Την ώρα που η τρόικα κόπτεται για τη μείωση του μισθολογικού κόστους στον ιδιωτικό τομέα, έγκριτοι οικονομολόγοι προειδοποιούν ότι περικοπή μισθών στο όνομα της ανταγωνιστικότητας θα αφήσει μηδενικό πηλίκο.
Σύμφωνα με τις επισημάνσεις τους, αν δεν θεραπευθούν οι χρόνιες παθογένειες της ελληνικής οικονομίας, όπως ο υπετροφικός και αντιπαραγωγικός δημόσιος τομέας, η γραφειοκρατία και η διαφθορά, καθώς επίσης οι κλειστές αγορές υπηρεσιών-προϊόντων και το έλλειμμα καινοτομίας, τότε εκείνη θα συνεχίσει στην παγκόσμια κούρσα να έχει περασμένο ένα μόνιμο βαρίδι.
Όπως, εξάλλου, τονίζει ο οικονομολόγος Διονύσης Χιόνης, η συζήτηση για τον κατώτατο μισθό μπαίνει σε λανθασμένη βάση, αφού τα πραγματικά προβλήματα για την αποκατάσταση της ανταγωνιστικότητας είναι η γραφειοκρατία, η διαφθορά και τα ολιγοπώλια.
Βάσει πρόσφατης μελέτης του ΙΟΒΕ, το πρόβλημα δεν εδράζεται στον κατώτατο μισθό, τον οποίο παίρνει, εξάλλου, μόνο το 15% των εργαζομένων. Ως αίτια των δεινών παρουσιάζονται το έλλειμμα ευελιξίας στην απασχόλησης, αλλά και τα κλειστά επαγγέλματα, το άνοιγμα των οποίων θα αύξανε μακροπρόθεσμα το ΑΕΠ από τα 217 δισ. σε 254 δισ. ευρώ. Κάτι τέτοιο θα σήμαινε το πέρασμα από αρνητικό σε θετικό πρόσημο σημαντικών τομέων, όπως η απασχόληση, τα κρατικά έσοδα κα.
Παράλληλα, σημαντική θεωρείται η στροφή της εγχώριας παραγωγής σε καινοτόμα προϊόντα και όχι σε αγαθά που είναι εκτεθειμένα στον ανταγωνισμό, στα πρότυπα άλλων χωρών με μη χαμηλό μισθολογικό κόστος. Παράδειγμα σε αυτό αποτελεί η Βραζιλία, όπου σημαντικό μέρος των εξαγωγών στηρίζεται από φαρμακευτικά φυτά που κάνουν θραύση παγκοσμίως. Υπέρ αυτής της άποψης τάσσεται ο καθηγητής Οικονομικών του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθήνας Μίλτος Δουλγεράκης, σύμφωνα με τον οποίο η χώρα μας «δεν ακολούθησε το παράδειγμα άλλων οικονομιών που δεν διαθέτουν το πλεονέκτημα του χαμηλού εργατικού κόστους, αλλά εστίασαν στην παραγωγή καινοτόμων προϊόντων αυξάνοντας τις εξαγωγές».
Το συμμάζεμα του δημόσιου τομέα μέσω της ιδιωτικοποίησης συγκεκριμένων υπηρεσιών σε συνδυασμό με τη φορολογική σταθερότητα θα δημιουργούσαν τις κατάλληλες συνθήκες για την προσέλκυση επενδύσεων και θα ξεκολλούσαν την Ελλάδα από τις τελευταίες θέσεις στην παγκόσμια κατάταξη των χωρών, όπου η ευκολία στο επιχειρείν είναι σύντομο ανέκδοτο.