Κανονικά, αυτό θα ήταν αληθές. Σε πραγματικούς όρους, μετά την προσαρμογή για τον πληθωρισμό, αυτές οι αποδόσεις των 30ετών κρατικών αμερικανικών ομολόγων είναι επίσης οι υψηλότερες εδώ και πολύ καιρό, γύρω στο 3%. Το ίδιο και η πραγματική απόδοση του 10ετούς ομολόγου, κοντά στο 2,5%.
Όταν οι αποδόσεις στα παραδοσιακά ασφαλή καταφύγια όπως τα αμερικανικά ομόλογα κινούνται υψηλότερα, συνήθως «ρουφούν» κεφάλαια από περιουσιακά στοιχεία υψηλότερου κινδύνου, όπως είναι τα ομόλογα των αναδυόμενων αγορών.
Όχι όμως αυτή τη φορά. Η κατοχή ομολόγων αναδυόμενων αγορών δεν ήταν τόσο κακή επιλογή τον τελευταίο χρόνο. Οι δείκτες της JPMorgan τόσο για ομόλογα σε τοπικό νόμισμα, όσο και για εκείνα σε δολάριο έχουν αυξηθεί περίπου 8-9% σε όρους δολαρίου τους τελευταίους 12 μήνες, παρά το σοκ του πολέμου στο Ιράν. Βοηθά που το δολάριο δεν έχει ενισχυθεί λόγω των υψηλότερων αποδόσεων που είναι διαθέσιμες στα αμερικανικά ομόλογα.
Οι αναδυόμενες αγορές εξακολουθούν να είναι σχετικά ελκυστικοί επενδυτικοί προορισμοί. Πολλές από αυτές τις αγορές έχουν κάνει προσπάθεια από το 2023 για να προσελκύσουν επενδυτές προσφέροντας «ζουμερές» πραγματικές αποδόσεις, καθορίζοντας επιτόκια πολύ υψηλότερα από τον πληθωρισμό, όταν οι αποδόσεις των αμερικανικών κρατικών ομολόγων επίσης αυξήθηκαν πολύ σε πραγματικούς όρους.
Τα 10ετή ομόλογα της Βραζιλίας έχουν απόδοση περίπου 10%, μετά τον τοπικό πληθωρισμό, ενώ της Νότιας Αφρικής περίπου 4%.
Επιπλέον, οι αναδυόμενες αγορές –συνολικά τουλάχιστον- έχουν γίνει σχετικά λιγότερο ριψοκίνδυνες καθώς περιορίζουν τα δημοσιονομικά τους ελλείμματα. Η Ninety One, εταιρεία διαχείρισης αναδυόμενων αγορών, τεκμηριώνει αυτό το επιχείρημα «στοιβάζοντας» τις χώρες του δείκτη εγχώριου νομίσματος της JPMorgan εξαιρουμένης της Κίνας σε μια «Δημοκρατία των Αναδυόμενων Αγορών», και διαπιστώνει πως αυτό το σύνθετο παράδειγμα οικονομικής χρηστής διαχείρισης ξεπερνά τα φορολογικά του έσοδα κατά μόλις 1% του ΑΕΠ, εξαιρουμένου του κόστους εξυπηρέτησης τόκων.
Και καθώς τα υψηλά επιτόκια στις ΗΠΑ δεν συντρίβουν την ανάπτυξη -ακόμα- δεν υπάρχει λόγος να θεωρήσει κανείς πως οι εισαγωγές αγαθών από τις αναδυόμενες αγορές θα μειωθούν. Οι ΗΠΑ, εν τω μεταξύ, οδεύουν προς υπέρβαση των δαπανών κατά 2,6% του ΑΕΠ φέτος, σύμφωνα με το Γραφείο Προϋπολογισμού του Κογκρέσου.
Βεβαίως, τα συνολικά αποτελέσματα κρύβουν τις αποκλίσεις. Οι αποδόσεις των ομολόγων σε τοπικό νόμισμα στην Ταϊλάνδη, στη Νότια Κορέα και στη Μαλαισία είναι χαμηλότερες των ΗΠΑ σε ονομαστικούς και πραγματικούς όρους –αλλά, από την άλλη, αυτές οι χώρες δεν χρειάζεται να προσελκύσουν τόσα ξένα κεφάλαια. Και ως μια διαφοροποιημένη κατηγορία περιουσιακών στοιχείων, τα ομόλογα των αναδυόμενων αγορών δεν τα πάνε τόσο άσχημα συγκριτικά με τα αμερικανικά.
Τα υψηλά πραγματικά επιτόκια είναι σκληρά για τους εγχώριους δανειολήπτες: το κύμα εταιρικών πτωχεύσεων στη Βραζιλία το δείχνει αυτό. Αλλά, τουλάχιστον, οι αναδυόμενες αγορές είχαν κάποιον χρόνο για να τα συνηθίσουν, και έχουν κρατήσει τους προϋπολογισμούς τους σε γενικές γραμμές ισοσκελισμένους προκειμένου να υπάρχει περιθώριο πληρωμής των ομολογιούχων.
Αυτό είναι ένα μάθημα που ο Μπέσεντ θα χρειαστεί να μάθει από τις διψασμένες για κεφάλαια αναδυόμενες αγορές.