Φίλτατοι, καλή σας ημέρα!
Οι φίλοι μας οι Αμερικανοί έχουν μια αγαπημένη φράση. Ιδίως επί Τραμπ, τη χρησιμοποιούν σχεδόν για τα πάντα: put your money where your mouth is. Αν πιστεύεις πραγματικά σε κάτι, βάλε το χέρι στην τσέπη. Αν δεν το κάνεις, πιθανότατα ούτε εσύ ο ίδιος πιστεύεις όσα λες.
Δεν είναι και τόσο κακή φιλοσοφία.
Η Ευρώπη, αντίθετα, διακρίνεται περισσότερο στις διακηρύξεις παρά στο να βάζει το χέρι στην τσέπη. Παράγει στρατηγικές, εκθέσεις, ανακοινώσεις, οράματα και δεκαετή σχέδια με αξιοθαύμαστη συνέπεια. Εκεί όπου τα πράγματα δυσκολεύουν είναι όταν έρχεται η ώρα του λογαριασμού.
Η Έκθεση Ντράγκι περιγράφει εδώ και σχεδόν δυο χρόνια, με απόλυτη σαφήνεια τι χρειάζεται η Ευρωπαϊκή Ένωση: ισχυρότερη άμυνα, ενεργειακή αυτονομία, επενδύσεις στα δίκτυα, ψηφιακό μετασχηματισμό, τεχνητή νοημοσύνη, βιομηχανική αναγέννηση και αποκατάσταση της ανταγωνιστικότητας απέναντι στις ΗΠΑ και την Κίνα.
Το πρόβλημα είναι ότι όλα αυτά κοστίζουν. Και μέχρι στιγμής η Ευρώπη δείχνει να αγαπά περισσότερο τις φιλοδοξίες παρά τους προϋπολογισμούς.
Έτσι, δεν είναι τυχαίο ότι, την ίδια ημέρα και από δύο τελείως διαφορετικές αφετηρίες, ακούστηκε ακριβώς το ίδιο μήνυμα.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, μετά τη συνάντησή του με τον Πορτογάλο πρωθυπουργό, το είπε σχεδόν ωμά: «Δεν μπορεί η Ευρώπη να κάνει περισσότερα με λιγότερα». Εάν θέλει μεγαλύτερη άμυνα, ενεργειακή ασφάλεια, πράσινη και ψηφιακή μετάβαση, προστασία των συνόρων και ανταγωνιστική οικονομία, οφείλει να εξασφαλίσει και τα αντίστοιχα χρήματα.
Και δεν σταμάτησε εκεί. Υπενθύμισε ότι η συζήτηση δεν μπορεί να περιστρέφεται μόνο γύρω από το ποιος πληρώνει περισσότερα στον κοινοτικό προϋπολογισμό, αλλά και γύρω από το ποιος κερδίζει περισσότερα από την ενιαία αγορά. Οι μεγάλες οικονομίες της Ευρώπης είναι και οι μεγαλύτεροι ωφελημένοι του ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Κάποια στιγμή αυτό πρέπει να αποτυπωθεί και στις κοινές αποφάσεις.
Λίγες ώρες αργότερα, από διαφορετικό βήμα αλλά με σχεδόν ίδια επιχειρηματολογία, ο Ευάγγελος Μυτιληναίος σημείωνε ότι η ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία δεν θα κριθεί στις διακηρύξεις αλλά στα εργοστάσια, στα δίκτυα, στις ενεργειακές υποδομές, στις βιομηχανικές επενδύσεις και στα πραγματικά έργα.
Δύσκολα μπορεί κανείς να διαφωνήσει.
Οι ανταγωνιστικές βιομηχανίες χρειάζονται φθηνή και αξιόπιστη ενέργεια. Η ενέργεια χρειάζεται σύγχρονα ηλεκτρικά δίκτυα. Η ψηφιακή οικονομία χρειάζεται υποδομές. Οι εφοδιαστικές αλυσίδες χρειάζονται δρόμους, λιμάνια και σιδηροδρόμους. Η άμυνα χρειάζεται παραγωγική βάση. Τίποτε από αυτά δεν κατασκευάζεται με ανακοινώσεις των Βρυξελλών.
Για χρόνια η Ευρώπη επένδυε στους στόχους και πολύ λιγότερο στα μέσα που θα τους υλοποιούσαν. Έθετε ολοένα υψηλότερους πήχεις, χωρίς να φροντίζει να χτίσει το σκαλοπάτι που θα οδηγούσε ως εκεί.
Τώρα όμως έφθασε η στιγμή της αλήθειας.
Οι διαπραγματεύσεις για το νέο Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο δεν είναι μια ακόμη τεχνική άσκηση λογιστών των Βρυξελλών. Είναι το σημείο όπου θα φανεί αν η Ευρωπαϊκή Ένωση πιστεύει πραγματικά όσα διακηρύσσει για την άμυνα, την ανταγωνιστικότητα, την πράσινη μετάβαση και τη στρατηγική αυτονομία.
Γιατί η στρατηγική αυτονομία δεν αγοράζεται με συνθήματα. Χτίζεται με χρήματα.
Και όπως θα έλεγαν οι Αμερικανοί, ήρθε επιτέλους η ώρα η Ευρώπη να βάλει τα λεφτά της εκεί όπου βρίσκεται το στόμα της.
Oι απόψεις που διατυπώνονται σε ενυπόγραφο άρθρο γνώμης ανήκουν στον συγγραφέα και δεν αντιπροσωπεύουν αναγκαστικά, μερικώς ή στο σύνολο, απόψεις του Euro2day.gr.