Φίλτατοι, καλή σας ημέρα!
Η ΕΕ, δια στόματος της Ύπατης Εκπροσώπου της, Κάγια Κάλας, είπε στην Τουρκία ότι ο αποκλεισμός της Κύπρου από τις προπαρασκευαστικές διαδικασίες της COP31 είναι «μη αποδεκτός».
Η Άγκυρα έχει ακούσει πολλές φορές ανάλογες ευρωπαϊκές τοποθετήσεις. Το ενδιαφέρον αυτή τη φορά δεν βρίσκεται σε όσα είπε η Ευρώπη. Βρίσκεται σε όσα θα κάνει, εάν η Τουρκία την αγνοήσει.
Διότι στις 9 Νοεμβρίου αρχίζει στην Αττάλεια η Παγκόσμια Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Κλίμα. Και έως τότε οι Βρυξέλλες θα πρέπει να έχουν αποφασίσει αν η αλληλεγγύη προς ένα κράτος-μέλος αποτελεί πολιτική αρχή ή ανακοίνωση Τύπου.
Η Κυπριακή Δημοκρατία έχει ήδη αποκλειστεί, με υπαιτιότητα της Τουρκίας, από προπαρασκευαστικές συναντήσεις της COP31. Η Κύπρος, όμως, δεν ζητεί πρόσκληση από την Τουρκία. Ως κράτος-μέλος του ΟΗΕ και συμβαλλόμενο μέρος της Σύμβασης-Πλαισίου για την Κλιματική Αλλαγή έχει δικαίωμα συμμετοχής. Τελεία.
Η Τουρκία δεν μπορεί, επειδή φιλοξενεί τη διάσκεψη, να επιλέγει ποια από τα συμβαλλόμενα κράτη αναγνωρίζει και ποια δικαιούνται να βρίσκονται στο τραπέζι.
Αυτό ακριβώς της είπε και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Η Κάγια Κάλας, απαντώντας σε ερώτηση του ευρωβουλευτή Νικόλα Φαραντούρη, ήταν σαφής: η διαδικασία πρέπει να είναι «συμπεριληπτική, διαφανής και ανοικτή» και ο αποκλεισμός κράτους-μέλους του ΟΗΕ δεν είναι αποδεκτός.
Μόνο που η Ευρώπη έχει ήδη δοκιμάσει τα λόγια. Και αυτά, δεν απέδωσαν.
Η Τουρκία είχε διαβεβαιώσει την Επιτροπή ότι η Κύπρος δεν θα αποκλειόταν από επόμενες προπαρασκευαστικές συναντήσεις. Το θέμα, όμως, επανήλθε. Και τον Ιούνιο έφθασε στο Συμβούλιο υπουργών Περιβάλλοντος, όπου τέθηκε ακόμη και το ενδεχόμενο μη συμμετοχής ευρωπαϊκών κρατών στην COP31 εάν συνεχιστεί ο αποκλεισμός. Από ελληνικής πλευράς η θέση αποτυπώθηκε σε τέσσερις λέξεις: «ή και οι 27 ή κανείς».
Εδώ τελειώνουν οι ανακοινώσεις και αρχίζει η πολιτική. Διότι «απαράδεκτο» χωρίς συνέπειες σημαίνει, στην πράξη, ανεκτό.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν χρειάζεται να ανακαλύψει τι πρέπει να πει. Το έχει ήδη πει. Χρειάζεται να αποφασίσει τι είναι διατεθειμένη να κάνει ώστε τα λόγια της να αποκτήσουν περιεχόμενο.
Το ποιο θα είναι το κόστος για την Τουρκία είναι δουλειά των Βρυξελλών να το αποφασίσουν. Το να μην υπάρχει κόστος, όμως, είναι ήδη πολιτική επιλογή.
Και μάλιστα μία επιλογή με συνέπειες πολύ ευρύτερες από την COP31.
Διότι, εάν ένα τρίτο κράτος μπορεί να αποκλείει από μια διεθνή διαδικασία ένα κράτος-μέλος της ΕΕ και οι υπόλοιποι 26 να περιορίζονται σε διαμαρτυρίες, τότε δημιουργείται ένα προηγούμενο που αφορά ολόκληρη την Ένωση. Η υπόθεση παύει έτσι να αφορά μόνον την Κύπρο. Αφορά την ίδια την έννοια της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης.
Η Τουρκία γνωρίζει τη θέση της. Δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία και είναι η μόνη χώρα παγκοσμίως που αναγνωρίζει το αποσχιστικό μόρφωμα στα κατεχόμενα. Από την Άγκυρα, συνεπώς, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι αιφνιδιάστηκε.
Το “άγνωστο” βρίσκεται στις Βρυξέλλες. Εάν στις 9 Νοεμβρίου η Τουρκία έχει επιβάλει με οποιονδήποτε τρόπο τον αποκλεισμό της Κυπριακής Δημοκρατίας και οι υπόλοιποι 26 εμφανιστούν κανονικά στην Αττάλεια, όλες οι προηγούμενες ευρωπαϊκές δηλώσεις περί «μη αποδεκτού» θα έχουν χάσει το περιεχόμενό τους. Διότι τότε η Άγκυρα θα έχει αποδείξει ότι μπορεί να αγνοεί τις ευρωπαϊκές προειδοποιήσεις χωρίς συνέπειες. Και η Ευρώπη θα έχει αποδείξει ότι μπορεί να αποδέχεται στην πράξη εκείνο που καταδικάζει στα λόγια.
Τον Νοέμβριο στην Αττάλεια δεν θα κριθεί μόνον η στάση της Τουρκίας απέναντι στην Κύπρο. Θα κριθεί εάν η περίφημη ευρωπαϊκή αλληλεγγύη προς τα κράτη-μέλη της είναι πολιτική αρχή ή ακόμη μία φράση που ισχύει μέχρι τη στιγμή που αποκτά κόστος.
Η Κάγια Κάλας είπε τα σωστά λόγια. Πλέον, η Ευρώπη καλείται να αποδείξει εάν είναι πρόθυμη να καταβάλει το κόστος των διακηρύξεών της.