Γεννήθηκε το 1968- έναν χρόνο μετά τον Πόλεμο των Έξι Ημερών, δύο μετά την "ενηλικίωση" του κράτους του Ισραήλ και 25 πριν από τη Συμφωνία του Όσλο, που κατά την υπογραφή της, στις 13 Σεπτεμβρίου του 1993, από τον Γιτζάκ Ράμπιν και τον Γιάσερ Αραφάτ χαρακτηρίστηκε ιστορική και 20 χρόνια μετά παραμένει "κενό γράμμα"...

Μεγάλωσε στην Ιερουσαλήμ, μια πόλη που στο ρου της ιστορίας καταστράφηκε δυο φορές, πολιορκήθηκε πάνω από 20, δέχθηκε επιθέσεις και κατακτήθηκε δεκάδες φορές. Σπούδασε στην Αγγλία, έμεινε για έναν χρόνο στο Βερολίνο και μετά την περιπλάνησή του αυτή στις γειτονιές του κόσμου επέστρεψε στη "μήτρα" της πατρίδας του.

Στα 45 χρόνια του, σήμερα, ο Ισραηλινός συγγραφέας Ασάφ Γκαβρόν (Assaf Gavron) γράφει, με το ιδιαίτερο στυλ και... χιούμορ του, για όλα όσα θέλει ο ίδιος πρωτίστως μέσα του να επεξεργαστεί, να κατανοήσει, να ερμηνεύσει. Όπως την πολύχρονη αραβοϊσραηλινή διένεξη, τον έποικο, τον καμικάζι βομβιστή και τις βόμβες που κατά καιρούς "φυτρώνουν" σε κάθε γωνιά της πολυθρησκευτικής Ιερουσαλήμ ή του πολύβουου Τελ Αβίβ σπέρνοντας τον τρόμο σε κάθε βήμα και την καχυποψία για τον άλλο, τον απέναντι...

Και κάπως έτσι φτιάχνει ήρωες όπως ο Εϊτάν Ενώχ- ή Κροκ, όπως τον φωνάζουν οι φίλοι του -και ο Φαχμί, ένας νεαρός Παλαιστίνιος βομβιστής, που βρίσκεται σε κώμα. Ο Κροκ και ο Φαχμί πρωταγωνιστούν στο βιβλίο του Γκαβρόν "Croc Attack" που κυκλοφόρησε πρόσφατα στα ελληνικά (εκδ. Μπαρτζουλιανός) και παρουσιάστηκε σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.

«Τεχνίτης» του μαύρου χιούμορ

Μέσα σε ένα σκηνικό αιματηρών βομβιστικών επιθέσεων με εξίσου "σκληρά" αντίποινα, ο "Κροκ Ατάκ" αναδεικνύεται στο πρόσωπο που οι βομβιστές δεν κατάφεραν να σκοτώσουν, ένα σύμβολο, εθνικός ήρωας. Από την άλλη πλευρά, ο Φάχμι, σ' ένα νοσοκομείο, κάπου στην Ιερουσαλήμ, παλεύει καθημερινά για τη ζωή του προσπαθώντας να καταλάβει πώς βρέθηκε εκεί και τι ακριβώς συνέβη, όταν συνάντησε τον Κροκ.

Στο πρώτο του πολιτικό βιβλίο, όπως ο ίδιος λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο Ασάφ Γκαβρόν επιστρατεύει τη... σάτιρα ή μάλλον το "μαύρο χιούμορ" για να περιγράψει την κατάσταση στην πατρίδα του, όπως τη βίωσε ο ίδιος μια δεκαετία πριν, κατά τη δεύτερη Ιντιφάντα.

