Με τον μέσο πληθωρισμό να ξεπερνά το 3%, η κίνηση της ΕΚΤ δεν εκπλήσσει. Άλλωστε είναι ακόμη νωπές οι μνήμες από το λάθος του 2021-2022 όταν η πρόεδρος Κριστίν Λαγκάρντ δεν αύξανε τα επιτόκια καθώς θεωρούσε ότι ο πληθωρισμός ήταν «προσωρινός».
Όμως, δεν συμφωνούν όλοι μ’ αυτή την αύξηση επιτοκίων από την ΕΚΤ. Οι διαφωνούντες επικαλούνται ένα άλλο λάθος πολιτικής της ΕΚΤ, πολύ πιο σοβαρό, τον Απρίλιο του 2011 το οποίο συνδέουν με την κρίση χρέους της ευρωζώνης.
Και τότε, όπως και σήμερα, ο πληθωρισμός τροφοδοτείτο από τον πληθωρισμό. Η ΕΚΤ επι προεδρίας Ζαν-Κλωντ Τρισέ ανέβασε το βασικό της επιτόκιο με την τιμή του πετρελαίου να υποχωρεί από τα υψηλά επίπεδα στα οποία είχε βρεθεί προηγουμένως. Μ’ αυτό τον τρόπο μετέτρεψε ένα σοκ προσφοράς που ανέβασε τον πληθωρισμό σ’ ένα λάθος πολιτικής που πλήγωσε τον ρυθμό ανάπτυξης στην ευρωζώνη και επιδείνωσε την κρίση χρέους. Το σχετικό διάγραμμα δείχνει τι συνέβη.
Σύμφωνα με τους ίδιους, η ΕΚΤ οδεύει στην επανάληψη του ιδίου σφάλματος, όπως το 2011, με κίνδυνο την υπονόμευση της ανάπτυξης. Τουλάχιστον, σήμερα, το θεσμικό πλαίσιο είναι πιο ευέλικτο και μειώνει στο ελάχιστο δυνατόν τις πιθανότητες μιας νέας κρίσης.
Φυσικά, η υπόθεση των διαφωνούντων θέλει τις τιμές του πετρελαίου και ακολούθως τον πληθωρισμό να αρχίσουν να μειώνονται σχετικά σύντομα. Όμως, κι αυτή η υπόθεση είναι παρακινδυνευμένη καθώς το Στενό του Ορμούζ παραμένει πρακτικά κλειστό και τα παγκόσμια αποθέματα πετρελαίου μειώνονται συνεχώς.