Τι πρέπει, λοιπόν, να γίνει; Η στρατηγική εθνικής ασφάλειας επεσήμανε πως οι ΗΠΑ θα πρέπει να παρέμβουν «καλλιεργώντας την αντίσταση στην τρέχουσα πορεία της Ευρώπης εντός των ευρωπαϊκών κρατών». Η βασική στρατηγική ήταν η συμμαχία με «πατριωτικά ευρωπαϊκά κόμματα».
Περίπου επτά μήνες έχουν περάσει από την έκδοση αυτού του αξιοσημείωτου εγγράφου. Αλλά η ατζέντα του MAGA για την Ευρώπη ήδη καταρρέει. Τα ευρωπαϊκά κόμματα και οι πολιτικοί που οι άνθρωποι του Ντόναλντ Τραμπ θεωρούν «πατριωτικά» και «πατριώτες» χάνουν δύναμη ή αποστασιοποιούνται γρήγορα από τον πρόεδρο των ΗΠΑ.
Το μεγαλύτερο πλήγμα ήταν η ήττα του Βίκτορ Ορμπάν στην Ουγγαρία τον Απρίλιο. Αλλά ο Τραμπ έχει επίσης αποξενώσει δυνητικούς συμμάχους στην Ιταλία, στη Γερμανία, στη Γαλλία και στη Βρετανία.
Η απώλεια του Ορμπάν –ενός ήρωα του MAGA και τακτικό ομιλητή στο ευθυγραμμιζόμενο με τον Τραμπ συνέδριο CPAC (Conservative Political Action Conference)– ήταν ιδιαίτερο πλήγμα. Ο πρώην πρωθυπουργός της Ουγγαρίας όχι μόνο ήταν ιδεολογικά αδελφή ψυχή, αλλά ήταν επίσης ένας χρήσιμος σύμμαχος του Τραμπ, που συχνά μπλόκαρε συλλογικές ευρωπαϊκές ενέργειες για ζητήματα όπως η παροχή βοήθειας προς την Ουκρανία.
Η κυβέρνηση Τραμπ είχε κατηγορήσει τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις για «υπονόμευση της δημοκρατικής διαδικασίας». Αλλά δεν δίστασαν να παρέμβουν για λογαριασμό του Ορμπάν, ενός υπέρμαχου της «ανελεύθερης δημοκρατίας» -που εξαίρεσε παντελώς τον αντίπαλό του, Πέτερ Μαγκιάρ, από την τηλεοπτική κάλυψη.
Ο Τζ. Ντ. Βανς ταξίδεψε μάλιστα στη Βουδαπέστη για να υποστηρίξει τον Ορμπάν κατά τη διάρκεια της εκστρατείας. Μάταια: ο Μαγκιάρ κέρδισε.
Οι ουγγρικές εκλογές έδειξαν πως η ΕΕ έχει πολλά περισσότερα να προσφέρει στα κράτη μέλη της απ’ ό,τι οι ΗΠΑ. Οι παραβιάσεις της ευρωπαϊκής νομοθεσίας από τον Ορμπάν οδήγησαν σε σοβαρούς περιορισμούς στη ροή ευρωπαϊκών πόρων προς την Ουγγαρία –βλάπτοντας την οικονομία. Η προοπτική αποκατάστασης των ευρωπαϊκών πόρων πρόσφερε άμεσο υλικό κίνητρο για τους Ούγγρους ψηφοφόρους που ο Λευκός Οίκος δεν θα μπορούσε ποτέ να ανταγωνιστεί.
Η Τζόρτζια Μελόνι, πρωθυπουργός της Ιταλίας, επίσης θεωρούνταν ιδεολογικά κοντά στον Λευκό Οίκο του Τραμπ. Ο Βανς έγραψε εισαγωγικό σημείωμα για το πρόσφατο βιβλίο της. Αλλά η Μελόνι γνωρίζει επίσης πως η χώρα της είναι τεράστιος ωφελούμενος από την μετά-Covid ευρωπαϊκή βοήθεια αναδιάρθρωσης –λαμβάνοντας σχεδόν 200 δισ. ευρώ σε επιχορηγήσεις και δάνεια.
Η δυσαρέσκεια του Τραμπ απέναντι στην απροθυμία της Ιταλίας να βοηθήσει τις ΗΠΑ στον πόλεμό τους με το Ιράν τον οδήγησε να μιλήσει με εξαιρετικά προσβλητικό τρόπο για τη Μελόνι. Αυτή αντέδρασε. Η μακρά εμπειρία στην Αμερική ίσως υποδηλώνει στον Τραμπ ότι μπορεί να προσβάλλει και να υποβαθμίζει τους πολιτικούς του αντιπάλους –όπως τον Μάρκο Ρούμπιο ή τον Τεντ Κρουζ- και θα γυρίσουν πίσω παρακαλώντας. Αλλά αυτό το μοτίβο είναι απίθανο να επαναληφθεί με έναν πολιτικό ηγέτη που λογοδοτεί στους Ιταλούς ψηφοφόρους και όχι στους Ρεπουμπλικάνους του MAGA.
