Σε «αναμμένα κάρβουνα» ο ευρωπαϊκός νότος

Ημέρα κρίσης είναι η Πέμπτη για τον ευρωπαϊκό νότο. Για το χρηματιστήριο στη Μαδρίτη, την λαϊκή αγορά στην Ρώμη, τον κόσμο του Πορτογάλου καταθέτη,  το γαλλικό τραπεζικό σύστημα, αλλά και το μέλλον της κυπριακής οικονομίας.

Πίσω από την Ελλάδα, που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του προβλήματος, στοιχίζονται όλες οι χώρες με δημοσιονομικά προβλήματα. Οι αποφάσεις των Βρυξελλών θα κρίνουν αν η «φωτιά» του χρέους θα σταματήσει να εξαπλώνεται ή θα φτάσει στην αυλή τους.

Από την Λισαβόνα μέχρι την Λευκωσία η αγωνία των πολιτών είναι αν το μέλλον τους προβλέπεται συνδεδεμένο με ένα καθεστώς διαρκής λιτότητας ή οι ευρωπαίοι ηγέτες θα βάλουν τις βάσεις για ανάκαμψη.

Η Λευκωσία, πρώτη από όλες τις πρωτεύουσες του Νότου, θα αισθανθεί βαθιά στον οικονομικό κορμό της τις συσπάσεις που θα προκαλέσει διεθνώς, η όποια απόφαση της ευρωζώνης να απαλλαγεί από το άγος του δημόσιου χρέους. Η πρόσφατη καταστροφή στη ναυτική βάση στο Ζύγι κοστίζει στην οικονομία περίπου 2,4 δισεκατομμύρια ευρώ (το 14% του ΑΕΠ), όπως προβλέπει έκθεση της Credit Suisse. 

Ο διοικητής της Κυπριακής Κεντρικής Τράπεζας, Αθανάσιος Ορφανίδης, προειδοποιεί την κυβέρνηση σε επιστολή του, ότι αν δεν υπάρχει σχέδιο λιτότητας, η Κύπρος ενδέχεται να ενταχθεί σε μηχανισμό στήριξης.

Η πολιτική λύση στην ελληνική κρίση χρέους προκρίνει το μέλλον της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Η αγορά δεν βλέπει και δεν ακούει, παρά τα λόγια και την συμπεριφορά της γερμανικής καγκελαρίας. Η γερμανική οπτική του ευρωπαϊκού μέλλοντος διέπει κάθε εξέλιξη της κρίσης. Που φτάνει στην πόρτα της από τον νότο με τις αρνητικές ειδήσεις της εξασθένησης του ιδιωτικού οικονομικού τομέα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, οι «αγανακτισμένοι» στην Ισπανία που πρέπει να βρουν εκτός από εργασία και σπίτι, μετά το μπαράζ εξώσεων που επιβάλει το πρόγραμμα λιτότητας στους ανέργους οι οποίοι δεν μπορούν να αποπληρώσουν τις δόσεις των στεγαστικών δανείων. Αυτή είναι η πιο δραματική, η πιο εκκωφαντική έκρηξη αγανάκτησης για το πώς τα τεκταινόμενα στις Βρυξέλλες, την Πέμπτη, θα φέρουν νέα τάξη πραγμάτων στην καθημερινότητα της μεσαίας και της μικρομεσαίας τάξης.

Η κυβέρνηση Θαπατέρο δεν επιθυμεί να σύρει τις τράπεζες στην διευθέτηση του ελληνικού χρέους, για να μην καεί το δικό του… σπίτι.

Ούτε και η Ιταλία θα λάβει ένεση στήριξης, αν η κρίση χρέους στην Ελλάδα διευθετηθεί με ημίμετρα καλών προθέσεων και μετάθεση αποφάσεων. Το διαισθάνεται η καθημερινότητα στην Ιταλία, στον πάγκο του μανάβη, έξω από τα καταστήματα της Ρώμης. Ένα ντόμινο κερδοσκοπίας θα έχει προβάδισμα του ντόμινο κρίσης.

Στην Πορτογαλία, πάντως, οι εφημερίδες και οι χρηματιστές αποφάσισαν να μην ματιάσουν την σύνοδο των Βρυξελλών με απαισιοδοξία. Θετικοί ήταν οι δείκτες στο χρηματιστήριο της Λισαβόνας, επειδή η… ελπίδα πεθαίνει τελευταία.

Και πιό πολύ από όλα ο νότος της Ευρώπης φοβάται το ανομολόγητο: Ότι η απόφαση για οποιασδήποτε μορφής αναδιάρθρωσης χρέους στην Ελλάδα θα καταστεί το πρότυπο για την ανάσχεση της κρίσης χρέους από τη Λισαβόνα μέσω Ρώμης μέχρι τη Λευκωσία.

Πόσο εύκολη όμως, θα είναι η διάσωση του ευρώ σε μια Ευρώπη με την πτώχευση σήμα κατατεθέν της οικονομίας της. Πρόκειται για ένα ερώτημα ύπαρξης, ένα ερώτημα επιβίωσης και το οποίο απαιτεί απάντηση με πνοή...