Ισχυρίζεται πως η «οικονομική πτώση της Ευρώπης επισκιάζεται από την πραγματική και πιο σοβαρή προοπτική πολιτισμικής διαγραφής. Τα μεγαλύτερα ζητήματα που αντιμετωπίζει η Ευρώπη περιλαμβάνουν ενέργειες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και άλλων διεθνικών οργάνων που υπονομεύουν την πολιτική ελευθερία και την κυριαρχία, μεταναστευτικές πολιτικές που μετασχηματίζουν την ήπειρο και δημιουργούν συγκρούσεις, λογοκρισία του ελεύθερου λόγου και καταπίεση της πολιτικής αντίθεσης, κατάρρευση του ρυθμού γεννήσεων και απώλεια εθνικών ταυτοτήτων και αυτοπεποίθησης».
Λέει επίσης πως οι ΗΠΑ «θα αντιταχθούν στους υπαγορευμένους από την ελίτ, αντιδημοκρατικούς περιορισμούς σε βασικές ελευθερίες στην Ευρώπη, στην Αγγλόσφαιρα και στον υπόλοιπο δημοκρατικό κόσμο, ιδιαιτέρως μεταξύ των συμμάχων μας».
Εν ολίγοις: «Ο στόχος μας θα πρέπει να είναι να βοηθήσουμε την Ευρώπη να διορθώσει την τρέχουσα τροχιά της».
Ο βασικός τρόπος με τον οποίο οι ΗΠΑ προτίθενται να το κάνουν αυτό είναι να βοηθήσουν τα «πατριωτικά ευρωπαϊκά κόμματα». Δεν υπάρχει ηγέτης τέτοιου κόμματος που να θαυμάζει περισσότερο το MAGA από τον Βίκτορ Ορμπαν της Ουγγαρίας. Πώς λοιπόν τα έχει πάει στην προώθηση της ελευθερίας της έκφρασης και της φιλελεύθερης δημοκρατίας, γενικότερα;
Σύμφωνα με την αξιοσέβαστη βάση δεδομένων Varieties of Democracy (V-Dem), η απάντηση είναι πως εμφανίζει πολύ φτωχές επιδόσεις: ο δείκτης «συνολικής φιλελεύθερης δημοκρατίας» της χώρας έπεσε από το 0,77 (από 1) το 2009 στο 0,32 το 2024.
Η αγαπημένη Ουγγαρία του MAGA είναι ένα διεφθαρμένο και αυταρχικό κράτος. Αλλά δεν είναι τόσο χάλια όσο η Ρωσία, ο ηγέτης της οποίας, Βλαντίμιρ Πούτιν, είναι μεταξύ των ηρώων του Ντόναλντ Τραμπ. Αυτό δεν αποτελεί μεγάλη έκπληξη. Ένας άνδρας που προσπάθησε να ανατρέψει μια εκλογή δεν μπορεί πειστικά να ενδιαφέρεται για τη δημοκρατία.
Σκεφτείτε έπειτα στενότερα την ελευθερία του λόγου. Και πάλι, σύμφωνα με την V-Dem, πολλές ευρωπαϊκές χώρες, συμπεριλαμβανομένων του Ηνωμένου Βασιλείου, της Γαλλίας και της Γερμανίας, προστατεύουν την ελευθερία του λόγου και αυτό που αποκαλεί «εναλλακτικές πηγές πληροφόρησης» καλύτερα απ’ ό,τι οι ΗΠΑ. Αυτό ήταν το 2024. Φαντάζεται κανείς πως αυτό θα βελτιώθηκε το 2025, πόσο μάλλον δεδομένων των επιθέσεων της κυβέρνησης κατά των πανεπιστημίων και των media;
Αυτό δεν σημαίνει πως όλα πάνε καλά στην Ευρώπη. Υπάρχει μια σειρά ισχυρών ανησυχιών, συμπεριλαμβανομένης της κατάστασης της ελευθερίας του λόγου ακόμα και στο Ηνωμένο Βασίλειο, αν και οι συγκρίσεις του Νάιτζελ Φάρατζ με τη Βόρεια Κορέα είναι κωμικοτραγικές.
Ωστόσο οι ανησυχίες αναφορικά με εκείνα τα «πατριωτικά» κόμματα είναι επίσης λογικές. Η Ευρώπη, άλλωστε, έχει μια ιστορία. Αυτό μας λέει με ωμή σαφήνεια πως τα «πατριωτικά» κόμματα, και μάλιστα ο εθνικισμός ευρύτερα, μπορούν πολύ εύκολα να είναι δρόμοι προς την καταστροφή.
Οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι μας το δίδαξαν αυτό. Έτσι, καθώς απέτυχε να στραγγαλίσει το «δικαίωμα» του Αδόλφου Χίτλερ στην ελευθερία του λόγου, η Γερμανία κατέληξε να χάσει 5,5 εκατ. στρατιώτες και από 1,1 εκατ. έως 3 εκατ. πολίτες στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Παγκοσμίως, οι απώλειες ήταν 75 εκατομμύρια στους δυο πολέμους.
Ο Χίτλερ ήταν επίσης ένας από εκείνους τους «πατριώτες» που είχε τρομοκρατηθεί από αυτό που η στρατηγική εθνικής ασφάλειας αποκαλεί «πολιτισμική διαγραφή».