Τα καμώματα του Τραμπ και των υποστηρικτών του μπορεί να έχασαν μεγάλο μέρος της ικανότητάς τους να σοκάρουν στις ΗΠΑ. Αλλά εξακολουθούν να έχουν την ικανότητα να προκαλούν έντονες αντιδράσεις στην Ευρώπη –αναγκάζοντας ακόμα και τους δυνητικούς συμμάχους να αποστασιοποιηθούν από τον πρόεδρο των ΗΠΑ.
Ο Τζόρνταν Μπαρντελά, μια από τις δυο ηγετικές μορφές στο γαλλικό κόμμα Εθνικός Συναγερμός, αρνήθηκε να μιλήσει στο συνέδριο CPAC πέρυσι μετά τον χιτλερικό -όπως έμοιαζε- χαιρετισμό που έκανε ο Στηβ Μπάνον, πρώην σύμβουλος του Τραμπ, στη σκηνή.
Όταν ο Τραμπ υποβάθμισε τη συμβολή των συμμαχικών και βρετανών στρατιωτών στον πόλεμο στο Αφγανιστάν, ο φιλαράκος του Νάιτζελ Φάρατζ αναγκάστηκε να διαφωνήσει δημοσίως. Δημοσκόπηση που πραγματοποιήθηκε φέτος βρήκε πως μόλις το 14% των Βρετανών είχε ευνοϊκή άποψη για τον Τραμπ –και 81% είχε δυσμενή άποψη.
Μια στενή σχέση πιθανόν θα αποτελέσει εκλογικό βαρίδι για τον Φάρατζ και το κόμμα του Reform UK.
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ είναι ακόμα πιο αντιδημοφιλής στη Γερμανία, όπου μόνο το 10% έχει ευνοϊκή άποψη για τον Τραμπ. Αυτό αντιπροσωπεύει ένα κάποιο δίλημμα για την Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD), που ο Βανς και άλλοι έχουν καλλιεργήσει. Το κόμμα AfD προηγείται στις εκλογές -αλλά η ηγεσία του αποστασιοποιείται τώρα από την κυβέρνηση Τραμπ.
Το γερμανικό εκλογικό σύστημα σημαίνει επίσης πως το AfD είναι απίθανο να καταφέρει να εξασφαλίσει έναν επίσημο ρόλο στην εθνική κυβέρνηση, τινάζοντας τις ελπίδες του Λευκού Οίκου να φέρει στο πλευρό του τη χώρα.
Η κυβέρνηση Τραμπ είχε μεγάλες ελπίδες πως ο Κάλιν Γκεοργκέσκου, ένας λαϊκιστής ακροδεξιός υποψήφιος, θα κέρδιζε τις προεδρικές εκλογές στη Ρουμανία το 2025. Ο Βανς εξοργίστηκε όταν οι εκλογές ακυρώθηκαν, μετά από κατηγορίες για ρωσική παρέμβαση στην προεκλογική εκστρατεία.
Ο Γκεοργκέσκου αποκλείστηκε από τις εκλογές και ο υποψήφιος που ήταν πιο ευθυγραμμισμένος με αυτόν έχασε αργότερα από έναν φιλοευρωπαίο υποψήφιο. Ως αποτέλεσμα, ο πιο ευθυγραμμισμένος με το MAGA πρόεδρος στην Ευρώπη μπορεί να είναι τώρα ο Κάρολ Ναβρότσκι της Πολωνίας. Αλλά η επιρροή του στα εσωτερικά θέματα της Πολωνίας είναι περιορισμένη από το σύνταγμα -και οι Πολωνοί ηγέτες δεν θα έχουν καιρό να ασχοληθούν με την ανοχή που δείχνει ο Λευκός Οίκος στη Ρωσία.
Αντιθέτως, το MAGA έχει πολύ μεγαλύτερη επιτυχία στην εύρεση ιδεολογικών εταίρων στη Λατινική Αμερική. Μετά τις πρόσφατες προεδρικές εκλογές στην Κολομβία, η χώρα έχει έναν ηγέτη που ευθυγραμμίζεται με τον Τραμπ, όπως και η Χιλή, η Αργεντινή, η Βολιβία και το Ελ Σαλβαδόρ. Για την ώρα το Μεξικό και η Βραζιλία, οι πολυπληθέστερες χώρες στην περιοχή, έχουν αντισταθεί στην τάση.
Η ανεξέλεγκτη εγκληματικότητα, η φτώχεια και οι αδύναμοι θεσμοί κάνουν τη Λατινική Αμερική επιδεκτική στον Τραμπισμό. Αλλά στις πιο ευημερούσες και εδραιωμένες δημοκρατίες στην Ευρώπη, το μήνυμα του MAGA πέφτει στο κενό.