"Έμπνευση για το βιβλίο αποτέλεσε η κατάσταση στο Ισραήλ. Πριν από περίπου δέκα χρόνια (2002-2003) είχαμε τη δεύτερη Ιντιφάντα. Πολλή βία. Κάθε μέρα βόμβες έσκαγαν παντού. Ζούσα στο Τελ Αβίβ και η όλη κατάσταση ήταν σουρεαλιστική. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι γινόταν. Δεν έμοιαζε λογικό όλο αυτό. Δεν είχα ασχοληθεί με την πολιτική σε κανένα από τα προηγούμενα βιβλία μου, αλλά ένιωσα πως έπρεπε να γράψω γι' αυτό που ζούσα. Ακόμη κι αν ήταν για να γράψω μόνο για τον εαυτό μου- για να θυμάμαι ύστερα από 20 χρόνια όλη την τρέλα που επικρατούσε τότε" μας λέει.

Το έναυσμα για να ξεκινήσει να γράφει

Μια διαδρομή με το λεωφορείο τις ημέρες εκείνες ήταν εκείνη που τού έδωσε το έναυσμα για να ξεκινήσει να γράφει. "Έκανα μια διαδρομή με το λεωφορείο που μοιάζει μ' αυτήν στο πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου. Δεν είχε ως κατάληξη μια βομβιστική επίθεση αλλά όλη αυτή η ατμόσφαιρα καχυποψίας και παράνοιας και τρόμου ήταν τόσο έντονη. Κοιτούσα κάποιον κι άρχιζα να τον υποπτεύομαι και δεν ήμουν σίγουρος αν θα πρέπει να κατέβω από το λεωφορείο ή όχι. Εκείνη την ημέρα ξεκίνησα να γράφω αυτό που αργότερα έγινε το πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου μου" εξηγεί στο Αθηναϊκό Πρακτορείο ο Ασάφ Γκαβρόν.

Όσο για το στυλ γραφής του μας λέει πως τού αρέσει το χιούμορ- και δη το μαύρο -και το χρησιμοποιεί ιδιαίτερα όταν ασχολείται με... σοβαρά θέματα. "Το κάνω και σε άλλα βιβλία. Είναι ένα είδος να 'προκαλέσω' τον αναγνώστη για ν' αρχίσει να αναρωτιέται τι πραγματικά συμβαίνει" τονίζει.
Σκοπός του, όπως λέει, δεν είναι να διδάξει ή να περάσει κάποιο συγκεκριμένο μήνυμα μέσα από τα βιβλία του. "Δεν είναι αυτός ο σκοπός μου. Αλλά αν οι άνθρωποι παίρνουν από μένα διάφορα πράγματα, αυτό με κάνει χαρούμενο. Να καταλάβουν πόσο περίπλοκη είναι η κατάσταση στο Ισραήλ, η καθημερινή ζωή, η διαμάχη. Ίσως να τα κοιτάξουν όλα αυτά από μια άλλη σκοπιά, πολυπρισματική και να μην μένουν σ' αυτό που βλέπουν στις ειδήσεις παίρνοντας τη μια ή την άλλη πλευρά. Υπάρχουν καλοί και κακοί και στις δύο πλευρές. Υπάρχουν δικαιολογημένα αιτήματα και από τις δύο πλευρές" σημειώνει.

«Δεν βλέπω άμεσα λύση, αν και...»

Το Ισραήλ μπορεί να μην βιώνει, σήμερα, τις δύσκολες ημέρες που περιγράφει ο Ασάφ Γκαβρόν στο βιβλίο του "Croc Attack" αλλά μια οριστική λύση είναι ακόμη μάλλον μακριά...

