Το πολιτικό σκηνικό, οι «νέοι» και το πρόβλημα

Φίλτατοι, καλή σας ημέρα!

Πέραν του «εντυπωσιακού» ευρήματος ότι το -ακόμη ανύπαρκτο- κόμμα Καρυστιανού διεκδικεί με αξιώσεις ακόμη και τη θέση του δεύτερου κόμματος, έστω με αμφιλεγόμενες αναγωγές, από πλευράς πρόθεσης ψήφου στις επικείμενες εκλογές, τα κυριότερα συμπεράσματα από δημοσκοπήσεις, όπως αυτής της Interview, που διενεργήθηκε πρόσφατα για το Political, είναι τα εξής:

Πρώτον, ότι στην ελληνική πολιτική σκηνή, πλην ΝΔ δεν υφίσταται καθαρός πόλος έλξης του εκλογικού σώματος και δεύτερον, ότι παρά αυτό το γεγονός, η χώρα οδηγείται σε αλλεπάλληλες -και πάντως τουλάχιστον δύο- εκλογικές αναμετρήσεις, ελέω εκλογικού συστήματος για την ανάδειξη της επόμενης Βουλής και της κυβέρνησης του τόπου.

Τι από όλα αυτά δεν γνωρίζαμε έως τώρα, ίσως αναρωτηθείτε. Η απάντηση είναι ελάχιστα, αν όχι τίποτε. Συνιστούν, όμως, ακόμη μία επιβεβαίωση της αποτυχίας τόσο της κυβέρνησης όσο και της -υπάρχουσας- αντιπολίτευσης, να προτείνουν βιώσιμες λύσεις προοπτικής, βάσει των οποίων μία ικανή μερίδα του εκλογικού σώματος θα μπορούσε να προσδοκά αντιμετώπιση, αν όχι επίλυση, των προβλημάτων που συναντά στην καθημερινότητα της.

Ερμηνεία η οποία είναι κατά πάσα βεβαιότητα χρήσιμη και για την εξήγηση ως προς τα ποσοστά που εμφανίζονται να καταγράφουν είτε κόμματα των οποίων ούτε καν η ονομασία είναι ακόμη γνωστή, ούτε βεβαίως η προγραμματική τους πρόταση.

Το μεν κόμμα Καρυστιανού, εμφανίζεται να κρατά τη ρομφαία της κάθαρσης και να ευαγγελίζεται την ανάγκη απαλλαγής από τα φαινόμενα σήψης και αναποτελεσματικότητας που συνοδεύουν το υφιστάμενο πολιτικό προσωπικό της χώρας και ως τέτοιο διεκδικεί την λαϊκή ψήφο, γεγονός που αντικατοπτρίζει τουλάχιστον τμήμα του κοινωνικού αισθήματος. Το δε κόμμα Τσίπρα, το οποίο εμφανίζεται να διαγκωνίζεται με το ΠΑΣΟΚ για την τρίτη ή τέταρτη θέση στην Βουλή, μολονότι ηγείται από έναν άνθρωπο που έχει επανειλημμένως ηττηθεί στην κάλπη, δείχνει να αναλώνει ό,τι δυνάμεις διαθέτει σήμερα όχι μόνον ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και τμήματα της λοιπής αριστεράς.

Εάν συνδυαστούν δε αυτές οι ερμηνείες, καταλήγουμε και πάλι στον ίδιο παρανομαστή. Την εκτίμηση του εκλογικού σώματος ότι οι υφιστάμενοι πολιτικοί σχηματισμοί δεν είναι ικανοί να προσφέρουν λύσεις στα προβλήματά του καθώς και ότι συνεχίζουν να συντηρούν τις δυνάμεις τους στο πλαίσιο του πάγιου πελατειακού συστήματος το οποίο χαρακτηρίζει την ελληνική πολιτική σκηνή.

Βέβαια, η εικόνα θα ήταν απολύτως διαυγέστερη εάν γνωρίζαμε εάν τα ποσοστά που θα εξασφάλιζε ένα πιθανό κόμμα Καρυστιανού θα ήταν όντως 14,5% ή χαμηλότερα και πάντως εάν ο ένας στους τρεις αναποφάσιστους, που δηλώνει σήμερα ότι θα ψήφιζε αυτό το κόμμα, όντως θα το έπραττε όταν αυτό «ξεδιπλώσει» το όποιο πρόγραμμά του. Έχουμε, όμως, ήδη, κατόπιν αυτών των ερωτημάτων εισέλθει στον χώρο των εικασιών.

Έτσι, λοιπόν, το μόνον βέβαιον, όπως έχουν σήμερα τα πράγματα, είναι ότι πράγματι τίθεται εν αμφιβόλω η κυβερνησιμότητα του τόπου, μετά τις επικείμενες βουλευτικές εκλογές και θα υπάρξουν περισσότερες της μίας εξ’ αυτών.

Όπως επίσης είναι σαφές ότι αν και η πολιτική τράπουλα στη χώρα μας ανακατεύεται ακόμη δεν έχει ανατείλει ένας ξεκάθαρος πόλος, με όραμα, προοπτική και βιώσιμες λύσεις, ο οποίος θα μπορούσε να συσπειρώσει πέριξ του μία ικανή μερίδα του εκλογικού σώματος ώστε να αναρριχηθεί αυτοδύναμα στην εξουσία.

Ούτε εκ δεξιών, ούτε εξ’ αριστερών αναδύεται σήμερα μία τέτοια προοπτική και εκ των πραγμάτων, φαίνεται ότι είμαστε αναγκασμένοι να πορευτούμε με τις παρούσες, απορριπτέες σε μεγάλο βαθμό, πλην υπάρχουσες, «λύσεις» ή και... συνδυασμό αυτών.