Τον Μάιο του 2025, η Εναλλακτική για τη Γερμανία ορίστηκε ως «δεξιό εξτρεμιστικό» κόμμα από το ομοσπονδιακό γραφείο προστασίας του συντάγματος της χώρας. Αναμφίβολα, δεν είναι ναζιστικό κόμμα. Έχει όμως εντός του νεοναζί. Μήπως οι Γερμανοί που γνωρίζουν την ιστορία τους θα έπρεπε απλώς να χαμογελάσουν και να πουν «Γιατί όχι; Η ελευθερία του λόγου άλλωστε είναι ιερή»; Μόνο υπερβολικά σίγουροι Αμερικανοί ξεστομίζουν τέτοια ανοησία. Δυστυχώς, παρόμοια ιστορικά υπόβαθρα και ιδέες εμφανίζονται και σε άλλα ανερχόμενα ευρωπαϊκά κόμματα της δεξιάς.
Εξίσου ανόητη είναι η επίθεση κατά της ΕΕ. Και εδώ υπάρχουν πολλά σημεία σύγχυσης. Τα κράτη-έθνη δεν είναι φυσικά πολιτικά χαρακτηριστικά της Ευρώπης. Δημιουργήθηκαν, πολλά από αυτά αρκετά πρόσφατα (όπως δημιουργήθηκαν και οι ίδιες οι ΗΠΑ). Επιπλέον, δημιουργήθηκαν σε μεγάλο βαθμό μέσα από αιματοχυσίες. Κατόπιν αυτές οι φανταστικές ταυτότητες οδήγησαν σε περισσότερες καταστροφές.
Η ΕΕ δημιουργήθηκε προκειμένου να διαχειριστεί και, ιδανικά, να εξαλείψει οποιαδήποτε πιθανότητα επανάληψης. Η ιδέα ήταν πως η συνεργασία και οι ανοικτές αγορές θα ήταν καλύτερες από τον πόλεμο. Αυτό, όπως μας λέει η στρατηγική εθνικής ασφάλειας, είναι ανοησία.
Εντούτοις υπάρχει ένας ακόμα ισχυρός λόγος για τη διατήρηση της ΕΕ. Όπως είπε πριν από πολύ καιρό ο Βέλγος Paul-Henri Spaak, ένας από τους ιδρυτές της ΕΕ, «υπάρχουν μόνο δυο τύποι χωρών στην Ευρώπη: οι μικρές χώρες… και οι χώρες που είναι μικρές, αλλά δεν το γνωρίζουν ακόμα ότι είναι μικρές».
Σε έναν κόσμο που κυριαρχείται από τις υπερδυνάμεις και μια ήπειρο που απειλείται από μια πυρηνικά εξοπλισμένη Ρωσία, ή ενώνεσαι ή γίνεσαι θύμα. Δεν υπάρχει αμφιβολία για το τι θέλει ο Τραμπ. Αλλά γιατί να το κάνουν οι Ευρωπαίοι;
Αυτό μας φέρνει στον φόβο της επικείμενης «πολιτισμικής διαγραφής». Έχει τη ρίζα του σε μια πολιτική ταυτότητας πιο ακραία από αυτήν της αριστεράς. Οι εν λόγω ταυτότητες είναι εθνικές, φυλετικές και σωβινιστικές. Συνδέεται με τον φόβο μιας «Μεγάλης Αντικατάστασης», τον οποίο ενστερνίζονται πολλοί στο MAGA.
Το να «διαγραφείς» λοιπόν σημαίνει να γίνεις λιγότερο «λευκός», λιγότερο «Χριστιανός» και πιο ολιγάριθμος. Ο αντιπρόεδρος JD Vance, αν και σύζυγος Ινδής, φαίνεται να μοιράζεται αυτό το όραμα σε μια πιο διανοητικοποιημένη εκδοχή του. Δυστυχώς, εκεί ίσως να είναι και το μέλλον του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Αν ισχύει αυτό, τότε αυτό που λέει η στρατηγική εθνικής ασφάλειας είναι μια προβολή στην Ευρώπη αυτού που ξεσηκώνει την ίδια την κυβέρνηση -ένα φλογερό μίσος για τον τρόπο που αλλάζουν οι ΗΠΑ δημογραφικά και πολιτισμικά.
Συμφωνώ πως τα κράτη πρέπει να ασκούν έλεγχο των συνόρων τους: οι αξίες τους μπορεί να είναι παγκόσμιες, άλλα η υπηκοότητα δεν μπορεί να είναι ανοικτή σε οποιονδήποτε στον κόσμο. Ωστόσο οι φιλελεύθερες δημοκρατίες μπορούν να είναι φάροι.
Αυτό που έχει προκύψει με επώδυνο τρόπο (και συχνά με υποκριτικό τρόπο) κατά τη διάρκεια πολλών αιώνων είναι πράγματι ένας σπουδαίος πολιτισμός. Βασίζεται στα ιδανικά της ατομικής ελευθερίας, των ίσων δικαιωμάτων των πολιτών, του κράτους δικαίου, της επιδίωξης της γνώσης και των δίκαια εκλεγμένων κυβερνήσεων. Τίποτα από αυτά δεν έχει τη ρίζα του στη φυλή ή στη θρησκεία. Αλλά κάθε πολίτης μιας φιλελεύθερης δημοκρατίας πρέπει να αποδέχεται αυτές τις αξίες.
Εν συντομία, αυτή η κυβέρνηση εύχεται να διαγράψει την ίδια τη δημοκρατία, στο 250ο έτος της. Γι' αυτό η Ευρώπη είναι εχθρός της. Και γι’ αυτό η Ευρώπη πρέπει να υπερασπιστεί τον εαυτό της.