Φίλτατοι, καλή σας ημέρα!
Υπάρχει ένας αριθμός που εμφανίζεται εμμονικά στη σημερινή πολιτική σκηνή. Είναι το 15.
Περίπου 15 μονάδες χωρίζουν τη Νέα Δημοκρατία από το ποσοστό που θα της επέτρεπε να διεκδικήσει με ασφάλεια την αυτοδυναμία. Περίπου άλλο τόσο χρειάζεται η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη για να φθάσει τη ΝΔ και να διεκδικήσει την πρώτη θέση. Τόση και ακόμη μεγαλύτερη είναι η απόσταση που πρέπει να καλύψει το ΠΑΣΟΚ για να πετύχει τον δικό του διακηρυγμένο στόχο: να γίνει πρώτο κόμμα, έστω και με μία ψήφο διαφορά.
Δεν πρόκειται, προφανώς, για μαθηματική εξίσωση. Πρόκειται για μία κατά προσέγγιση αποτύπωση της πολιτικής πραγματικότητας, η οποία ούτως ή άλλως παραμένει ρευστή. Δείχνει όμως την απόσταση που χωρίζει τους διακηρυγμένους στόχους των κομμάτων από εκείνην που είναι διατεθειμένο να διανύσει το εκλογικό σώμα.
Οι αριθμοί είναι χαρακτηριστικοί. Η Opinion Poll δίνει στην εκτίμηση ψήφου 31% στη ΝΔ, 15,9% στην ΕΛΑΣ και 12,1% στο ΠΑΣΟΚ, ενώ η Pulse 30,5%, 17% και 12% αντιστοίχως στην κατανομή των αναποφάσιστων. Οι δύο μετρήσεις διαφέρουν στις λεπτομέρειες, όχι όμως στην εικόνα: κανείς δεν βρίσκεται σήμερα κοντά στην επίτευξη του τελικού στόχου του.
Κι όμως, όλοι συμπεριφέρονται σαν να μπορούν να τον πετύχουν μόνοι τους.
Η ΝΔ ζητεί αυτοδυναμία και συνδέει την επίτευξή της με την πολιτική σταθερότητα. Η ΕΛΑΣ φιλοδοξεί να ανατρέψει τους σημερινούς συσχετισμούς και να διεκδικήσει την πρώτη θέση. Το ΠΑΣΟΚ έχει επίσης θέσει ως στόχο να κερδίσει τις εκλογές, έστω και με μία ψήφο διαφορά.
Θεμιτοί οι στόχοι τους. Το εκλογικό σώμα, όμως, βάσει των δημοσκοπήσεων, δεν τους «κάνει τη χάρη».
Διότι εάν η κάλπη επιβεβαιώσει, έστω κατά προσέγγιση, τη σημερινή εικόνα, το πιθανό πρόβλημα δεν θα είναι ποιος κέρδισε τις εκλογές αλλά ποιος μπορεί να σχηματίσει κυβέρνηση. Η πρωτιά ενός κόμματος δεν συνεπάγεται αυτομάτως αυτοδυναμία και η μεγάλη απόσταση από τον δεύτερο δεν προσθέτει από μόνη της τις έδρες που λείπουν.
Κάπου εδώ, λοιπόν, θα περίμενε κανείς να αρχίζει η συζήτηση για τις συνεργασίες. Συμβαίνει περίπου το αντίθετο. Όσο πλησιάζουμε προς τις εκλογές, τόσο τα κόμματα εξηγούν με ποιους δεν μπορούν ή δεν θέλουν να συνεργαστούν, υψώνοντας από τώρα τείχη για την επομένη της κάλπης.
Και όλα αυτά ενώ η πολιτική σκηνή μπορεί να κατακερματιστεί ακόμη περισσότερο. Ούτε ένα ενδεχόμενο κόμμα Σαμαρά μετρούν σήμερα οι δημοσκοπήσεις ούτε την προαναγγελθείσα κίνηση Κασιδιάρη, εφόσον μπορέσει να συμμετάσχει στις εκλογές. Αμφότερα τα ενδεχόμενα μπορούν να μεταβάλουν τη σημερινή εικόνα.
Το πρόβλημα, άρα, δεν είναι ότι τα κόμματα επιδιώκουν να μεγαλώσουν τα ποσοστά τους. Αυτή είναι η δουλειά τους. Ούτε μπορεί κανείς να απαιτεί πριν από τις εκλογές να εγκαταλείψουν τους στόχους τους και να μοιράσουν υπουργεία.
Το πρόβλημα είναι η διάχυτη άρνηση να συζητηθεί το προφανές: τι θα συμβεί εάν οι ψηφοφόροι δεν δώσουν σε κανέναν τη δύναμη να κυβερνήσει μόνος του.
Διότι ακόμη κι αν υποστεί η χώρα τη βάσανο της επαναληπτικής κάλπης, ουδείς είναι σε θέση να εγγυηθεί ότι αυτή θα δώσει τη λύση που δεν έδωσε η πρώτη. Εκείνη τη στιγμή, δε, το ζήτημα παύει να αφορά τις εκλογικές επιδιώξεις των κομμάτων. Αφορά πλέον την κυβερνησιμότητα και, άρα, τις τύχες της χώρας.
Όλοι θέλουν να κυβερνήσουν. Ουδείς να συνεργαστεί. Αν δεν αλλάξουν οι αριθμοί, θα πρέπει να αλλάξει ένα από τα δύο.