Τον "καλό, ειρηνικό και επιτυχημένο δρόμο" που έχει διανύσει η χώρα του στα 59 χρόνια από την υπογραφή της Αυστριακής Κρατικής Συνθήκης του 1955, τόνισε ο ομοσπονδιακός πρόεδρος της Αυστρίας Χάιντς Φίσερ κατά τη διάρκεια της κεντρικής εκδήλωσης στα πρώην ανάκτορα Χόφμπουργκ στη Βιέννη, για την επέτειο της ανάκτησης της αυστριακής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας, την 15η Μαΐου 1955.

Σημειώνοντας πως η Αυστρία εξακολουθεί να είναι πάντα μια ανεξάρτητη χώρα, αλλά και ένα πιστό μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως επίσης ένας πεπεισμένος υποστηρικτής της ευρωπαϊκής ιδέας, ο Αυστριακός πρόεδρος επισήμανε την ιστορικότητα έξι ημερομηνιών για τη χώρα του.

Πρόκειται, όπως είπε, για τη 12η Νοεμβρίου 1918, την Ίδρυση της Αυστριακής Δημοκρατίας μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τη 12η Φεβρουαρίου 1934, το Ξέσπασμα αυστριακού εμφυλίου πολέμου, τη 12η Μαρτίου 1938, την Προσάρτηση της Αυστρίας στη ναζιστική Γερμανία, την 27η Απριλίου 1945, την Επανασύσταση της Δημοκρατίας, τη 15η Μαΐου 1955, την Υπογραφή Κρατικής Συνθήκης και την 1η Ιανουαρίου 1995, την Ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Με την υπογράμμιση της σημασίας της για την ίδια τη χώρα αλλά και τις διεθνείς σχέσεις, της πίστης στην Ενωμένη Ευρώπη και τη δημοκρατία, να κυριαρχεί κατά τις επίσημες τελετές και στα σχετικά σημερινά αφιερώματα σε Μέσα Ενημέρωσης της χώρας, η Αυστρία τίμησε σήμερα την επέτειο της Κρατικής Συνθήκης.

Τη Συνθήκη είχαν υπογράψει στα παλιά ιστορικά ανάκτορα του Μπελβεντέρε οι υπουργοί Εξωτερικών των τεσσάρων τότε συμμαχικών δυνάμεων, των ΗΠΑ Τζον Ντάλας, της ΕΣΣΔ Βιάτσεσλαβ Μολότοφ, Γαλλίας Αντουάν Πινέ και Αγγλίας Χάρολντ Μακμίλαν, μαζί με τον Αυστριακό ομόλογό τους Λέοπολντ Φιγκλ.

Η ιστορική Αυστριακή Κρατική Συνθήκη, η οποία θεωρήθηκε τότε «θαύμα» εν μέσω του Ψυχρού Πολέμου, αποκαθιστούσε και πάλι την ανεξαρτησία και κυριαρχία της Αυστρίας, που για δέκα χρόνια, μετά την λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, βρισκόταν διαιρεμένη σε ζώνες επιρροής των τεσσάρων αυτών συμμαχικών δυνάμεων.

Η Αυστρία αντιμετωπίσθηκε με τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ως ξεχωριστή περίπτωση, καθώς δεν συγκαταλεγόταν στις νικήτριες δυνάμεις όπως για παράδειγμα το Βέλγιο, η Δανία ή η Τσεχοσλοβακία, αλλά ούτε και στις εχθρικές χώρες όπως η Ουγγαρία, η Ρουμανία ή η Βουλγαρία.

Τον Απρίλιο του 1946 σε συνάντησή τους στο Παρίσι, οι υπουργοί Εξωτερικών των ΗΠΑ και της Σοβιετικής Ένωσης βρίσκονταν σύμφωνοι πως η Αυστρία δεν διεξήγαγε πόλεμο ως χώρα αλλά υπήρξε τμήμα της Γερμανίας στην οποία είχε προσαρτηθεί το Μάρτιο του 1938 και άρα η περίπτωσή της θα τύχαινε ειδικής ρύθμισης που ήλθε εννέα χρόνια αργότερα με την υπογραφή της «Αυστριακής Κρατικής Συνθήκης».

Η Συνθήκη εκείνη, έπειτα από επίπονες και μακρές διαπραγματεύσεις σχεδόν δέκα χρόνων, σήμανε για την Αυστρία την τελική αποκατάσταση της κυριαρχίας της και την ανεξαρτητοποίησή της, αλλά και την αποφυγή μιας μόνιμης διαίρεσής της, ανάλογης εκείνης του Βερολίνου.

Μερικοί σήμερα θεωρούν πως "τίμημα" για την Συνθήκη του 1955 υπήρξε από πλευράς Αυστρίας η ανακήρυξη της Ουδετερότητά της μερικούς μήνες αργότερα στις 26 Οκτωβρίου του 1955. Στο καθεστώς όμως αυτό της διαρκούς ουδετερότητας, εξακολουθεί μέχρι σήμερα να πιστεύει και να αρνείται να το εγκαταλείψει η συντριπτική πλειοψηφία του αυστριακού λαού, σε ποσοστό που ξεπερνά το 70%.

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