«Θεμελίωση των νομίμων αξιώσεων της Ελλάδος κατά της Γερμανίας από το κατοχικό δάνειο, κατά το εθνικό μας δίκαιο»

Διαβάστε το άρθρο του Ιωάννη Παπανικολάου, Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Ε.Τ.

  • Real.gr
«Θεμελίωση των νομίμων αξιώσεων της Ελλάδος κατά της Γερμανίας από το κατοχικό δάνειο, κατά το εθνικό μας δίκαιο»
Άρθρο του Ιωάννη Παπανικολάου, Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Ε.Τ.

Στη Δεύτερη Συνδιάσκεψη Ειρήνης της Χάγης, το 1907, προστέθηκε διάταξη που ορίζει, ότι οι Αρχές κατοχής οποιασδήποτε χώρας δικαιούνται να διενεργούν από αυτή όλων των ειδών τις απολήψεις σε χρήμα, σε είδος ή υπηρεσίες για τις ανάγκες των στρατευμάτων κατοχής, υπό την προϋπόθεση ότι αυτές θα είναι ανάλογες με τους πόρους της κατεχόμενης χώρας (1).

Στη σύναψη του κατοχικού δανείου οδηγήθηκαν οι δυνάμεις του Άξονα, ως συμβιβαστική νομικοοικονομική λύση, προκειμένου η Ελλάδα να συνεχίσει να χρηματοδοτεί τις πολύ πέραν του αναγκαίου μέτρου δυνάμεις κατοχής στο έδαφός της με λίαν υπέρογκα ποσά, καταφανώς δυσανάλογα με τους πόρους της, χωρίς ωστόσο να εμφανίζεται ότι παραβιάζεται το διεθνές δίκαιο του πολέμου και χωρίς να πλήττεται τυπικά η οικονομία της, αφού τα επί πλέον των εξόδων κατοχής καταβαλλόμενα από την Ελλάδα ποσά θα αφορούσαν δάνειο, το οποίο θα επιστρεφόταν (2).

Ειδικότερα, από τα μέσα του 1941, η Γερμανία υποχρέωνε την Ελλάδα να συντηρεί στρατεύματα πολλαπλάσια των αναγκαίων δυνάμεων κατοχής της επικράτειάς της. Όταν δε έγινε σαφές ότι η Γερμανία δεν είχε σκοπό να μειώσει τις παρανόμως υπέρογκες δαπάνες κατοχής που επέβαλε στην Ελλάδα και οι οποίες, σε συνδυασμό με τη λεηλασία των αγροτικών προϊόντων, οδηγούσαν τον Ελληνικό Λαό σε λιμοκτονία, προκλήθηκε έντονη αντίδραση όχι μόνο της τότε κατοχικής κυβέρνησης Τσολάκογλου, αλλά και του ίδιου του Μουσολίνι, ο οποίος μαζί με τον γερμανό πληρεξούσιο για την Ελλάδα Γκύντερ Άλντενμπουργκ προειδοποιούσαν το Βερολίνο για τον επερχόμενο υποσιτισμό και ζητούσαν επίμονα να μειώσει η Γερμανία τα έξοδα κατοχής σε βάρος της Ελλάδος (3).

Οι δυσοίωνες προβλέψεις επιβεβαιώθηκαν και τον χειμώνα του 1941-1942 οι θάνατοι πολλαπλασιάστηκαν στην Αθήνα λόγω λιμού, ενώ και οι Γκαίμπελς σημείωσε στο ημερολόγιό του, ότι η πείνα στην Ελλάδα έχει καταστεί ενδημική νόσος και ότι στους δρόμους της Αθήνας οι άνθρωποι πεθαίνουν κατά χιλιάδες από εξάντληση. Η πείνα και η εξαθλίωση του Ελληνικού Λαού απασχόλησε τις δυνάμεις κατοχής από τη στιγμή που υποκινούσε λαϊκές εξεγέρσεις και αντίσταση (4).

Πατήστε πάνω στη φωτογραφία και διαβάστε αναλυτικά το άρθρο του Ιωάννη Παπανικολάου, Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Ε.Τ.

                                


ΣΧΟΛΙΑ ΧΡΗΣΤΩΝ

blog comments powered by Disqus
v
Απόρρητο