Άλλωστε, η επικρατούσα άποψη υπαγορεύει πως τέτοιες «γεωοικoνομικές» διαταραχές υπονομεύουν τις προσδοκίες για τα εταιρικά κέρδη, αυξάνουν την αποστροφή των επενδυτών για ρίσκο και απορροφούν κεφάλαια από τις μετοχές και τα διοχετεύουν σε «ασφαλή περιουσιακά στοιχεία» όπως τα κρατικά ομόλογα, ο χρυσός και τα μετρητά. Αντ’ αυτού, βρισκόμαστε στην αντίθετη κατάσταση, σε ένα είδος ζώνης του λυκόφωτος.
Ενώ οι χρονικοί ορίζοντες για μια λήξη του πολέμου συνεχίζουν να παρατείνονται και τα Στενά του Ορμούζ παραμένουν ουσιαστικά κλειστά, οι δείκτες των αμερικανικών μετοχών σπάνε το ένα ρεκόρ μετά το άλλο λόγω -κρατηθείτε- υψηλότερων εταιρικών κερδών και μεγαλύτερης διάθεσης για ρίσκο. Η τάση αυτή ακύρωσε τις αρχικές επενδυτικές προβλέψεις για το έτος.
Μια κοινή άποψη μεταξύ των επενδυτών και αναλυτών τον Ιανουάριο ήταν πως θα υπήρχε μια στροφή το 2026 από τις «ακριβές» αμερικανικές μετοχές προς την «αξία» που υπάρχει στον υπόλοιπο κόσμο, ιδιαίτερα στην Ευρώπη. Άλλωστε, το χάσμα αποτίμησης μεταξύ του S&P 500 και του Stoxx Europe 600 έχει διευρυνθεί δραματικά.
Αυτή η θέση εκτροχιάστηκε από τη σκληρή πραγματικότητα των γεωοικονομικών. Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή ξεγύμνωσε τις διαρθρωτικές ευπάθειες της ευρωπαϊκής οικονομίας. Η περιοχή έχει μια αυξημένη ευαισθησία στο ενεργειακό σοκ, όχι μόνο σε μια εκτίναξη των τιμών, αλλά επίσης στην απειλή φυσικών ελλείψεων στις προμήθειες.
Αυτό και οι ευπάθειες σε άλλες διαταραχθείσες αλυσίδες προμήθειας μετέτρεψαν τις ελκυστικές αποτιμήσεις σε κάτι που μοιάζει περισσότερο με παγίδα αξίας. Εν τω μεταξύ, οι ΗΠΑ εμφανίστηκαν ως μια αγορά επιλογής, καθώς οι επενδυτές επιβράβευσαν την σχετική ενεργειακή ανεξαρτησία της οικονομίας και τα μακροχρόνια διαρθρωτικά δυνατά σημεία.
Η αυξανόμενη τεχνολογική κυριαρχία της αμερικανικής οικονομίας έχει εξισωθεί από πολλούς με τα ισχυρά μακροοικονομικά της θεμελιώδη. Επιπρόσθετα των εκπληκτικών τεχνολογικών καινοτομιών που φέρνουν κέρδη στην παραγωγικότητα, η Αμερική συνεχίζει να επωφελείται από ένα μοναδικό συνδυασμό ευελιξίας του εταιρικού κόσμου και της αγοράς εργασίας, των βαθιών κεφαλαιαγορών, της σημαντικής δημοσιονομικής στήριξης και μιας κεντρικής τράπεζας που είναι πιο διστακτική να αυξήσει τα επιτόκια.
Η φαινομενικά άφθονη διαθεσιμότητα κεφαλαίων υψηλού κινδύνου ενισχύει τον δυναμισμό της οικονομίας, επιτρέποντας στον εταιρικό της κλάδο να πλοηγηθεί πιο αποτελεσματικά στις διαταραχές.
Η συγκέντρωση της ηγεσίας της αγοράς σε μια χούφτα τεχνολογικών ομίλων έχει προσφέρει στους ευρύτερους δείκτες της αγοράς μια ασπίδα προστασίας. Οι εταιρείες αυτές δεν είναι μόνο growth plays: ορισμένες εξ αυτών είναι επίσης μηχανές δημιουργίας ταμειακών ροών με ισολογισμούς-φρούρια που τις κάνουν να μοιάζουν λιγότερο κυκλικές και περισσότερο σαν ουσιώδεις υποδομές για τη σύγχρονη οικονομία.
Η ικανότητά τους να φέρνουν αύξηση κερδών ασχέτως του γεωπολιτικού κλίματος έχει αποσυνδέσει τους ευρύτερους δείκτες των ΗΠΑ από τα δεινά που επηρεάζουν τον υπόλοιπο κόσμο.
Εν τούτοις, αυτό που οδηγεί σε σχετική κυριαρχία δεν εγγυάται απαραίτητα τη συνέχιση του σερί στα ρεκόρ σε απόλυτους όρους. Υπάρχει ένα γεωοικονομικό «ταβάνι» ακόμα και σε αυτό το ράλι της αγοράς, και θα φτάσουμε εκεί εάν δεν λήξει ο πόλεμος.
Ήδη προσεγγίζουμε το σημείο που η τιμή και η διαθεσιμότητα ενέργειας θα διασπάσουν όρια σε έναν αυξανόμενο αριθμό οικονομιών που δεν μπορούν να τα απορροφήσουν με άνεση. Εν τω μεταξύ, η επερχόμενη μείωση επενδύσιμου κεφαλαίου από τις χώρες του Περσικού Κόλπου θα στερήσει προσωρινά από τις αμερικανικές αγορές έναν προηγουμένως σημαντικό προμηθευτή εξειδικευμένης χρηματοδότησης.
Έπειτα υπάρχει ο κίνδυνος της «κόπωσης των αποτιμήσεων». Το premium των ΗΠΑ έχει φτάσει σε σημείο που ακόμα και οι ελάσσονες αστοχίες στα κέρδη ή οι μικρές καθυστερήσεις στις παρουσιάσεις ΑΙ και στην ευρεία διάχυσή τους θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν σημαντικές ανατιμολογήσεις.
Το τρέχον χάσμα μεταξύ των επιδόσεων της αγοράς και των γεωοικονομικών πραγματικοτήτων απαιτεί μια ευαίσθητη ισορροπία μεταξύ της παραδοχής των πλεονεκτημάτων που προσφέρουν οι ΗΠΑ και της αντίληψης των αυξανόμενων προκλήσεων για την οικονομική ευημερία.
Οι ΗΠΑ μπορεί να έχουν αποσυνδεθεί από την παγκόσμια απαισιοδοξία για την ώρα, αλλά υπάρχουν εσωτερικοί περιορισμοί στην ανθεκτικότητα και ευκινησία της οικονομίας. Επιπλέον, σε έναν κόσμο που εξακολουθεί να είναι αλληλένδετος, η ολική οικονομική και χρηματοπιστωτική μόνωση είναι απίθανη.
Ενώ οι ΗΠΑ αναμφίβολα είναι το «πιο καθαρό πουκάμισο στα άπλυτα» των αναπτυγμένων αγορών, ακόμα και αυτό κάποια στιγμή θα δείξει σημάδια φθοράς αν το γεωοικονομικό περιβάλλον παραμείνει σκληρό.