Η Αθήνα και το «ως εδώ και μη παρέκει»

Φίλτατοι, καλή σας ημέρα!

Δεν ήταν ακριβώς...”Μολών λαβέ” αυτό που είπε χθες η Ελλάδα στην Τουρκία, όμως σαφώς απείχε από την έως τώρα στάση κατευνασμού που τηρούσε η Αθήνα έναντι της Άγκυρας, χάριν της πολιτικής των “ήρεμων νερών”.

Σαφώς δε απείχε από την στάση της κατά την “εθνική ντροπή της Κάσου”, στην διάρκεια της οποίας η Τουρκία κατόρθωσε να αμφισβητήσει έμπρακτα, με την ανοχή της Αθήνας, ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα.

Για την ακρίβεια η απάντηση του ελληνικού Υπουργείου των Εξωτερικών, δια στόματος της κ. Λ. Ζωχιού, στους ισχυρισμούς της Άγκυρας περί του καθεστώτος αποστρατικοποίησης νησιών του Αν. Αιγαίου και της Δωδεκανήσου, ότι “… η αμυντική διάταξη της Ελλάδας είναι αδιαπραγμάτευτη…”, ήταν η μόνη προσήκουσα υπό τις περιστάσεις, ακόμη κι αν άργησε να διατυπωθεί, υπό το φως της πολιτικής που τηρούσε η χώρα μας έναντι της Τουρκίας κατά το προηγούμενο διάστημα.

Μπορεί η γεωπολιτική συγκυρία να ήταν πρόσφορη, με την ανάφλεξη στην Μέση Ανατολή σε πλήρη εξέλιξη και την Κύπρο να απειλείται από τα ιρανικά drones, όμως η Ελλάδα κατέστησε απολύτως σαφές ότι δεν δέχεται υποδείξεις ως προς τις αμυντικές της ανάγκες ή τα βήματα που κάνει για την προστασία της. Όπως θύμισε χθες το ΥΠΕΞ: «Μονομερείς αιτιάσεις περί αποστρατιωτικοποίησης των νησιών του Αιγαίου είναι ανυπόστατες και έχουν απορριφθεί επανειλημμένως στο σύνολό τους...».

Όπως αντίστοιχα, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι από πλευράς αεροναυτικής ισχύος η χώρα μας βρίσκεται σήμερα σε καλύτερη θέση από ό,τι τα προηγούμενα χρόνια, χάρις στο εξοπλιστικό πρόγραμμα που ακολούθησε, γεγονός το οποίο αντικατοπτρίζεται και στην ισχύ των τοποθετήσεών της.

Αντικατοπτρίζει, δε, η συγκεκριμένη εξέλιξη και τον αναβαθμισμένο γεωπολιτικό ρόλο που διαδραματίζει πλέον η πατρίδα μας, μετά την αποστολή ναυτικής και αεροπορικής στήριξης στην Κύπρο. Ρόλο ο οποίος δεν περνά απαρατήρητος, ούτε από την Τουρκία, η οποία … εκδηλώθηκε καταλλήλως, ούτε από συμμάχους χώρες, όπως το Ισραήλ, αναλυτές του οποίου συμπεριλαμβάνουν πλέον την Κύπρο, όπως και την Ελλάδα, στον διευρυμένο χώρο προστασίας του Ισραήλ έναντι “κοινών εχθρών”.

Όπως βεβαίως δεν περνά απαρατήρητος και από σειρά ευρωπαϊκών κρατών που έσπευσαν να αποστείλουν ναυτικές και αεροπορικές δυνάμεις στην Κύπρο, υπό το φως τόσο της ταχύτητας με την οποία έσπευσε στην Μεγαλόνησο η Ελλάδα, όσο και της παντελούς απουσίας της ΕΕ από το πεδίο.

Σε οποιαδήποτε περίπτωση, η σύρραξη στην Μ. Ανατολή και το ενδεχόμενο ευρύτερης διάχυσής της θέτουν υπό νέο φως τον ρόλο που διαδραματίζουν Ελλάδα και Τουρκία στην περιοχή, ο οποίος επανεκτιμάται από συμμάχους χώρες και επηρεάζει, κατ’ αντιστοιχία, το ειδικό βάρος τόσο ημών όσο και των γειτόνων μας.

Υπ’ αυτό το πρίσμα, ουδεμία αμφιβολία υπάρχει ότι η παρούσα περίοδος δημιουργεί έδαφος ευρύτερων ανακατατάξεων, το οποίο η πατρίδα μας οφείλει να εκμεταλλευτεί με την δέουσα προσοχή. Είναι μία περίοδος μειωμένης ισχύος ως προς την εφαρμογή του διεθνούς δικαίου και αυξημένης στρατιωτικής κινητοποίησης, γεγονός δυνητικά “εκρηκτικό” ή και επωφελές, εξαρτωμένου του τρόπου αξιοποίησής του. Ιστορικά, δε, η Ελλάδα απεκόμισε οφέλη σε περιόδους κατά τους οποίους οι στόχοι της συνέπλεαν με εκείνους των ισχυρών της εποχής.

Υπό τις παρούσες συνθήκες μία νέα περίοδος με αντίστοιχα χαρακτηριστικά εμφανίζεται να ανατέλλει. Οφείλουμε να την αξιοποιήσουμε.