"Δεν το βλέπω άμεσα. Είναι πολύ δύσκολο. Έγιναν πολλές προσπάθειες όλα αυτά τα χρόνια. Υπήρξαν και ορισμένες στιγμές επιτυχίας, όπως η ειρήνη με την Αίγυπτο, την Ιορδανία, η συμφωνία με τους Παλαιστίνιους που οδήγησε σε ορισμένα πολύ ωραία χρόνια. Αλλά είναι πολύ περίπλοκη η κατάσταση γιατί υπάρχει απουσία εμπιστοσύνης και πολλή καχυποψία. Φαίνεται πως οι πολίτες οδηγούνται εύκολα προς τα άκρα και ψηφίζουν ακραίους ανθρώπους. Από την άλλη, η ιστορία είναι γεμάτη παραδείγματα γεγονότων που συνέβησαν ενώ κανείς δεν τα περίμενε. Αν σκεφτεί κανείς το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, την πτώση του Κομμουνισμού και άλλα τέτοια γεγονότα, κανείς δεν τα 'έβλεπε' να έρχονται. Αυτή είναι και η τελευταία μου ελπίδα να είμαι αισιόδοξος. Και γενικά είμαι αισιόδοξος άνθρωπος. Γι' αυτό κι ελπίζω πως μπορεί να γίνει κάτι τελικά" μας λέει.

"Υπάρχουν περίοδοι πολύ πιο έντονες. Όπως για παράδειγμα τον περασμένο Νοέμβριο, που από τη μια πλευρά βρισκόταν σε εξέλιξη μια επιχείρηση στη Γάζα και από την άλλη έπεφταν πύραυλοι στο Ισραήλ. Ήμουν με τη μικρή μου κόρη στην παιδική χαρά κι έπρεπε να τρέξουμε να βρούμε μέρος να κρυφτούμε. Υπάρχουν, όμως, και άλλες περίοδοι που ο κόσμος είναι πιο 'χαλαρός'. Τα τελευταία χρόνια, στο Τελ Αβίβ- στο Τελ Αβίβ, όχι παντού -η κατάσταση είναι πιο 'χαλαρή'. Ωστόσο, το συναίσθημα του φόβου υπάρχει. Γιατί ακόμη κι όταν δεν υπάρχει κάποια επίθεση αυτοκτονίας ή κάποια στρατιωτική επιχείρηση, στις ειδήσεις μιλούν για τον φόβο από το Ιράν κ.λπ. Δεν είναι σαν την Ευρώπη. Έχω ζήσει δέκα χρόνια στην Αγγλία κι ένα στο Βερολίνο και ζηλεύω αυτόν τον τρόπο ζωής, που δεν πρέπει να είσαι συνέχεια σε επαγρύπνηση... Ακόμη κι όταν τίποτα σοβαρό δεν συμβαίνει, σκέφτεσαι πως μπορεί να συμβεί. Έχετε δίκιο. Είναι μέρος της ζωής" προσθέτει.

Κάθε βιβλίο και μια προσωπική αποστολή

Κάθε βιβλίο είναι και μια προσωπική αποστολή για τον Ασάφ Γκαβρόν. "Όταν γράφω ένα βιβλίο με βοηθάει να κατανοήσω μια κατάσταση. Για παράδειγμα, το κίνητρο ενός καμικάζι βομβιστή ή το κίνητρο των εποίκων στη Δυτική Όχθη, που είναι και το θέμα του τελευταίου μου βιβλίου. Λέγεται "The Hilltop" και περιγράφει τις σχέσεις των εποίκων σε μια περιοχή στη Δυτική Όχθη με τους ανθρώπους, τους στρατιώτες, τις αρχές, τους δημοσιογράφους, αλλά και μεταξύ των ίδιων".

Σε αντίθεση με το "Croc Attack", που αν και μεταφράστηκε σε περισσότερες γλώσσες από κάθε άλλο βιβλίο του και πήρε πάρα πολύ καλές κριτικές στο εξωτερικό, εσωτερικά επικρίθηκε από μερίδα αναγνωστών και κριτικών και ο συγγραφέας δέχθηκε και μια... μήνυση από μια γυναίκα οδηγό λεωφορείου που θεώρησε πως περιγράφει αυτήν στο βιβλίο, το νέο του βιβλίο πάει πολύ καλά στο Ισραήλ.

Πρόσφατα, μάλιστα, κέρδισε κι ένα μεγάλο βραβείο!