Με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 41 χρόνων από την πτώση της Δικτατορίας και την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, θα πραγματοποιηθεί σήμερα,
Παρασκευή 24 Ιουλίου 2015 και ώρα 19:30, συζήτηση στον προαύλιο χώρο της Βουλής.

Θα μιλήσουν ο Μανώλης Γλέζος, ο Κώστας Μανταίος, η Πέπη Ρηγοπούλου και ο Σπύρος Χαλβατζής, ενώ τη συζήτηση θα συντονίσει ο Κώστας Δουζίνας, όπως σημειώνετυαι σε ανακοίνωση του Κοινοβουλίου.

Π. Ρηγοπούλου: Στις μέρες μας, μοιάζει να αναπτύσσεται ένας νέος φιλελληνισμός

«Θα μπορούσαμε να πούμε ότι στις μέρες μας μοιάζει να αναπτύσσεται ένας νέος φιλελληνισμός που μπορεί να οδηγήσει σε μεγαλύτερη κατανόηση και αλληλεγγύη ανάμεσα στους ανθρώπους» λέει η Πέπη Ρηγοπούλου σε μια συζήτηση μας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, με αφορμή τη σημερινή επέτειο των 41 χρόνων από την κατάρρευση της δικτατορίας.

Συγγραφέας βιβλίων σχετικών με τον πολιτισμό, την τέχνη, τον μύθο, την ψυχανάλυση, καθηγήτρια Επικοινωνίας και ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, η Πέπη Ρηγοπούλου συνδέει στην κουβέντα μας το χθες με το σήμερα γιατί όπως εξηγεί «κάθε νέο τραύμα ενεργοποιεί τα προηγούμενα σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο και όλες και όλοι θέλουμε να μιλήσουμε και να αφηγηθούμε. Και πρέπει να το κάνουμε. Είναι άλλος ένας τρόπος αντίστασης».

Ακολουθεί ολόκληρη η συνέντευξη:

ΕΡ: Οι εξόριστοι επιστρέφουν, το Σύνταγμα αποκαθίσταται, οι ένοχοι τιμωρούνται, τα πολιτικά κόμματα νομιμοποιούνται, μια κουλτούρα κινημάτων και διεκδικήσεων εγκαθίσταται. Ποια ήταν η δική σας αίσθηση τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης;

ΑΠ: Από την εποχή ακόμα του Περικλέους, όταν μιλάμε για ένα ιστορικό συμβάν κινδυνεύουμε να απογοητεύσουμε αυτόν που ήδη το γνωρίζει γιατί ίσως βρει φτωχά τα λόγια μας, αλλά και να εξοργίσουμε αυτόν που δεν το γνωρίζει γιατί μπορεί να τα θεωρήσει από φθόνο ψεύτικα, αν μάλιστα τα λεγόμενα τυχαίνει να υπερβαίνουν τις δικές του δυνάμεις. Αν και με πράξεις είναι πιο ενδεδειγμένο να απαντάμε στις πράξεις εκείνων τιμώντας τους, ωστόσο δεν μπορεί και δεν πρέπει να σταματήσουμε να μιλάμε με το μέτρο εκείνο το απαραίτητο που αποτιμά ιστορικά τα πράγματα, τις πράξεις, τους ανθρώπους.

Ναι, θυμάμαι τις εικόνες αυτών που γύρισαν από τη Γυάρο, και μια σειρά από αγκαλιές να περιμένουν μέσα στον ήλιο να τους υποδεχθούν, μια αγαλλίαση ότι πάει τελείωσε ο εφιάλτης. Η αποκατάσταση μιας δημοκρατίας που δεν υπήρχε κανένας απολύτως λόγος να καταλυθεί, εκτός ίσως από τα γεωπολιτικά παιχνίδια, οι δίκες που έγιναν στο πλαίσιο μιας «επιστροφής στην τάξη» που δεν είναι δυνατόν να μην έχει αφήσει κάποια ερωτηματικά, και οι δίκες που δεν έγιναν, όπως αυτή για την Κύπρο που συνεχίζει να τελεί σε εκκρεμότητα.

Η νομιμοποίηση των κομμάτων, το δημοψήφισμα. Και πριν από αυτά θυμάμαι το πρώτο απομεσήμερο, τότε που μακραίνουν οι σκιές, στις 23 Ιουλίου του 74, να μαθαίνουμε από στόμα σε στόμα ότι έπεσε η Χούντα, και να βγαίνουμε στους δρόμους με μια μεγάλη χαρά. Χαρά που την σκίαζαν οι άλλες σκιές: του πραξικοπήματος κατά του Μακαρίου από την Χούντα και της εισβολής και κατοχής της Κύπρου από την Τουρκία που έγινε στο όνομα του πραξικοπήματος που είχε ήδη αποτύχει, ενώ αυτή επέτυχε και συνεχίζει με μία επίθεση στην μνήμη και τον πολιτισμό μέχρι σήμερα.

ΕΡ: Τα τελευταία χρόνια, στη διάρκεια της κρίσης, άνοιξε μια μεγάλη συζήτηση για τη Μεταπολίτευση. Συνέδρια ειδικών και εκδόσεις με θέμα τη χρονική της διάρκεια, το περιεχόμενό της, το τέλος της. Ταυτόχρονα, υπήρξε και μια δαιμονοποίηση της Μεταπολίτευσης. Ποια είναι η δική σας τοποθέτηση;

ΑΠ: Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου που ονομάζεται Μεταπολίτευση, μια λέξη που λέει και δεν λέει συγχρόνως τι ήταν αυτό που διαδέχθηκε την Χούντα, έγιναν πολλά πράγματα και δεν έγιναν επίσης άλλα τόσα. Υπήρξαν οι άνθρωποι που συνέχιζαν να κάνουν κουμάντο, αλλάζοντας εν μια νυκτί πεποιθήσεις, αλλά υπήρξαν και άλλοι που δεν πόθησαν εξουσίες και παράτες και δούλεψαν σε όλους τους τομείς, στηρίζοντας τον τόπο μας.
 
