Όμως, η εύθραυστη εκεχειρία, όπως τη χαρακτήρισε ο Αμερικανός αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βάνς, μοιάζει να αποτελεί στρατηγική οπισθοδρόμηση για το δολάριο καθώς δείχνει να επανέρχεται σε καθοδική τροχιά.
Από γεωπολιτικής σκοπιάς, οι ΗΠΑ δεν βγαίνουν νικήτριες παρά τις στρατιωτικές επιτυχίες τους. Ο κύριος στόχος του πολέμου ήταν το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν αλλά η τύχη του παραμένει αβέβαιη.
Παρά τις καταστροφές, το Ιράν θα μπορούσε να επανακτήσει τις στρατιωτικές δυνατότητές του σε βάθος χρόνου. Ο πόλεμος θα οδηγήσει λογικά σε ενίσχυση των σχέσεών του με τη Ρωσία και την Κίνα, στο μέτρο που το ισλαμικό καθεστώς διατηρηθεί στην εξουσία.
Η εκεχειρία θα μπορούσε να εκληφθεί ως αδυναμία των ΗΠΑ σε μελλοντικές διαπραγματεύσεις, εξασθενώντας τη θέση τους ως η μοναδική υπερδύναμη. Επίσης, ο πόλεμος ανέδειξε ακόμη μια φορά τις τριβές μεταξύ των υπολοίπων μελών του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ, με τις πρώτες να αμφισβητούν κατά πόσο μπορούν να συνεχίσουν να βασίζονται στην υπερδύναμη.
Φυσικά, άλλοι βλέπουν τα πράγματα διαφορετικά. Κάποιοι θυμούνται το ταξίδι του Αμερικανού προέδρου Ρίτσαρντ Νίξον στο Πεκίνο το 1970, το οποίο είχε στόχο να χωρίσει την Κίνα από τη Σοβιετική Ένωση και να τη φέρει πιο κοντά στις ΗΠΑ.
Γι’ αυτούς, το σημερινό Ιράν είναι η Κίνα του 1970 και η σημερινή Κίνα είναι η Σοβιετική Ένωση του τότε. Ο σκοπός είναι ο ίδιος. Κάνοντας μια συμφωνία με το Ιράν με αμοιβαία οικονομικά οφέλη, οι ΗΠΑ προσελκύουν την ασιατική χώρα και προστατεύουν το δολάριο σε μια περίοδο που η Κίνα προωθεί τις πληρωμές για εμπορικές συναλλαγές, π.χ. πετρέλαιο, σε ψηφιακό γουάν.
Επιστημονική φαντασία; Ίσως. Ο χρόνος θα δείξει αν η εκεχειρία σηματοδοτεί τη διαρθρωτική υποχώρηση του δολαρίου με βάση τα γεωπολιτικά δεδομένα ή όχι. Προς το παρόν, υποχωρεί μετά την ανακοίνωση της εκεχειρίας.