Μια ιστορία για την Πόλη; Μια ιστορία για την επιστροφή; Για τη μετανάστευση; Για τον έρωτα; Για την Ιστορία; Για τους Έλληνες ή για τους Τούρκους, μια ταινία-μουσείο της ...αθωότητας για το Αιγαίο που μας χωρίζει ή για το τσιγάρο που κάνουμε στις ακτές του, αγναντεύοντας την Ιστορία, τη Δύση ή την Ανατολή; Θέμα θέασης.

Στο «Istanbul Story» ( Μια ιστορία της Πόλης), την εναρκτήρια ταινία στο τμήμα «Επίσημη Πρώτη» του 57ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, η Φωτεινή Σισκοπούλου τα χώρεσε όλα.

Το μόνο που περισσεύει είναι ίσως η προσωπική της λαίμαργη κινηματογραφική ματιά στην Ιστορία, που μετατρέπεται σε αργόσυρτα κινηματογραφικά πλάνα της Πόλης.Κι ενός έρωτα που μοιάζει να υπάρχει σαν προαιώνια «κατάρα», να μην ολοκληρώνεται ποτέ.

Είναι τελικά μια ιστορία για την Πόλη, είναι μια πολιτική, κοινωνική, μια ερωτική, μια «τουριστική» ταινία;

«Θάλεγα μια ιστορία μνήμης και κρυμμένων παθών, με ανθρώπους οι οποίοι φαίνεται να αναζητούν απαντήσεις και ταυτότητες. Η πατρίδα δεν βρίσκεται κατ' ανάγκη περιορισμένη σε γεωγραφικά όρια, αλλά συχνά μέσα σε άλλους ανθρώπους. Πατρίδα μπορεί νάναι τα παιδικά μας χρόνια, ένας έρωτας, η ίδια η ιστορία λαών, χωρών, ανθρώπων. Μα και βέβαια είναι πολιτική ή μάλλον και πολιτική ταινία. Κυρίως αυτοί που δεν μιλούν κάνουν πολιτική. Η Κωνσταντινούπολη είναι η πόλη των αντιφάσεων. Και στη διαχρονία της ύπαρξης της και σήμερα» λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η σκηνοθέτης μετά την -επιτέλους!- πρώτη προβολή της ταινίας της που χρειάστηκε σχεδόν οκτώ χρόνια για να ολοκληρωθεί.

Μεσολάβησαν ένας θάνατος (του αρχικού πρωταγωνιστή της, Μηνά Χατζησάββα) η εγκατάσταση της σκηνοθέτιδας στην Τουρκία για την προετοιμασία αλλά και τα γυρίσματα, στο ενδιάμεσο μια άλλη ταινία της η «Rakushka» το 2005 , ματαιώσεις, διακοπές των χρηματοδοτήσεων, το κλείσιμο της ΕΡΤ (από τους αρχικούς χρηματοδότες της μαζί με το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου), η οικονομική κρίση, τα κάπιταλ κοντρόλς, οι εκλογές στην Ελλάδα, οι εντάσεις στην Τουρκία, οι διαδηλώσεις με αφορμή το πάρκο Γκεζί, ένα παρολίγον πραξικόπημα, συλλήψεις ...

«Ο κινηματογράφος θέλει δεν θέλει έχει σχέση με την ιστορία, με την πολιτική. Και μια ερωτική ταινία να θέλεις να γυρίσεις δεν θα αποφύγεις ποτέ το περιβάλλον που αλλάζει, τις νοοτροπίες, τα ρούχα, τις συμπεριφορές. Όλα αλλάζουν κι όλα έχουν βάση πολιτική» συνεχίζει η κ.Σισκοπούλου.

Θεσσαλονικιά, ουδεμία σχέση έχουσα με την Κωνσταντινούπολη κι όπως λέει «τη γνώρισα αργά την Κωνσταντινούπολη, όταν ήμουν πλέον μεγάλη, δεν είχα καταγωγή από εκεί, τα χρόνια της δικής μου ενηλικίωσης τα πέρασα στην Ελλάδα, στη Χούντα, στην Αθήνα, στην Ευρώπη, έβλεπα...δυτικά εκείνα τα χρόνια». Μετά, σπουδές κινηματογράφου, ταινίες, βραβεία στο Φεστιβάλ («Η ζωή ενάμισυ χιλιάρικο» το 1995) τηλεοπτικές παραγωγές , θέατρο, μέχρι που ένα τυχαίο ταξίδι στην Πόλη διαμόρφωσε το νέο κινηματογραφικό της «στόρυ» (Istanbul story).

