Για τον Bill Gross, τον άνθρωπο που κάποτε θεωρείτο, δικαιολογημένα, «ο βασιλιάς των ομολόγων», η απάντηση είναι ακριβά. Ο τελευταίος σύστησε σε πρόσφατο άρθρο του στους FT την έξοδο των επενδυτών από τα ομόλογα, με εξαίρεση τα αμερικανικά έντοκα γραμμάτια έως 1 έτος.
Ο Bill Gross ήταν ο αδιαμφισβήτητα καλύτερος διαχειριστής ομολόγων στον κόσμο από το 1987 έως το 2009. Όμως, το 2011 έκανε το μεγάλο λάθος να υποθέσει ότι το τέλος της ποσοτικής χαλάρωσης (QE) από τη Fed θα έστελνε τις αποδόσεις των ομολόγων στα ύψη. Πούλησε λοιπόν μέχρι μηδενισμού τα ομόλογα που είχε το PIMCO Total Return Fund, με αποτέλεσμα να υποστεί μεγάλες ζημιές καθώς οι αποδόσεις μειώθηκαν καθώς οι επενδυτές έσπευσαν να τα αγοράσουν, αναζητώντας ασφαλές καταφύγιο.
Ήταν η απαρχή των εσωτερικών συγκρούσεων που τον έφεραν στην έξοδο από την PIMCO. Κατόπιν, ο Gross ανέλαβε ένα fund της Janus Henderson αλλά συνέχισε τα λάθη. Αυτή τη φορά, το 2017-2018, πόνταρε λανθασμένα στη σύγκλιση των αποδόσεων των αμερικανικών και των γερμανικών επιτοκίων.
Στον αντίποδα βρίσκεται ο James Bianco, ένας βετεράνος διαχειριστής της Wall Street, ο οποίος έχει προβλέψει σωστά τι θα συμβεί στα ομόλογα από το 2020 και μετά. Την εποχή της απο-παγκοσμιοποίησης, των ταριφών, των προβλημάτων στην εφοδιαστική αλυσίδα και των δύο πολέμων στην Ουκρανία και στο Ιράν.
Ο Bianco ανακοίνωσε λοιπόν ότι αυξάνει την μέση διάρκεια στο χαρτοφυλάκιο ομολόγων του πάνω από τον δείκτη αναφοράς, πρακτικά ενισχύοντας την θέση του στα μεσομακροπρόθεσμα ομόλογα. Ο λόγος;
Ο Bianco δεν θεωρεί ότι τα ομόλογα είναι πλέον ακριβά αλλά δεν είναι ούτε φθηνά. Δεν είναι ακριβά γιατί το μεγαλύτερο μέρος της καμπύλης των επιτοκίων στις ΗΠΑ βρίσκεται εντός του 5%-6%, που είναι ο αναμενόμενος ρυθμός αύξησης του ΑΕΠ. Αν οι αποδόσεις των ομολόγων ήταν πάνω από τον ρυθμό ανάπτυξης 5%-6%, τότε θα ήταν φθηνά.
Ο ίδιος δεν συνδέει την άνοδο των αποδόσεων των ομολόγων με την αύξηση του δημόσιου χρέους όπως οι περισσότεροι στην αγορά. Όπως λέει: H αγορά ομολόγων μπορεί να σταματήσει να πανικοβάλλεται όταν η Fed αρχίσει να πανικοβάλλεται. Μ’ αυτό το σκεπτικό, το μεγαλύτερο λάθος θα ήταν να συμπιεσθούν τα επιτόκια κάτω από τον ρυθμό αύξησης του ονομαστικού ΑΕΠ.
Αναφορικά με τον πληθωρισμό, ο Bianco εκτιμά ότι το πρόβλημα δεν είναι ότι ανεβαίνει. Η μη σταθερή αποκλιμάκωση των τιμών των αγαθών που θα τον οδηγούσε κάτω από τον στόχο για 2% της Fed ή άλλων τραπεζών είναι το πραγματικό πρόβλημα.
Ούτε θεωρεί ότι μια μακρά περίοδος οικονομικής ανάπτυξης θα πρέπει να οδηγεί σε αύξηση των επιτοκίων από τον φόβο μήπως ανέβει ο πληθωρισμός. Εδώ ταιριάζει η γνωστή παρατήρηση του οικονομολόγου Rudiger Dornbusch ότι οι οικονομικές επεκτάσεις δεν πεθαίνουν από γεράματα αλλά «δολοφονούνται» π.χ. από τις μεγάλες αυξήσεις επιτοκίων.
Ο αποδόσεις των ομολόγων δεν αποκλείεται να ανέβουν κι άλλο τους επόμενους μήνες. Όμως, τα μαθηματικά των ομολόγων δείχνουν ότι η επίπτωση από μια αύξηση της απόδοσης κατά μία ποσοστιαία μονάδα π.χ. στο 10ετές καταλήγει σε απώλειες κοντά στο 1,5%, αλλά και κέρδη 12%+ αν η αύξηση μετατραπεί σε μείωση αποδόσεων.
Δύο βετεράνοι fund managers με διαφορετικές απόψεις για την πορεία της αγοράς ομολόγων. Bill Gross εναντίον Jim Bianco. Σε 6 μήνες με 1 χρόνο, θα ξέρουμε ποιος από τους δύο έκανε λάθος και ποιος είχε δίκιο.