της Aθηνάς Καλαϊτζόγλου

Με θολό το ευρύτερο τοπίο μετατίθεται για τον επόμενο χρόνο η επένδυση της βιοαιθανόλης της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης (ΕΒΖ).

Λίγο πριν λήξει η προθεσμία για την υποβολή των δεσμευτικών προσφορών οι ενδιαφερόμενοι επενδυτές ενημερώθηκαν γραπτώς ότι ο διαγωνισμός αναβάλλεται μέχρι νεωτέρας. Δηλαδή μέχρι να θεσμοθετηθεί το αναγκαίο νομικό πλαίσιο από τα αρμόδια υπουργεία.

Τούτο σε απλά ελληνικά σημαίνει, όπως επισήμαναν υποψήφιοι επενδυτές, ότι η κυβέρνηση δεν έχει την πολιτική βούληση -τουλάχιστον όχι ακόμη- να προχωρήσει στις επενδύσεις αυτές.

Διότι, όπως υποστηρίζουν, το μόνο εύκολο είναι να υπάρξει θεσμικό πλαίσιο, με ”αντιγραφή” ρυθμίσεων που ισχύουν ήδη στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Επισήμως δεν δίνεται καμία εξήγηση για την καθυστέρηση αυτή, έστω κι αν από την πλευρά της ΕΒΖ διατυπώνονται καθησυχαστικές διαβεβαιώσεις.

Ωστόσο, οι επενδύσεις στα βιοκαύσιμα που χρησιμοποιούν ως πρώτη ύλη αγροτικά προϊόντα έχουν τεθεί εκ νέου στο μικροσκόπιο, για τον λόγο ότι οι τιμές των δημητριακών έχουν εκτοξευτεί φέτος σε πρωτοφανή επίπεδα και εξελίσσονται σε βασική πηγή τροφοδότησης του πληθωρισμού παγκοσμίως, ακολουθώντας το ράλι του πετρελαίου.

Ενδεικτικά η τιμή του σίτου έχει διπλασιαστεί από τις αρχές του έτους έως σήμερα, ενώ τα παγκόσμια αποθέματα αραβοσίτου αναμένεται να υποχωρήσουν στο ναδίρ 33 ετών, δίνοντας επάρκεια μόλις 7,5 εβδομάδων. Όσο για τα παγκόσμια αποθέματα σίτου προβλέπεται να μειωθούν ακόμη περισσότερο σε χαμηλό 47 ετών, με επάρκεια 9,3 εβδομάδων.

Αυτή η κούρσα των τιμών στα αγροτικά προϊόντα, που προβληματίζει πλέον οικονομολόγους και κεντρικές τράπεζες, θεωρείται αποτέλεσμα της υψηλής ζήτησης σε συνδυασμό με τη μειωμένη παραγωγή και τα χαμηλά αποθέματα.

Μία αιτία για το ράλι των τιμών θεωρείται η συνεχής κατανάλωση κρέατος και γαλακτοκομικών προϊόντων, που ενισχύεται από την αύξηση των εισοδημάτων στις αναπτυσσόμενες οικονομίες. Όμως, δεν είναι... άμοιρη ευθυνών και η κλιμακούμενη χρήση των βιοκαυσίμων, που έχουν ως πρώτη ύλη τα αγροτικά προϊόντα.

Το δίλημμα, λοιπόν, που τίθεται είναι: διατροφή ή βιοκαύσιμα; Μπορεί τα τελευταία να θεωρούνται πολύ καλά για το περιβάλλον, αλλά μπορούμε να θυσιάζουμε τη διατροφή μας στον βωμό της προστασίας του περιβάλλοντος;

Επ’ αυτού του θέματος φαίνεται ότι αναπτύσσεται ήδη προβληματισμός παγκοσμίως και προφανώς η χώρα μας, που για πολλοστή φορά σχεδιάζει πρόχειρα και ερασιτεχνικά, βρίσκεται ενώπιον μιας ανεξέλεγκτης κατάστασης. Και τι κάνει; Απλώς περιμένει.

Η τακτική αυτή, ωστόσο, στη συγκεκριμένη επένδυση εμπεριέχει ρίσκο. Θα διατηρηθεί το ίδιο ενδιαφέρον από τους επενδυτές και για πόσο χρονικό διάστημα; Επενδυτές εξέφρασαν την άποψη ότι το ζήτημα δεν είναι το ενδιαφέρον των επενδυτών, το οποίο εξακολουθεί να ισχύει, αλλά η βούληση της κυβέρνησης να προχωρήσει στις αναγκαίες ρυθμίσεις προκειμένου να υλοποιηθεί η επένδυση της βιοαιθανόλης.

Σε κάθε περίπτωση, εκτιμάται ότι η ΕΒΖ σημειώνει απώλειες από την όλη καθυστέρηση. Τόσο γιατί μένουν αδρανείς δύο μονάδες της, οι οποίες σχεδιάζεται να μετατραπούν για την παραγωγή βιοαιθανόλης, όσο και επειδή δημιουργούνται προβλήματα εξαιτίας της απροθυμίας των παραγωγών να παραμείνουν στην καλλιέργεια ζαχαρότευτλων.

Δεν είναι τυχαίο ότι το εργοστάσιο στην Ορεστιάδα δεν διαθέτει πρώτη ύλη για να δουλέψει και αντιμετωπίζεται σοβαρά το ενδεχόμενο εισαγωγής πρώτης ύλης από τη γειτονική Βουλγαρία.

Ήδη, στο πρώτο τρίμηνο της τρέχουσας χρήσης (η ΕΒΖ κλείνει χρήση στις 30/6) οι πωλήσεις της εισηγμένης παρουσιάζουν κάθετη πτώση τόσο σε ενοποιημένο όσο και σε εταιρικό επίπεδο. Ο κύκλος εργασιών του ομίλου μειώθηκε κατά 42,29%, ενώ της μητρικής κατά 50,13%.

Τα κέρδη που παρουσιάζονται σε ενοποιημένη βάση προέρχονται από τη δραστηριότητα στη Σερβία, ενώ η μητρική κατέγραψε ζημίες μετά από φόρους ύψους 4,460 εκατ. ευρώ, έναντι 6,003 εκατ. ευρώ στο αντίστοιχο διάστημα του 2006.

Η μείωση των ζημιών οφείλεται αποκλειστικά στη λογιστικοποίηση ενός ακόμη μέρους της αποζημίωσης που έλαβε η ΕΒΖ για την απόσυρση του 50,01% της εθνικής ποσόστωσης.