Προφανώς η προβολή (γεω)πολιτικής ισχύος Τραμπ έχει και νομισματικό αποτέλεσμα. Από την τάση από-δολαροποίησης, ένα μεγάλο μέρος της παγκόσμιας αγοράς τείνει να επανα-δολαριοποιηθεί. Ήδη οι πετρελαϊκές συναλλαγές της Βενεζουέλας “γυρίζουν” σε δολάριο, πιθανόν να ακολουθήσουν και του Ιράν.
Αλλά και ευρύτερα, κοινό μυστικό πως η τάση de dollarization έχει αναστραφεί τείνοντας σταδιακά προς την re dollarization, τουλάχιστον σε εκείνο το μέρος του πλανήτη που οι ΗΠΑ επαναδιαμορφώνουν ως ζωτικό χώρο των συμφερόντων τους.
O Γιώργος Λαγαρίας (*) έχει την εξήγηση: Ο εμπορικός πόλεμος του περασμένου έτους θα έπρεπε να έχει επιφέρει χειρότερα αποτελέσματα. Η μεταβλητή που άλλαξε την εξίσωση ήταν η πτώση 25% στις τιμές του πετρελαίου, χάρη στη Σαουδική Αραβία. Ο χαμηλότερος πληθωρισμός, σε συνδυασμό με τις επενδύσεις στην AI, κράτησαν την πραγματική ανάπτυξη πάνω από τις προβλέψεις. Ωστόσο, το «δώρο» του αποπληθωρισμού από το πετρέλαιο αρχίζει να εξαντλείται μετά τον Ιανουάριο και θα μπορούσε να εξαλειφθεί σημαντικά μετά τον Ιούνιο, εκτός εάν το πετρέλαιο πέσει κάτω από τα 55 $.
Θεωρώ πως περί εργαλειοποίησης (και) του δολαρίου θα τα εξηγήσει ο Στίβεν Μίραν στην ομιλία του στο ελληνικό ακροατήριο, σε μία συγκυρία που στην Fed, όπου έχει τοποθετηθεί από τον Ντόναλντ Τραμπ, μαίνονται "μάχες" για την επόμενη ημέρα.
(*) chief Economist, Director Economics Hub Forvis Mazars Financial Planning UK