολόγους του για το περιστατικό, παρόντων φυσικά και των ομολόγων του της Γαλλίας και της Ολλανδίας, γεγονός που δημοσιοποίησε μετά την ολοκλήρωση της Συνόδου και στην πλατφόρμα “Χ”.
Μετά από όλα αυτά, ποια ήταν η αντίδραση της “Κομισιόν”, δηλαδή του εκτελεστικού βραχίονα της ΕΕ; «Θα διερευνήσουμε τι ακριβώς συνέβη και, φυσικά, θα είμαστε σε επαφή με τους ομολόγους μας στην Κύπρο».
Τι σημαίνει, όμως, στην πράξη αυτού του είδους η “χαλαρή” αντίδραση;
Πρώτον, ότι η ίδια η Κομισιόν αρνείται να θεωρήσει ως δεδομένα και άρα αμφισβητεί, τα λεγόμενα του Έλληνα υπουργού Άμυνας και βεβαίως των υπουργών Άμυνας της Γαλλίας και της Ολλανδίας, οι οποίοι ουδέποτε αρνήθηκαν την μαρτυρία του Έλληνα ομολόγου τους.
Δεύτερον, ότι η Κομισιόν και κατά προέκταση η ΕΕ, στον βαθμό που αποτελεί τον εκτελεστικό της βραχίονα και τον φορέα έκφρασής της, εμφανίζει παντελή απουσία βούλησης να αντιπαρατεθεί με την Τουρκία, μολονότι αυτή προχωρά σε σαφώς εχθρικές πράξεις κατά κρατών μελών της ΕΕ.
Αν και το περιστατικό αποδίδεται στην επιθυμία της Τουρκίας να εμφανιστεί το ψευδοκράτος των τουρκο-κυπρίων, ως κρατική οντότητα -ουδένα κράτος της υφηλίου, πλην Τουρκίας, το αναγνωρίζει – είναι σαφής η εχθρική χροιά του περιστατικού.
Σημειώνεται, δε, ενώ, θεωρητικώς η Τουρκία παραμένει υποψήφιο προς ένταξη κράτος στην ΕΕ αν και ταυτόχρονα, κατέχει παρανόμως περίπου το 37% της Κυπριακής Δημοκρατίας, δηλαδή ενός άλλου κράτους μέλους και απειλεί με πόλεμο, ακόμη ένα κράτος μέλος, την Ελλάδα, σε περίπτωση που αυτή ασκήσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα για την επέκταση των χωρικών της υδάτων στα 12 ν.μ. στο Αιγαίο.
“Όλο αυτό”, όμως, ουδεμία σοβαρότητα αποπνέει. Σου παρενοχλούν τους υπουργούς Άμυνας τριών κρατών μελών, ένας εξ’ αυτών το καταγγέλλει επισήμως στους ομολόγους του και βγαίνει η Κομισιόν να πει “θα το ψάξουμε”, αντί να προχωρήσει, τουλάχιστον σε μία καταδίκη του περιστατικού ή και σε άλλα μέτρα;
Τι θα “ψάξει” και πώς θα το “ψάξει”; Και εντέλει γιατί να ενημερώσει μόνον τις κυπριακές αρχές; Είναι αμιγώς κυπριακό το ζήτημα όταν παρεμποδίζεται η σύγκληση υπουργικής συνόδου της ΕΕ στην Μεγαλόνησο; Αφορά μόνον την Κύπρο ή ολόκληρη την ΕΕ; Διότι, εάν είναι έτσι, ας μην “παραμυθιαζόμαστε” με τα μεγάλα λόγια περί “ευρωπαϊκών συνόρων” και τα συναφή.
Υπό το φως όλων αυτών, ποιος και γιατί να πάρει στα σοβαρά την ΕΕ;
Μία χαλαρή οικονομική οντότητα, η οποία επί δεκαετίες είχε εναποθέσει την αμυντική της ασφάλεια στο ΝΑΤΟ, δηλαδή, τις ΗΠΑ και την ενεργειακή της επάρκεια στην Ρωσία, δηλαδή, τον υποτιθέμενο “αντίπαλο”. Ακόμη και τώρα, δε, διστάζει να προωθήσει με την δέουσα ταχύτητα την δημιουργία ενός ευρωπαϊκού στρατού.
Δεν είναι σοβαρά πράγματα αυτά και δικαίως διακωμωδούσε εδώ και τόσα χρόνια την Ευρώπη, ο μακαρίτης ο Κίσσινγκερ.