Είμαι παντρεμένη τέσσερα χρόνια και έχω ένα γιο δυο χρόνων. Συνολικά είμαστε δέκα χρόνια μαζί.. Παρόλο που τον γνώριζα, τον ερωτεύτηκα γιατί μου έδειξε έναν άντρα ανεξάρτητο που δεν τον ενδιαφέρει τίποτα άλλο εκτός από εμένα. Με τον καιρό, κατάλαβα πως υπολογίζει πολύ τους δικούς του. Θέλει να τους πει πως θα μείνουμε μαζί, πως θα παντρευτούμε, τι θα κάνουμε, πού θα πάμε. Και επειδή τους βλέπει καθημερινά ξέρουν τα πάντα.
Στην αρχή, το θεώρησα φυσιολογικό, μετά πείσμωσα και είπα ότι δεν θα περάσει το δικό τους αφού τον αγαπάω. Μετά το παιδί, τα πράγματα αλλάξαν. Αυτό που έκαναν σε εμένα, δεν θέλω να το κάνουν στο παιδί μου και άρχισε να με ενοχλεί και να το δείχνω. Τα πεθερικά μου από τη δική μου μεριά, τα έχω βάλει στη θέση τους. Ο άνδρας μου πάλι όχι και αυτό δεν το ανέχομαι. Δεν θέλω πια να είμαι μαζί του, δεν θέλω να με ακουμπάει. Δεν θέλω τίποτα ερωτικό και μέχρι τώρα, πολλές φορές υποκύπτω ενώ δεν θέλω να με φιλάει.
Έχω ένα παιδί και κάνω υπομονή γιατί ο γιος μου μας θέλει και τους δυο και το δείχνει. Ενώ ο άνδρας μου λείπει πολλές ώρες από το σπίτι και είναι μαζί μου, όταν ο σύζυγός μου επιστρέφει σπίτι, το παιδί θέλει να παίζουμε και οι δυο μαζί του. Και γι’ αυτό θέλησα να κάνω υπομονή αλλά δεν ξέρω αν μπορώ. Δεν μπορώ άλλο, θέλω να προχωρήσω, θέλω έναν άνδρα να με αγαπάει, θέλω πάθος. Θέλω ένα δεύτερο παιδί και σίγουρα δεν μπορώ να το κάνω μαζί του. Τον τελευταίο καιρό μου έχει κολλήσει στο μυαλό ο πρώην μου και σκέφτομαι πως με εκείνον θα ήμασταν καλύτερα και πως θα είχα όλα όσα μου λείπουν. Δεν ξέρω τι να κάνω. Θέλω να προχωρήσω αλλά από την άλλη, ο άνδρας μου δεν θα μπορέσει να διαχειριστεί το χωρισμό μας και να φερθεί ανθρώπινα και φιλικά για ό,τι αφορά το παιδί μας και οι δικοί του θα με πολεμήσουν αφού θα τους ακούει. Βοηθήστε με, παρακαλώ.
Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο στο mama365.gr