Όμως, ο κανόνας του Taylor, ο οποίος δείχνει πού θα πρέπει να βρίσκονται τα επιτόκια παρέμβασης των κεντρικών τραπεζών για να επιτύχουν τον στόχο για τον πληθωρισμό με δεδομένο τον ρυθμό ανάπτυξης, δείχνει ότι η νομισματική πολιτική της ΕΚΤ παραμένει πολύ χαλαρή.
Για την ακρίβεια, ο κανόνας του Taylor (από το όνομα του οικονομολόγου που τον εφηύρε τη δεκαετία του 1990) δείχνει ότι θα έπρεπε να είναι στο 4,5% και πλέον περίπου για να είναι το επιτόκιο παρέμβασης ουδέτερο.
Με άλλα λόγια, η ΕΚΤ είναι πίσω από την καμπύλη επιτοκίων, όπως λένε στην αγορά.
Έχει δίκιο; Ο χρόνος θα δείξει. Πάντως, υπήρξε περίοδος στο παρελθόν που ο ίδιος κανόνας έδειχνε ότι η διαφορά ήταν αρνητική, δηλ. το επιτόκιο παρέμβασης της ΕΚΤ θα έπρεπε να είναι πολύ πολύ χαμηλότερο από το επικρατούν.
Το πρόβλημα της ΕΚΤ είναι ότι υπάρχουν πολλές οικονομίες που βρίσκονται σε διαφορετική φάση και χρειάζονται διαφορετικά επιτόκια για τις ανάγκες τους. Σημειώνεται ότι ο πληθωρισμός στη Γερμανία ήταν στο 2,9% σε ετήσια βάση τον Αύγουστο και 3,8% στην Ελλάδα.