Φίλτατοι, καλή σας ημέρα!
Το πότε θα στηθούν οι επόμενες εθνικές εκλογές παραμένει, επισήμως, λυμένο. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιμένει ότι η κυβέρνησή του θα εξαντλήσει την τετραετία.
Το επανέλαβε και χθες στην ομιλία του προς την Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Δημοκρατίας: «Οι εκλογές θα γίνουν την Άνοιξη του 2027». Στην ίδια ομιλία, όμως, πρόσθεσε και μία φράση που κράτησε ζωντανή όλη τη σχετική φιλολογία: «Οι εκλογές θα γίνουν την Άνοιξη του '27, όμως εμείς θα τρέχουμε ωσάν οι εκλογές να είναι αύριο.»
Και κάπου εκεί γεννιέται το εύλογο ερώτημα: Αν κυβερνάς σαν να ψηφίζουμε αύριο, κυβερνάς ή κάνεις προεκλογική εκστρατεία;
Τα γεγονότα, πάντως, δεν διαψεύδουν όσους βλέπουν πρόωρες κάλπες. Αντιθέτως, τους τροφοδοτούν. Η οδηγία προς τα υπουργεία να κλείσουν έως τα τέλη Αυγούστου τις βασικές νομοθετικές και διοικητικές εκκρεμότητές τους. Η ολοκλήρωση της συνταγματικής αναθεώρησης στο ίδιο χρονικό σημείο. Η ταχεία συγκρότηση των «γαλάζιων» ψηφοδελτίων. Οι αλλεπάλληλες περιοδείες υπουργών και βουλευτών. Η προετοιμασία μιας Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης που προδιαγράφεται ως η παρουσίαση ενός πολυετούς προγράμματος δεσμεύσεων και παροχών.
Όλα αυτά μπορεί να οδηγούν σε εκλογές αμέσως μετά τη ΔΕΘ. Μπορεί όμως να οδηγούν και σε εκλογές την άνοιξη του 2027. Μόνον ο πρωθυπουργός γνωρίζει.
Μέχρι εδώ η συζήτηση αφορά τον πρωθυπουργό. Από εδώ και πέρα, όμως, αφορά τη χώρα.
Γιατί από τη στιγμή που η δημόσια ζωή εισέρχεται —και εν πολλοίς έχει ήδη εισέλθει— σε παρατεταμένη προεκλογική περίοδο, αρχίζει η γνωστή ελληνική ασθένεια.
Οι υπουργοί περιοδεύουν. Οι βουλευτές μετρούν σταυρούς. Οι δύσκολες αποφάσεις μετατίθενται. Οι μεταρρυθμίσεις περιμένουν. Η δημόσια διοίκηση παγώνει. Και οι πολίτες περιμένουν μαζί της.
Δεν είναι τυχαίο ότι στην πολιτική υπάρχει η γνωστή έκφραση «τα μολύβια κάτω». Δεν περιγράφει μια τυπική διαδικασία. Αποτυπώνει μια νοοτροπία. Τη στιγμή που το ενδιαφέρον μεταφέρεται από τη διακυβέρνηση στην επανεκλογή. Και αυτή η στιγμή, όταν παρατείνεται, κοστίζει.
Η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να χάσει ακόμη έναν χρόνο περιμένοντας τις κάλπες. Αντιμετωπίζει την ακρίβεια, τις γεωπολιτικές αναταράξεις, το δημογραφικό, τις μεγάλες επενδυτικές προκλήσεις, την ανάγκη επιτάχυνσης της Δικαιοσύνης και την κρίσιμη αξιοποίηση των πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης (ακόμη και μετά τον Αύγουστο). Για να μην αναφερθούμε καν στα εθνικά θέματα και τις προκλήσεις που τα συνοδεύουν. Κανένα από αυτά δεν πατά το κουμπί της παύσης επειδή ξεκινά μια προεκλογική εκστρατεία.
Ούτε η οικονομία περιμένει. Ούτε οι επιχειρήσεις. Ούτε οι πολίτες.
Γι' αυτό και η κυβέρνηση οφείλει να λύσει γρήγορα τον γρίφο που η ίδια διατηρεί ζωντανό.
Εάν πράγματι οι εκλογές θα γίνουν την Άνοιξη του 2027, τότε πρέπει να κυβερνήσει σαν να απέχει ακόμη ένας ολόκληρος πολιτικός χρόνος. Εάν, πάλι, κρίνει ότι απαιτείται νωρίτερα προσφυγή στις κάλπες, ας το αποφασίσει και ας αναλάβει την ευθύνη της επιλογής.
Αυτό που δεν αντέχει η χώρα είναι να αιωρείται επί μήνες ανάμεσα στη διακυβέρνηση και στην προεκλογική εκστρατεία. Γιατί οι εκλογές είναι συνυφασμένες με την δημοκρατία. Η διαρκής προεκλογική περίοδος, όμως, δεν είναι δημοκρατική κανονικότητα. Είναι μια πολυτέλεια που μια χώρα με τόσα ανοιχτά μέτωπα δεν μπορεί να αντέξει.
Το πρόβλημα, τελικά, δεν είναι πότε θα στηθούν οι κάλπες. Είναι να μη σηκωθεί η κυβέρνηση από το γραφείο της, πριν ακόμη στηθούν.