Οι πρώτες που μας έρχονται στο μυαλό είναι οι χώρες τους Περσικού Κόλπου οι οποίες δεν έχουν εναλλακτικές οδούς, π.χ. αγωγούς, για να εξάγουν τα προϊόντα τους και εξαρτώνται από το Στενό του Ορμούζ. Αναφερόμαστε στο Κατάρ, το Κουβέιτ και το Μπαχρέιν, καθώς πρακτικά δεν εξάγουν τίποτα ενώ έχουν σταματήσει την άντληση, γεγονός που οδηγεί σε καθυστερήσεις.
Αυτές έχουν πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα σε σχέση με άλλες της περιοχής, που μπορούν να τα διαθέσουν στη διεθνή αγορά μέσω αγωγών όπως η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, ή ακόμη και το Ομάν λόγω γεωγραφίας. Αφήνουμε στην άκρη το Ιράν.
Όμως, χαμένες είναι επίσης οι χώρες που εισάγουν πετρέλαιο και LNG από το Στενό του Ορμούζ. Η BlackRock αποτύπωσε τον βαθμό εξάρτησης των χωρών με κριτήριο το ποσοστό των εισαγωγών αργού και υγροποιημένου φυσικού αερίου στο παρακάτω διάγραμμα.
Όπως φαίνεται, η Ινδία και η Κίνα εξαρτώνται πολύ, άνω του 30%, από τις εισαγωγές LNG μέσω του Ορμούζ. Από ευρωπαϊκής πλευράς ξεχωρίζει η Ιταλία, σχεδόν 20%, γεγονός που εξηγεί την πρόσφατη επίσκεψη της κ. Μελόνι στην περιοχή του Κόλπου.
Πολύ μεγαλύτερη είναι η εξάρτηση από τις εισαγωγές πετρελαίου, καθώς φθάνει το 80%, για την Ιαπωνία και την Ταϊβάν και ακολουθούν με 60%+ η Ν. Κορέα και το Βιετνάμ. Ψηλά βρίσκεται επίσης η Τουρκία, με κάπου 50% των εισαγωγών της σε αργό να προέρχονται από την περιοχή του Κόλπου. Η Πολωνία, η Γερμανία και η Ιταλία έχουν τη μεγαλύτερη ενεργειακή εξάρτηση από την Ευρώπη.