Σε κάποιους από αυτούς που άσκησαν εξουσία λοιπόν οφείλεται -και αυτό συμβαίνει παντού και πάντοτε- η κατάχρηση της λέξης αντίσταση που λεγόταν για τα πάντα με μια μεγαλοστομία που δεν άρμοζε στην πραγματική αντίσταση που έγινε εναντίον της Χούντας και βέβαια την κατάχρηση αυτή την έκαναν αυτοί που δεν έπραξαν επί Χούντας και βάλθηκαν με τις πλάτες της δημοκρατίας να «πράξουν» μετά.

Η συζήτηση των τελευταίων ετών για την περίοδο αυτή, λίγο πριν ξεφουσκώσουν οι φούσκες του χρηματιστηρίου, των δανείων που δίνονταν στους έχοντες αλλά έπρεπε να τα υποστούν και οι μη έχοντες σε μία γενικευμένη προσπάθεια συσσώρευσης χρήματος από τους «διαπλεκόμενους» επιχειρηματίες και πολιτικούς, όπως, εξάλλου, παντού στον υπόλοιπο κόσμο, και κυρίως η δαιμονοποίηση της, «για όλα φταίει αυτή» και «όλοι που τα φάγανε» με αποτέλεσμα εν μέσω δανειακών συμβάσεων και μνημονίων να αναπτυχθεί ένα αίσθημα συλλογικής ενοχής που είναι ψέμα και πρέπει να το προσπεράσουμε για να ζήσουμε έστω και μέσα στην ταπείνωση που έχουμε υποστεί από τους εταίρους/ δανειστές, είναι ένα φαινόμενο ανωριμότητας.

Σήμερα κάποιοι θέλουν να διαγράψουν τη Μεταπολίτευση που υπήρξε, με κάθε κριτική που μπορεί και πρέπει να κάνουμε, μία περίοδος δημοκρατίας, σαν να ήταν η ιστορία ένα στρατσόχαρτο ή μάλλον ένα στικάκι, που σβήνεις και γράφεις κατά το δοκούν, αναλαμβάνοντας τον ρόλο του ληξίαρχου για να σβήσεις τα δικά σου λάθη ή ακόμα για να δώσεις βορά στον λαό μία περίοδο την οποία είχες φουσκώσει με υπερβολές περί αντίστασης ευνουχίζοντας τον και αποπροσανατολίζοντας τον από την δική του πραγματικότητα, για να κάνεις μπίζνες με ενέχυρο την χώρα σου πίσω από τις πλάτες του. Ωστόσο επειδή όπως είπα η περίοδος αυτή είναι συγχρόνως μία από τις πλέον γόνιμες για τη χώρα σε πολλά επίπεδα, μπορούμε τώρα να σκεφτόμαστε, να κρίνουμε, να αντιστεκόμαστε και εν τέλει να αντέχουμε αυτήν την νέα κατάσταση που ζούμε.

ΕΡ: Τα χρόνια της δικτατορίας με τις διεθνείς κινητοποιήσεις κατά των συνταγματαρχών, η Ελλάδα ήταν στο επίκεντρο του διεθνούς ενδιαφέροντος. Πώς θα σχολιάζατε ότι η Ελλάδα, για άλλους λόγους, ξαναβρίσκεται τώρα στο επίκεντρο;

ΑΠ: Η Ελλάδα βρίσκεται και πάλι στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος και αυτό οφείλεται στην δουλειά πολλών ανθρώπων πολιτικών και πολιτών που με την χρήση του διαδικτύου ενημερώνουν και ενημερώνονται συστηματικά. Και μάλιστα σήμερα παρακολουθούμε κάποια ενδιαφέροντα φαινόμενα όπως π.χ. ότι η προπαγάνδα εναντίον της χώρας μας από ημέτερους και ξένους και μάλιστα σε πολιτιστικό επίπεδο, ενώ έχει πείσει κάποιους που τη δέχονται παθητικά, έχει κινητοποιήσει άλλους ανθρώπους από όλον τον κόσμο όχι σε ένα πρώτο επίπεδο λύπησης για τους «καημένους» τους 'Ελληνες και τα δεινά τους αλλά για την αντίσταση που διακρίνουν στον λαό μας. Νομίζω ότι θα μπορούσαμε να πούμε ότι μοιάζει να αναπτύσσεται ένας νέος φιλελληνισμός που μπορεί να οδηγήσει σε μεγαλύτερη κατανόηση και αλληλεγγύη ανάμεσα στους ανθρώπους.

ΕΡ: Εάν γράφατε ένα βιβλίο θα μιλούσατε για το επεισόδιο της Ιστορίας που ζούμε σήμερα;

ΑΠ: Ναι θα ήθελα να το επιχειρήσω. Γιατί κάθε νέο τραύμα ενεργοποιεί τα προηγούμενα σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο και όλες και όλοι θέλουμε να μιλήσουμε και να αφηγηθούμε. Και πρέπει να το κάνουμε. Είναι άλλος ένας τρόπος αντίστασης.