Ομίχλη και διλήμματα στον δρόμο για τις κάλπες

Φίλτατοι, καλή σας ημέρα!

Ούτε κάλπη των εκλογών είναι, ούτε όσα περιγράφουν είναι γραμμένα σε πέτρα. Όταν όμως αλλεπάλληλες δημοσκοπήσεις δίνουν -σχεδόν- πανομοιότυπη εικόνα, τότε ίσως θα ήταν χρήσιμο να τις λάβουμε υπόψη.

Αυτό που “έδειξε” λοιπόν, η δημοσκόπηση της GPO πρόσφατα, είναι περίπου αυτό που είχε δείξει και η συντριπτική πλειονότητα των προηγούμενων αντιστοίχων δημοσκοπήσεων πρόθεσης ψήφου, εδώ και καιρό. Δηλαδή, ότι παρά την απόσταση που χωρίζει την ΝΔ από το εκλογικό αποτέλεσμα του Ιουνίου 2023, εξακολουθεί να είναι πρώτο κόμμα και μάλιστα με διψήφιο προβάδισμα από το επόμενο, καθώς και ότι η συντριπτική πλειονότητα των λοιπών κομμάτων κινούνται -με μικρές διακυμάνσεις- πέριξ των ποσοστών που είχαν διαμορφώσει τους προηγούμενους μήνες.

Κοντολογίς, παγιωμένα πράγματα, με μικρές εξαιρέσεις, όπως για παράδειγμα την ανοδική τάση που καταγράφουν κατά καιρούς μικρότερα κόμματα, όπως στην τελευταία δημοσκόπηση της GPO, η Πλεύση Ελευθερίας, της φιλτάτης Ζωής, (μία είναι η Ζωή!).

Υπ’ αυτό το πρίσμα, τα “δεδομένα” της εξίσωσης της επόμενη εκλογικής αναμέτρησης, επίσης κοντολογίς- είναι τα εξής: αυτοδυναμία δεν προκύπτει για το πρώτο κόμμα και ως εκ τούτου, η χώρα οδεύει σε διερευνητικές εντολές και κατά πάσα βεβαιότητα σε επαναληπτικές εκλογές.

Από εκεί και μετά τα σενάρια είναι πολλά και ο πολιτικός χρόνος μακρύς…

Αυτό, ωστόσο, που είναι επίσης σαφές από την παράθεση όλων αυτών, είναι ότι παρά την “φυσιολογική φθορά” που εμφανίζει η κυβερνώσα παράταξη, που πλέον διανύει τον έβδομο χρόνο διακυβέρνησης, παρά τα σκάνδαλα από τα οποία υπάρχει περίσσεια, παρά την πανθομολογούμενη καθυστέρηση στην προώθηση μεταρρυθμίσεων, παρά την αδυναμία της να τιθασεύσει την ακρίβεια και τα λοιπά που ταλανίζουν την καθημερινότητα των πολιτών, εξακολουθεί να προτιμάται -περίπου- από έναν στους τρεις εκλογείς.

Αντίθετα, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ακολουθεί χαμηλές πτήσεις στην πρόθεση ψήφου, γεγονός που διογκώνει την εσωστρέφειά του και την φιλολογία για αλλαγή ηγεσίας ενώ τα μικρότερα κόμματα ένθεν και ένθεν του πολιτικού φάσματος μετά βίας εξασφαλίζουν, ορισμένα εξ’ αυτών, διψήφια ποσοστά προτίμησης από το εκλογικό σώμα.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Σημαίνουν κυρίως δυο τινά:

Πρώτον, ότι το άτυπο δίλημμα που φαίνεται ότι έχει επιλέξει η ΝΔ “Μητσοτάκης ή χάος” έχει βάση, καθώς μία σημαντική μερίδα του κοινού εμφανίζεται να κρίνει ότι η παράμετρος της σταθερότητας είναι συνυφασμένη με την κυβερνώσα παράταξη και ότι οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης, μαζί ή χώρια, περνούν κάτω από τον πήχη σε αυτόν τον τομέα.

Δεύτερον, ότι οδεύουμε προς μία περίοδο -πιθανής- πολιτικής αστάθειας, υπό το φως της αδυναμίας εξασφάλισης αφενός, αυτοδυναμίας από το πρώτο κόμμα και δυνατότητας συνεννόησης για τον σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού, αφετέρου.

Οδεύουμε, άρα, προς αστάθεια και πολιτική “ανωμαλία”, πιθανώς, αν και -ευλόγως- αυτό δεν είναι δυνατόν να προεξοφληθεί. Πρόκειται όμως για δεδομένα που είναι ορατά δια γυμνού οφθαλμού και που συζητιούνται εδώ και καιρό, δίχως λύση. Το δε επιμύθιο ότι η Δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα, εν προκειμένω δεν βοηθά ιδιαίτερα στην επίλυση της τρέχουσας πολιτικής εξίσωσης.

Ότι αυτή η κατάσταση είναι δυνητικά επιζήμια από εθνικής πλευράς, ωστόσο, είναι σαφές. Η χώρα διανύει περίοδο κρίσιμη όχι μόνον για τα εθνικά της ζητήματα αλλά και για την οικονομία, όπως και για την τσέπη τής κάθε επιχείρησης και κάθε νοικοκυριού της.

Εάν εμφανιστεί αναποφάσιστη και δίχως πυξίδα, θα είναι επιλογή της.