Για κάπου 20 χρόνια ακούμε το ίδιο αφήγημα. Το δολάριο πρόκειται να χάσει το προνόμιο του παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος.Η πολιτική της ποσοτικής χαλάρωσης (QE) την οποία εφάρμοσε η Fed μετά το 2008 επρόκειτο να καταφέρει θανάσιμο πλήγμα στο δολάριο. Τα υψηλά χρόνια δημοσιονομικά ελλείμματα των ΗΠΑ επρόκειτο επίσης να το εκθρονίσουν. Μετά ήλθαν χώρες του Παγκόσμιου Νότου οι οποίες ήθελαν να απεξαρτηθούν και, τέλος, η μη τιμολόγηση του πετρελαίου σε δολάρια από πετρελαιοπαραγωγές χώρες.
Πιο πρόσφατα, ο δείκτης του δολαρίου υποχώρησε προς τις 90 μονάδες στις αρχές του 2021 και έκανε ράλι το 2022 λόγω των επιθετικών αυξήσεων επιτοκίων από τη Fed, σε μια προσπάθεια τιθάσευσης του πληθωρισμού. Ο δείκτης υπερέβη τις 114 μονάδες τον Σεπτέμβριο του 2022, που ήταν υψηλό 20ετίας.
Το δολάριο διόρθωσε από το 2023 και μετά, με αποτέλεσμα να κλείσει την προηγούμενη χρονιά κοντά στις 98 μονάδες. Αυτή την περίοδο, ο δείκτης του αμερικανικού νομίσματος βρίσκεται στις 101 μονάδες.
Αυτή δεν είναι συμπεριφορά ενός παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος υπό αποχώρηση. Ένα νόμισμα μπορεί να ανατιμηθεί ή να υποτιμηθεί έναντι κάποιου άλλου νομίσματος χωρίς να επηρεάσει την θέση του ως παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος. Από την άλλη πλευρά, η τιμολόγηση συμβολαίων πετρελαίου σε δολάρια υποχωρεί αλλά δεν θεωρείται κάτι αφύσικο καθώς ο κόσμος και η παγκόσμια οικονομία αλλάζουν.
Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει ότι το δολάριο δεν χάνει μερίδιο στα παγκόσμια συναλλαγματικά αποθέματα. Το μερίδιό του έχει υποχωρήσει στο 57% από 70% πριν από 20 χρόνια. Σχετικά πρόσφατα πληροφορηθήκαμε ότι τα αποθεματικά των κεντρικών τραπεζών σε χρυσό ξεπέρασαν σε ποσότητα τα αμερικανικά κρατικά ομόλογα.
Όμως, το 2ο τρίμηνο ήταν το χειρότερο τρίμηνο για τον χρυσό εδώ και πάνω από 10 χρόνια, υποχωρώντας κάτω από τις 4.000 δολάρια η ουγκιά. Κι αυτό παρότι το γεωπολιτικό πεδίο και ο πληθωρισμός ευνοούσαν τον χρυσό.
Προφανώς, αυτό που κάνει τη διαφορά υπέρ του δολαρίου είναι το βάθος της αμερικανικής κεφαλαιαγοράς, η ρευστότητα, τα χρηματοδοτικά εργαλεία και φυσικά η παγκόσμια εμπιστοσύνη της επενδυτικής κοινότητας ότι τα συμβόλαια θα τηρηθούν. Η αρχιτεκτονική του συστήματος, αν προτιμάτε.
Καμία άλλη αγορά δεν παρουσιάζει τέτοια πλεονεκτήματα όπως η αμερικανική. Η Κίνα έχει κεφαλαιακούς ελέγχους, λίγοι εμπιστεύονται το δικαστικό της σύστημα ενώ η πολιτική εξουσία δεν εγγυάται δικαιώματα και ελευθερίες.
Δεν είναι τυχαίο ότι οι άλλες κεντρικές τράπεζες προτιμούν να αγοράζουν χρυσό παρά γουάν εδώ και χρόνια.
Με άλλα λόγια, η απουσία εναλλακτικής επιλογής απέναντι στο δολάριο βοηθάει επίσης στη διαιώνιση της ηγεμονίας του αμερικανικού νομίσματος και στη διάψευση των προβλέψεων για τον θάνατό του.
Φυσικά, δεν είναι ωραίο πράγμα να πληρώνει κάποιος ετησίως πάνω από 1 τρισ. δολάρια για τόκους, όπως οι ΗΠΑ, καθώς αν αυξηθούν τα επιτόκια απειλείται η δημοσιονομική κατάσταση των ΗΠΑ. Μια δύσκολη εξίσωση, με ωφελημένο τον χρυσό.
Oι απόψεις που διατυπώνονται σε ενυπόγραφο άρθρο γνώμης ανήκουν στον συγγραφέα και δεν αντιπροσωπεύουν αναγκαστικά, μερικώς ή στο σύνολο, απόψεις του Euro2day.gr.