Στις 15 Αυγούστου του 1971, ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ, Ρίτσαρντ Νίξον, σόκαρε τις αγορές και ολόκληρο τον κόσμο ανακοινώνοντας την αναστολή της μετατροπής των δολαρίων σε χρυσό. Μετά από αυτό, τα κύρια νομίσματα άρχισαν να διαπραγματεύονται ελεύθερα στις αγορές συναλλάγματος, με κάποιες παρεμβάσεις από τις κεντρικές τράπεζες κατά περιπτώσεις.
Από τότε, κάθε επένδυση σε ξένη αγορά, π.χ. μετοχές, ομόλογα, ενέχει συναλλαγματικό κίνδυνο ο οποίος λαμβάνεται υπόψη καθώς επηρεάζει την απόδοση της επένδυσης.
Μια ματιά στην πορεία των νομισμάτων από το 1971 είναι αποκαλυπτική. Σύμφωνα με τη River, το δολάριο εμφανίζεται να έχει χάσει το 87% της αγοραστικής του δύναμης και η βρετανική στερλίνα το 93%. Καλύτερη συμπεριφορά έχει επιδείξει το ελβετικό φράγκο καθώς έχασε το 66% της αγοραστικής του δύναμης.
Είναι ένας από τους λόγους που οι θιασώτες των εμπορευμάτων και ιδιαίτερα του χρυσού προβάλλουν για να δικαιολογήσουν την προτίμησή τους.