Δύο ξένοι στο ίδιο κόμμα

Φίλτατοι, καλή σας ημέρα!

Στην πολιτική, οι πιο καθαρές δηλώσεις δεν γίνονται ποτέ από το βήμα. Γίνονται με την απουσία. Και η οριστική απόφαση του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή να μην παραστεί στο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας είναι ακριβώς αυτό: μια καθαρή, συνειδητή δήλωση.

Όχι παρεξήγηση. Όχι συγκυρία.

Μία στάση που, σύμφωνα με την «Καθημερινή», επιβεβαιώθηκε στη συνάντησή του με την Ντόρα Μπακογιάννη. Δηλαδή, στον πιο θεσμικό και ταυτόχρονα πιο πολιτικά φορτισμένο δίαυλο προς το Μέγαρο Μαξίμου. Όταν το μήνυμα περνά από εκεί, δεν υπάρχει περιθώριο παρερμηνείας.

Ο Καραμανλής δεν μιλά συχνά. Αλλά όταν επιλέγει να «μιλήσει» με αυτόν τον τρόπο, το κάνει για έναν λόγο: γιατί διαφωνεί.

Και διαφωνεί επί της ουσίας. Δεν είναι ακόμη ρήξη. Αλλά δεν είναι και απλή απόσταση.

Στα εθνικά θέματα, και κυρίως στις σχέσεις με την Τουρκία, έχει χαράξει εδώ και καιρό μια γραμμή σαφώς πιο αυστηρή από την κυβερνητική. Όχι με κορώνες, αλλά με σταθερή επιμονή: αποτροπή, σαφείς κόκκινες γραμμές, δυσπιστία απέναντι σε διαδικασίες προσέγγισης που δεν εγγυώνται αποτέλεσμα. Η στάση του αυτή, δε, έχει δικαιωθεί από τις εξελίξεις με τη γείτονα.

Αυτή η γραμμή δεν είναι μοναχική. Τη συμμερίζεται και ο Αντώνης Σαμαράς. Και οι κοινές τους εμφανίσεις δεν είναι κοινωνικές. Είναι πολιτικές. Είναι η υπενθύμιση ότι στο εσωτερικό της ΝΔ υπάρχουν δύο διαφορετικές στρατηγικές για τα πιο κρίσιμα ζητήματα.

Η απομάκρυνση του Σαμαρά από το κόμμα, με απόφαση Μητσοτάκη, δεν έλυσε το πρόβλημα. Το όξυνε και το μετέφερε σε άλλο επίπεδο. Από τη διαφωνία, στην οριοθέτηση. Από τον διάλογο, στη σιωπηλή αντιπαράθεση.

Και η απουσία Καραμανλή από το συνέδριο έρχεται να σφραγίσει αυτή τη μετάβαση.

Η συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΝΔ, σήμερα, γίνεται σε ένα περιβάλλον που κάθε άλλο παρά ουδέτερο είναι. Η ένταση δεν εκδηλώνεται ανοιχτά αλλά είναι παρούσα. Στις συζητήσεις, στις επιφυλάξεις, στις σιωπές. Ενίοτε και με... ανοικτές επιστολές.

Οι υποθέσεις άρσης ασυλίας, οι συζητήσεις για τον ρόλο των βουλευτών και το επιτελικό κράτος, τα σενάρια για ασυμβίβαστα στην ιδιότητα βουλευτή / υπουργού, αλλά και η αίσθηση ότι η πολιτική φθορά ξεκίνησε νωρίτερα απ’ όσο αναμενόταν και να αποτυπώνεται στην απόσταση που χωρίζει τη ΝΔ από την εκλογική επίδοση του 2023, δημιουργούν ένα μείγμα πίεσης που δύσκολα ελέγχεται.

Οι δημοσκοπήσεις απλώς το επιβεβαιώνουν. Στη Βόρεια Ελλάδα, τον πιο ευαίσθητο πολιτικά χώρο για τη ΝΔ και παραδοσιακό προπύργιό της, καταγράφεται υποχώρηση. Όχι εκκωφαντική, αλλά πολιτικά εύγλωττη. Και αυτό δεν είναι τυχαίο. Είναι το πρώτο σημάδι ότι οι εσωτερικές αποστάσεις αρχίζουν να μεταφράζονται σε εξωτερική φθορά.

Η εικόνα, πλέον, δεν επιδέχεται ωραιοποιήσεις: από τη μία, μια ηγεσία που επενδύει σε μία εκδοχή ρεαλισμού και τη διαχείριση. Από την άλλη, μια ιστορική τάση που βλέπει σε αυτή τη γραμμή τον κίνδυνο απώλειας πολιτικής ταυτότητας.

Δεν είναι απλώς διαφορετικές απόψεις. Είναι διαφορετικές κατευθύνσεις.

Και όταν ένα κόμμα αρχίζει να κινείται ταυτόχρονα προς δύο κατευθύνσεις, το ερώτημα δεν είναι αν θα υπάρξει πρόβλημα. Είναι πότε θα φανεί.

Δύο ξένοι στο ίδιο κόμμα. Και στην πολιτική, οι παράλληλες πορείες σπάνια μένουν για πολύ παράλληλες. Κάποια στιγμή, αποκλίνουν.

Και τότε, τον λόγο έχει η κάλπη.