Φίλτατοι, καλή σας ημέρα!
Στην πολιτική δεν έχει σημασία μόνον ποιον πολεμάς. Εξίσου σημαντικό είναι ποιον επιλέγεις ως αντίπαλο.
Ο Αλέξης Τσίπρας ήταν απολύτως σαφής στη χθεσινή συνέντευξή του στον ΣΚΑΪ. Το δίλημμα που θέλει να τεθεί στις εκλογές είναι «ή εμείς ή κανείς». Κατά τη δική του επιχειρηματολογία, μόνον η ΕΛΑΣ μπορεί να νικήσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη, επειδή βρίσκεται δημοσκοπικά πιο κοντά στη ΝΔ, διαθέτει κυβερνητική εμπειρία και μπορεί να αποτελέσει εναλλακτική πρόταση εξουσίας.
Το μήνυμα έχει βεβαίως αποδέκτη τη ΝΔ. Έχει όμως και έναν δεύτερο, ίσως σημαντικότερο: το ΠΑΣΟΚ. Ο κ. Τσίπρας δεν αρκέστηκε να δηλώσει ότι προηγείται δημοσκοπικά. Υπενθύμισε ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης είχε τρία χρόνια στη διάθεσή του για να αυξήσει τα ποσοστά του κόμματός του και, όπως είπε, «η βελόνα ήταν κολλημένη».
Με άλλα λόγια, επιχειρεί να αλλάξει το ερώτημα που θα απαντήσει ο ψηφοφόρος της αντιπολίτευσης. Όχι ποιο κόμμα τον εκφράζει περισσότερο, αλλά ποιο μπορεί να διεκδικήσει την εξουσία από τη ΝΔ.
Κάτι που, πίσω από τις γραμμές, φαίνεται να εξυπηρετεί και την ίδια την κυβέρνηση, καθώς την ώρα που επιχειρεί να αποδομήσει τον Αλέξη Τσίπρα, συμβάλλει αντικειμενικά στην ανάδειξή του ως βασικού αντιπάλου της.
Η αντίδραση του κυβερνητικού εκπροσώπου, χθες, ήταν άμεση και μετωπική. Ο Παύλος Μαρινάκης επανέφερε την κοστολόγηση των εξαγγελιών της ΕΛΑΣ, τα «λεφτόδεντρα», τις αλλαγές στον Ποινικό Κώδικα του 2019 και, βεβαίως, το πολιτικό παρελθόν του πρώην πρωθυπουργού, αντιπαραβάλλοντας το παλαιό «εμείς ή αυτοί» με το σημερινό «εμείς ή κανείς».
Εύλογη κυβερνητική στρατηγική. Ένας αντίπαλος που έχει κυβερνήσει προσφέρει συγκεκριμένο παρελθόν προς αξιολόγηση, σε αντίθεση με έναν αντίπαλο που δεν έχει δοκιμαστεί στην εξουσία.
Το νόμισμα όμως έχει και άλλη όψη. Κάθε φορά που η κυβέρνηση επιλέγει τον Τσίπρα ως κύριο στόχο, ενισχύει ακριβώς το επιχείρημα που εκείνος χρειάζεται: ότι η πραγματική αναμέτρηση διεξάγεται μεταξύ Μητσοτάκη και Τσίπρα. Ότι οι υπόλοιποι μπορεί να καταγράφουν δυνάμεις, αλλά η μάχη της εξουσίας αφορά δύο.
Έτσι δημιουργείται ένας ιδιότυπος «βολικός» εχθρός. Βολικός για την κυβέρνηση, επειδή μπορεί να αντιπαραθέσει στο σήμερα το κυβερνητικό παρελθόν του 2015-2019 και να υπενθυμίσει ότι έχει κερδίσει επανειλημμένως τον Αλέξη Τσίπρα στις κάλπες. Βολικός και για τον Α. Τσίπρα, επειδή η κυβερνητική επίθεση τού προσφέρει αυτό που περισσότερο χρειάζεται: την αναγνώριση ως αντίπαλου πόλου.
Το μεγαλύτερο πολιτικό κόστος αυτής της αμοιβαίας στόχευσης δεν αφορά κατ’ ανάγκην έναν από τους δύο. Μπορεί να αφορά εκείνους που κινδυνεύουν να μείνουν έξω από το δίπολο. Με άλλα λόγια, το ΠΑΣΟΚ.
Υπάρχει, όμως, μία ακόμη φράση του Αλέξη Τσίπρα που αξίζει περισσότερη προσοχή. Η αναφορά του στις δεύτερες εκλογές και η εκτίμησή του ότι εκείνες «θα δώσουν τη λύση». Διότι εδώ συναντά, από την αντίθετη κατεύθυνση, το κυβερνητικό αφήγημα.
Η ΝΔ προβάλλει την αυτοδυναμία ως απάντηση στον κίνδυνο πολιτικής αστάθειας. Ο Τσίπρας δηλώνει ότι θα επιχειρήσει πρώτα τον σχηματισμό κυβέρνησης με τις προοδευτικές δυνάμεις, αλλά προετοιμάζει ήδη και το επόμενο βήμα: μια δεύτερη αναμέτρηση στην οποία τα διλήμματα θα είναι, όπως ο ίδιος είπε, «σκληρά».
Άρα, πίσω από την καθημερινή σύγκρουση για την ακρίβεια, τα καύσιμα, τα δισεκατομμύρια και την κοστολόγηση, διαμορφώνεται κάτι μεγαλύτερο.
Μητσοτάκης και Τσίπρας επιχειρούν, ο καθένας για λογαριασμό του, να ορίσουν το δίλημμα της τελικής κάλπης. O «βολικός» εχθρός του ενός γίνεται ο αναγκαίος αντίπαλος του άλλου. Με την πρώτη κάλπη να μετρά τις δυνάμεις και τη δεύτερη, εφόσον υπάρξει, να δίνει τη λύση.