Αντικείμενο διαπραγμάτευσης του υπουργείου Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων με τις υπηρεσίες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής εξακολουθούν να είναι οι τελικές ρυθμίσεις που θα ισχύσουν για την απελευθέρωση των οδικών εμπορευματικών μεταφορών.

Οι δύο πλευρές αναμένεται ότι πολύ σύντομα θα οριστικοποιήσουν τις τελικές ρυθμίσεις προκειμένου το σχετικό νομοθέτημα να κατατεθεί από το ελληνικό υπουργείο προς ψήφιση στη Βουλή, ώστε από το ερχόμενο φθινόπωρο οι σχετικές ρυθμίσεις να τεθούν σε ισχύ.

Οι Αρχές της Ευρωπαϊκής Επιτροπής από την παρουσίαση ήδη των προτάσεων για την απελευθέρωση των οδικών εμπορευματικών μεταφορών (δηλαδή των αδειών για φορτηγά και βυτιοφόρα) είχαν εκφράσει αντιρρήσεις για την προβλεπόμενη διαδικασία.

Οι αντιρρήσεις αυτές σχετίζονταν κυρίως με το υψηλό κόστος της εισφοράς που θα πρέπει να καταβάλει κάποιος για να αποκτήσει πρόσβαση στο επάγγελμα του μεταφορέα. Παράλληλα, η Ε.Ε. από την αρχή που ξεκίνησε η σχετική συζήτηση είχε εκφράσει την αντίθεσή της και στη θέσπιση μεταβατικού διαστήματος, ζητώντας να τεθούν σε άμεση ισχύ οι νέες ρυθμίσεις, θεωρώντας ότι με τον τρόπο αυτόν αίρεται κάθε προστατευτισμός και θα γίνουν αμέσως ορατά τα οφέλη τους.


Στόχος η απελευθέρωση χωρίς "θύματα"

Από την πλευρά του υπουργείου Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων έχει ξεκαθαριστεί ότι θα υπάρξουν αλλαγές στις αρχικές προτάσεις κυρίως σε ό,τι αφορά το κόστος της άδειας, με βάση και τα αποτελέσματα της δημόσιας διαβούλευσης επί των προτάσεων.

Ωστόσο, εκείνο που επίσης έχει ξεκαθαριστεί σε όλους τους τόνους είναι ότι δεν είναι εφικτό, στο πλαίσιο της προσπάθειας εξορθολογισμού της αγοράς, να μη ληφθούν υπόψη οι επαγγελματίες που σήμερα δρουν σε αυτή. Στόχος του υπουργείου είναι το πέρασμα στη νέα, απελευθερωμένη εποχή να γίνει κατά το δυνατόν χωρίς "θύματα", αφού εκτιμάται ότι μία βίαιη απελευθέρωση, χωρίς προϋποθέσεις, θα είχε ως αποτέλεσμα την οικονομική εξόντωση ενός μεγάλο αριθμού επαγγελματιών.


Αναπτυξιακός νόμος

Προκειμένου λοιπόν να ανοίξει ο δρόμος για ευκολότερη πρόσβαση στο επάγγελμα του μεταφορέα, το αρμόδιο υπουργείο προσανατολίζεται στην παροχή κινήτρων για όσους ήδη δραστηριοποιούνται σε αυτό.

Μεταξύ άλλων αναμένεται ότι θα περιληφθεί το συγκεκριμένο επάγγελμα στον υπό κατάρτιση αναπτυξιακό νόμο ώστε να δίνεται η δυνατότητα ενίσχυσης για τη σύσταση των εταιριών αλλά και την ανανέωση του στόλου, ενώ δεν αποκλείεται τελικώς να περιληφθούν στη λίστα των κινήτρων και οι φορολογικές ελαφρύνσεις.


Έως 192.000 ευρώ το κόστος της εισφοράς

Να θυμίσουμε ότι σύμφωνα με τις αρχικές ρυθμίσεις του σχεδίου νόμου, που αποτέλεσαν και αντικείμενο δημόσιας διαβούλευσης, για την απόκτηση νέων αδειών κυκλοφορίας φορτηγών δημόσιας χρήσης, θα καταβάλλεται εφάπαξ έκτακτη εισφορά υπέρ του Δημοσίου ανάλογα με την κατηγορία και το μικτό βάρος του φορτηγού οχήματος ως εξής:

-10.000 ευρώ για τον πρώτο τόνο.

-3.000 ευρώ για κάθε επόμενο και μέχρι επτά 7 τόνους.

- 2.000 ευρώ για κάθε επόμενο και μέχρι τους 40 τόνους.


Στην περίπτωση όπου πρόκειται για άδεια βυτιοφόρου μεταφοράς καυσίμων το κόστος της διαμορφώνεται ως εξής:

-30.000 ευρώ για τον πρώτο τόνο.

-5.000 ευρώ για κάθε επόμενο και μέχρι επτά τόνους.

-4.000 ευρώ για κάθε επόμενο και μέχρι 42 τόνους.


Με βάση τις προτάσεις αυτές, το κόστος για την απόκτηση άδειας εμπορευματικών μεταφορών κυμαίνεται έως 92.000 ευρώ για τα φορτηγά και μέχρι 196.000 ευρώ για τα βυτιοφόρα.


Κριτική για "light" απελευθέρωση

Οι προτάσεις αυτές είχαν δεχτεί σκληρή κριτική από πολλές πλευρές ότι συνιστούν ουσιαστικά μια "light" απελευθέρωση, γεγονός που πιστοποιεί και η μηδενική αντίδραση των κλάδων που θεωρητικά πλήττονται από αυτή. Η διατήρηση του κόστους σε τόσο υψηλά επίπεδα, ελαφρώς μόνο χαμηλότερα από αυτά που συναντά σήμερα κάποιος ενδιαφερόμενος στην αγορά, έχει ως αποτέλεσμα η απελευθέρωση της αγοράς να γίνεται μόνο στα χαρτιά και όχι στην πράξη, αφού το κόστος πρόσβασης στο επάγγελμα του μεταφορέα παραμένει σε απαγορευτικά επίπεδα.

Στο πλαίσιο της κριτικής που είχε ασκηθεί στις εν λόγω προτάσεις αξίζει να αναφέρουμε ότι το ΕΒΕΑ, που ήταν από τους φορείς οι οποίοι είχαν ζητήσει την αλλαγή τους, είχε αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο προσφυγής στην Ε.Ε., στην Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων και στο ΔΝΤ σε περίπτωση όπου οι προτάσεις αυτές έπαιρναν τη μορφή νόμου του κράτους.