Πρόκειται για εξαιρετικά ενδιαφέρουσα αλλά και περίεργη «σύμπτωση».

Την ίδια στιγμή που καθίσταται φανερό ότι τα δεδομένα της κρίσης βάζουν τα καρφιά στο φέρετρο γνωστών και μεγάλων επιχειρήσεων, οι οποίες κατάφερναν να συντηρηθούν στον «αναπνευστήρα» μέχρι σήμερα, εξελίσσονται έντονες διεργασίες στα κορυφαία επίπεδα του τραπεζικού τομέα, με κύριο άξονα την ελαχιστοποίηση της «ελληνικής επιρροής».

Η ξαφνική αλλαγή όλων των «εκτελεστικών» στελεχών του ΤΧΣ, χωρίς εμφανή αιτία, αλλά και τα όσα τραγελαφικά έχουν συμβεί στη διαδικασία ανάδειξης νέου CEO στην Πειραιώς, παραπέμπουν ακριβώς σε αυτή την κατεύθυνση, συνδυάζοντας και ένα άρωμα επιρροής από μεγάλα ξένα funds, τα οποία προφανέστατα επιθυμούν κυρίαρχο ρόλο στη διαδικασία αναδιάρθρωσης των προβληματικών δανείων, που αφορά πολύ μεγάλο μέρος της ελληνικής επιχειρηματικότητας.

Η άποψη ότι τα δημοψηφίσματα είναι «επικίνδυνα» ακούγεται συχνά πυκνά, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, έφτασε όμως σε ένα επικίνδυνο -για τη Δημοκρατία- κρεσέντο, μετά το αποτέλεσμα για το Brexit.

Οσοι πιστεύουν ότι τις σημαντικές αποφάσεις δεν πρέπει να τις παίρνει ο «αμαθής» λαός, ακόμη κι αν η ένστασή τους εδράζεται σε ορισμένες πραγματικές αιτίες, όπως για παράδειγμα η έλλειψη κατανόησης σύνθετων οικονομικών δεδομένων, ουσιαστικά προσβάλλουν το δημοκρατικό πολίτευμα.

Το οποίο μπορεί να έχει τα ελαττώματά του, πλην όμως είναι το καλύτερο από τα συστήματα που έχουν διαμορφωθεί στην πορεία των αιώνων, γι' αυτό άλλωστε και επικράτησε στη λεγόμενη «Δύση».

Τις προάλλες, ο υπουργός Aνάπτυξης Γιώργος Σταθάκης μάς πληροφόρησε ότι οι οφειλές προς το Δημόσιο δεν είναι πάνω από 80 δισ. ευρώ, όπως αναφέρουν τα επίσημα στοιχεία, αλλά περίπου 15 δισ. ευρώ.

Παρότι είναι ακριβές ότι ένα πολύ μεγάλο μέρος από αυτές τις εμφανιζόμενες οφειλές, είτε ανήκουν σε εταιρίες και φυσικά πρόσωπα που έχουν εκλείψει εδώ και δεκαετίες, είτε αφορούν ιλιγγιώδη πρόστιμα και προσαυξήσεις που δεν μπορούν να καλυφθούν, το πώς κατέληξε στο αυτό το νούμερο απέφυγε να μας το πει.

Μάλλον διότι και αυτό είναι… «προσεγγιστικό» κι όχι αποτέλεσμα μιας εμπεριστατωμένης μελέτης περί του ποια υπόλοιπα είναι εισπράξιμα και ποια όχι, όπως έσπευσε να σημειώσει και ο αρθρογράφος του Euro2day.gr Νίκος Δρόσος, παρουσιάζοντας μια σειρά στοιχείων που αμφισβητούν το νούμερο του κ. Σταθάκη.

Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι.

Με το… κουκλοθέατρο στο οποίο επιδίδονται σταθερά διάφοροι υπουργοί της κυβέρνησης, κινδυνεύουν να χαθούν από την επικαιρότητα και εκείνες οι περιπτώσεις στις οποίες πράγματι συντελούνται σημαντικές μεταρρυθμίσεις από την πλευρά της -και μάλιστα πέραν των μνημονιακών υποχρεώσεων.

Διότι λίγο με τις εκπληκτικές δηλώσεις του κ. Καμμένου για τον πακτωλό επενδύσεων-οχυρών στα ακίνητα του υπουργείου Αμυνας, λίγο με τις «γκάφες» του κ. Φίλη, λίγο με τις δακρύβρεχτες δηλώσεις του κ. Σπίρτζη για το Ελληνικό και τη φαινομενικά διαρκή κόντρα του με τον κ. Πιτσιόρλα στο ΤΑΙΠΕΔ, κόντεψε να περάσει απαρατήρητη η δομική αλλαγή στο καθεστώς ενημέρωσης (και «ενημέρωσης») του διαδικτύου, που επιφέρει η κατάρτιση μητρώου ενημερωτικών sites από τη Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης.

Με κραυγή θυμού και αγωνίας μοιάζει το τελευταίο εβδομαδιαίο δελτίο του ΣΕΒ, που θα μπορούσε να έχει ως τίτλο αυτόν που βάλαμε στο σχετικό ρεπορτάζ: «Κρίμα που η Ελλάδα έχει κατρακυλήσει τόσο χαμηλά». Εξαιρετικά ασύνηθες για κείμενο που προέρχεται από το κορυφαίο εργοδοτικό όργανο της χώρας, το οποίο φημίζεται συνήθως για τη φλεγματικότητά του.

Πιθανώς οι δημόσιες δηλώσεις του κ. Κατρούγκαλου ότι οι εργοδότες θέλουν κατάργηση του 13ου και του 14ου μισθού, δηλώσεις που διαψεύστηκαν μετά βδελυγμίας από τον ΣΕΒ, να αποτέλεσαν τη σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι, σε μια σχέση που σίγουρα έχει τις δυσκολίες της.