Βιομηχανία: Στο…χρήμα κολλάει η ενεργειακή στήριξη

Σύνοψη

Ασκήσεις για να βρει κεφάλαια προκειμένου να μειώσει το ενεργειακό κόστος πρωτίστως των μικρών και μεσαίων βιομηχανιών, που βρίσκονται εκτός της περιμέτρου των σημερινών ενισχύσεων, κάνει η κυβέρνηση, χωρίς ωστόσο μέχρι τώρα να έχει λύσει την εξίσωση.

Στον απόηχο της κοινής επιστολής των 16 βιομηχανικών συνδέσμων και της πίεσης που ασκεί το κοινό αίτημα όλων σχεδόν των παραγωγικών φορέων της χώρας για άμεσα μέτρα, πηγές του ΥΠΕΝ (Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας) αποκάλυψαν χθες ότι αναζητούνται τρόποι για την ενεργοποίηση και στην Ελλάδα του ευρωπαϊκού σχήματος κρατικών ενισχύσεων (CISAF).

Πρόκειται για το γνωστό ως Clean Industrial Deal State Aid Framework (CISAF – πλαίσιο κρατικών ενισχύσεων της ευρωπαϊκής Συμφωνίας για την Καθαρή Βιομηχανία), το οποίο έχουν υιοθετήσει ήδη Γερμανία, Βουλγαρία, Σλοβενία και Ιρλανδία, ενώ δύο ακόμη χώρες ετοιμάζονται να μπουν στο κλαμπ (Αυστρία, Πολωνία).

Το σχήμα επιτρέπει στις βιομηχανίες να έχουν για μια τριετία 50% χαμηλότερη τιμή ρεύματος, για έως το 50% της ετήσιας κατανάλωσης της επιλέξιμης επιχείρησης. Στην ουσία δηλαδή η επιδότηση της τιμής ανέρχεται σε 25%.

Το μίνιμουμ ποσό της επιδότησης δεν μπορεί να είναι κάτω από 50 ευρώ/MWh (5 σεντς/KWh), η κρατική ενίσχυση μπορεί να διαρκεί έως 3 χρόνια και οι επιχειρήσεις δεσμεύονται να επανεπενδύσουν το 50% της ενίσχυσης σε νέα έργα πράσινης μετάβασης ως αντάλλαγμα για την παροχή στήριξης απέναντι στην πολλαπλή ενεργειακή κρίση που χτυπά την Ευρώπη.

Ποια είναι τα δεδομένα

Το μόνο βέβαιο είναι ότι το θερμόμετρο ανεβαίνει, οι πιέσεις προς την κυβέρνηση μεγαλώνουν και στο παιχνίδι μπαίνει πιο δυναμικά και ο ΣΕΒ (Σύνδεσμος Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών), καθώς, όπως αποκάλυψε χθες ο Πρόεδρός του Σπύρος Θεοδωρόπουλος, βρίσκονται σε εξέλιξη επαφές με τα αρμόδια υπουργεία και υπάρχουν βάσιμες ελπίδες ότι «μέχρι τη Γενική Συνέλευση στις 6 Οκτωβρίου θα υπάρξει ανταπόκριση από πλευράς κυβέρνησης και πιθανόν και ανακοινώσεις».

Απαντώντας στα σενάρια που τροφοδότησε η απουσία του πιο ισχυρού φορέα της βιομηχανίας από την παρέμβαση των "16", απέδωσε τη «σιωπή» του συνδέσμου στο γεγονός ότι «δεν θεωρήσαμε σωστό στο μέσον των συζητήσεων να πιέσουμε την κυβέρνηση με ανακοινώσεις τύπου».

Το μεγάλο ωστόσο ερώτημα, και ανεξάρτητα από τις τυχόν διαφορές στο εσωτερικό του βιομηχανικού κόσμου, είναι κατά πόσο υπάρχουν τα κεφάλαια που αναζητά η κυβέρνηση για να ενεργοποιήσει και στην Ελλάδα το ευρωπαϊκό εργαλείο κρατικών ενισχύσεων για μείωση του ενεργειακού κόστους και πόσοι μπορεί να είναι αυτοί που θα ενταχθούν στην περίμετρο.

Αστερίσκοι ως προς την εξεύρεση πόρων

Σύμφωνα με όσα έκαναν σαφή χθες υψηλόβαθμες πηγές του ΥΠΕΝ, προς ώρας δεν έχουν βρεθεί οι διαθέσιμοι πόροι είτε από τον προϋπολογισμό, είτε από κάποια άλλη πηγή, παρά το ότι οι επαφές με το υπουργείο Οικονομικών συνεχίζονται, οι ασκήσεις είναι πολλές και εξετάζονται σενάρια με βάση διάφορες παραδοχές αλλά και τις ανάγκες της βιομηχανίας.

Το σίγουρο είναι ότι, απέναντι στη νέα πραγματικότητα που δημιουργεί η επιστολή των "16", η κυβέρνηση φέρεται να αναζητά λύση για τις εκατοντάδες εκείνες ενεργοβόρες επιχειρήσεις που εξαιρούνται από τα οφέλη της αντιστάθμισης του CO2 (αποζημίωση για το κόστος ρύπων που ενσωματώνεται στο ρεύμα), η οποία αφορά μόνο 80 «μεγάλους» της βιομηχανίας.

Η ΕΒΙΚΕΝ (Ένωση Βιομηχανικών Καταναλωτών Ενέργειας) τις υπολογίζει σε 600 παροχές, αλλά το ΥΠΕΝ έχει διαφορετική άποψη, θεωρώντας ότι είναι αρκετά λιγότερες.