Η ταινία, μια ελληνοτουρκική συμπαραγωγή, γυρισμένη εξ ολοκλήρου στην Κωνσταντινούπολη αφηγείται την ιστορία της Κάτιας (Μυρτώ Αλικάκη) που ύστερα από πολλά χρόνια ταξιδεύει και πάλι προς την Κωνσταντινούπολη, από την οποία είχε εκδιωχθεί βίαια το 1965 με τις απελάσεις των Ρωμιών. Σκοπός της Κάτιας είναι η διεκδίκηση του εξοχικού της μητέρας της, Δόμνας. Ψάχνοντας σε ντουλάπες, σεντούκια, δικηγορικά γραφεία, μνήμες ανθρώπων, Έλληνες- Τούρκους Αρμένιους, ένα ...σεντούκι ιστορίας πέφτει κυριολεκτικά στο κεφάλι της. Την πλακώνει. Η μικρο-ιστορία έρωτα της μητέρας της (ανακαλύπτει το ημερολόγιο της μάνας και τον κρυφό-απαγορευμένο έρωτα της για έναν Τούρκο αξιωματικό) αλλά και η Ιστορία «που πέφτει βαριά πάνω μας».

Μεσολαβούν ατέλειωτες μετακινήσεις σε σοκάκια με σαχνισιά, παλιά αρχοντικά, στον Φραγκομαχαλά, το Φατίχ, τη Μεγάλη του Γένους Σχολή, το Ζωγράφειο Λύκειο, στη θάλασσα του Μαρμαρά, σκονισμένα βιβλία με την «Ομήρου Οδύσσεια» και «το γεφύρι της 'Αρτας», ανατολίτικες σημειολογικές ρήσεις ( «Τι ήμασταν -τι γεννήκαμε», «Χαμένη υπόθεση», «Όποιος σηκώνει κεφάλι θα πρέπει νάχει και γερό σβέρκο»).Η Γέφυρα του Γαλατά, βυζαντινές εκκλησιές, η Τροία, αρχαιοελληνικοί κίονες, αρχαίες πέτρες στην αρχαία 'Ασσο, ένας τυφλός Τούρκος «Τειρεσίας» που αγναντεύει το Αιγαίο, μια ταυτότητα με αραβικά γράμματα να ...πλανιέται μόνη της στο Αιγαίο.

 Η ταινία διαρκεί 177 λεπτά (!) χωρίς κάποια αίσθηση πως τελειώνει...

«Εγώ αυτή την ταινία ήθελα να κάνω. Η αρχική της εκδοχή διαρκεί 280 λεπτά! To Istanbul Story δεν είναι μόνο μια ιστορία για την Πόλη. Είναι ένα παραμύθι κεντημένο με σύγχρονες κλωστές πάνω στον καμβά της Ιστορίας. Η ιστορία δεν έχει ηθική και οι λαοί είναι πάντα παίχτες και παίγνια στα χέρια της. Το σώμα της ταινίας είναι η Ιστορία. Ο έρωτας είναι απλώς το όχημα για να διανύσουμε την Ιστορία. Είναι μια ταινία για την Πόλη, τη Ρωμιοσύνη των Ρωμιών που είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της βαθιάς ιστορικότητας της Πόλης, για την "τουρκικότητα" που παραμένει δύσκολο να αποκρυπτογραφηθεί και γι' αυτό συχνά απλοποιείται» λέει η σκηνοθέτης.

Το σενάριο συνυπογράφουν η Φωτεινή Σισκοπούλου με τον Τούρκο συγγραφέα Τζεμ Ακσαλί. Σύμβουλος δραματουργίας είναι ο Πέτρος Μάρκαρης, συμπαραγωγός ο Εμρέ Οσκάι του Ιstanbul Film Productions (IFP) και η μουσική του Γιώργου Χριστιανάκη.

Η ταινία στοίχισε περισσότερο από ένα εκατομμύριο ευρώ και χρηματοδοτήθηκε από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου (200.000 ευρώ) την ΕΡΤ (50.000 ευρώ) και χορηγούς Έλληνες και ιδίως Τούρκους, αφού «μόνο να "στήσεις" κινηματογραφική μηχανή στους δρόμους της Πόλης ο δήμος του Πέραν ζητά 700 λίρες την ώρα» διευκρινίζει η σκηνοθέτης.