Εκτιμήσεις για 45 εκατ. ευρώ τον χρόνο

Κρίνοντας από τα στοιχεία που παρέθεσε χθες υψηλόβαθμη πηγή του υπουργείου, οι δικαιούχοι της αντιστάθμισης καλύπτουν 6,5-7 τεραβατώρες (TWh), δηλαδή το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος της ηλεκτρικής ενέργειας που καταναλώνει τον χρόνο η βιομηχανία, έναντι μόλις 1-1,5 TWh των υπολοίπων, εκείνων που σήμερα είναι απολύτως εκτεθειμένοι στις ακραίες αυξήσεις των τιμών.

Στο ερώτημα τι μπορεί να σημαίνει αυτό σε κόστος, και με δεδομένη την τιμή των 126€/MWh, όσο το ελληνικό προθεσμιακό συμβόλαιο ρεύματος (τιμή για μελλοντική παράδοση ηλεκτρικής ενέργειας) για το 2027, η επιδότηση του 25% μεταφράζεται σε 30€/MWh.

Αν κανείς πολλαπλασιάσει την τιμή αυτή με την κατανάλωση ύψους 1,5 TWh τον χρόνο που αναλογεί στις μικρές και μεσαίες βιομηχανίες που εξαιρούνται της αντιστάθμισης, προκύπτει, όπως σημειώνουν φορείς του χώρου, ένα ποσό 45 εκατ. ευρώ/έτος.

Δηλαδή 135 εκατ. ευρώ στην τριετία.

Ο δημοσιονομικός παράγοντας

Στην πράξη, αυτό που λένε παράγοντες της βιομηχανίας, χωρίς να παραγνωρίζουν ότι ο προϋπολογισμός καλείται να χρηματοδοτήσει το πακέτο των μέτρων στήριξης στα καύσιμα, είναι ότι τα ποσά δεν είναι απαγορευτικά. Ειδικά αν, όπως λένε, αντληθούν κεφάλαια και από το Ταμείο Ενεργειακής Μετάβασης και τα έσοδα από τις δημοπρασίες ρύπων που αυτό συγκεντρώνει.

Στην κυβέρνηση αντιπαρατάσσουν τον δημοσιονομικό παράγοντα, στέκονται στις αντοχές του προϋπολογισμού και στο γεγονός ότι μια αμφισβήτηση του «ταβανιού» δαπανών (ανώτατο όριο αύξησης δαπανών βάσει ευρωπαϊκών δημοσιονομικών κανόνων) θα μπορούσε να έχει κόστος μεγαλύτερο από το όφελος των ίδιων των ενεργειακών παρεμβάσεων.

Τι διεκδικεί ο ΣΕΒ

Την ίδια στιγμή, οι πληροφορίες από τον ΣΕΒ αναφέρουν ότι οι επαφές με την κυβέρνηση αφορούν το ίδιο ευρωπαϊκό εργαλείο, δηλαδή το σχήμα κρατικών ενισχύσεων (CISAF), στο οποίο εστιάζουν και οι μικρότερες και μεσαίες βιομηχανίες της χώρας, οι οποίες δεν δικαιούνται αντιστάθμιση.

Η αντιστάθμιση αφορά ποσό ύψους 330 εκατ. ευρώ τον χρόνο, που θα κατανεμηθεί για την περίοδο 2026-2030 σε 80 επιχειρήσεις-μέλη του ΣΕΒ ως αποζημίωση για το κόστος των ρύπων που ενσωματώνεται στην τιμή του ρεύματος.

Σύμφωνα με τον ευρωπαϊκό κανονισμό, οι δικαιούχοι αντιστάθμισης, εφόσον καταστούν επιλέξιμοι για το CISAF, θα πάρουν το 50% του μέγιστου επιτρεπόμενου ποσού ενίσχυσης, έναντι του 100% που θα λάβουν όσοι εξαιρούνται της αντιστάθμισης.

Στο ερώτημα κατά πόσο η κυβέρνηση θα καταφέρει να συνδυάσει όλα αυτά τα αντικρουόμενα συμφέροντα, πόσα χρήματα θα βρει και πώς θα τα μοιράσει, απάντηση στην παρούσα φάση δεν υπάρχει.

Το μόνο βέβαιο είναι ότι, απέναντι σε μια τέτοια ενεργειακή κρίση, η δυνατότητα πρόβλεψης του κόστους καθίσταται εξαιρετικά δύσκολη για μια βιομηχανία που κλείνει συμφωνίες, τιμές και εξαγωγικές συνεργασίες με ορίζοντα μηνών.

Ειδικά όταν, όπως θυμίζει η Πρόεδρος του Συνδέσμου Βιομηχανιών Ελλάδος (ΣΒΕ), Λουκία Σαράντη «η ελληνική βιομηχανία καλείται ταυτόχρονα να επενδύσει στην πράσινη μετάβαση και στον ψηφιακό μετασχηματισμό και να παραμείνει ανταγωνιστική».

«Ο διάλογος με την Πολιτεία υπάρχει. Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι να περάσουμε από τα αποσπασματικά μέτρα σε μια συνολική στρατηγική», αναφέρει σε τοποθέτησή της η επικεφαλής του ισχυρού συνδέσμου που έχει έδρα τη Θεσσαλονίκη, και η οποία συνυπέγραψε την επιστολή των «16».

Watch Now